Mademoiselle schrijft

Wat mankeert jou?

06/11/2020

Dat ik niet op café kan gaan of geen kledingzaak kan binnenduiken, maakt mijn leven niet minder aangenaam. Voor mij is het geen must om uit te gaan of te gaan shoppen. Bovendien hebben de horeca en de niet-essentiële winkels zich zo knap aangepast aan de omstandigheden en zijn ze zo creatief omgesprongen met de sluitingen, dat er eigenlijk amper ruimte is om het te missen: afhaaldiensten, leveringen aan huis, sommigen schonken hun voorraden zelfs gewoon weg. Leve Corona!

Onze eigen creativiteit is er ook op vooruit gegaan! En dan heb ik het niet over de macramé die je non-stop hebt geknoopt of de papier maché-kunstwerken die je gemaakt hebt met je kinderen tijdens de lockdown. We moe(s)ten ook creatief omspringen met onze werkagenda, opvangmogelijkheden, reisbestemmingen, recreatieve bezigheden,... We moesten ons allemaal heel erg aanpassen en dat was verre van gemakkelijk! Vele (slacht)offers werden gemaakt. Maar we deden het toch maar en dat is knap werk! Ik hoop dat je, net als ik, hebt kunnen genieten van een mooie staycation of een heerlijke dichtbij-vakantie. Ik heb fantastisch mooie plaatsjes ontdekt de voorbije maanden. En, ik heb mezelf herontdekt! Blijkbaar ben ik een creatief tovenaar; een meester in het uitwerken van overlevingsstrategieën (Tequila en chocolade klaren de job) en vluchtroutes naar plekken waar mijn kind me even niet kon vinden (net als elke ouder waarschijnlijk). Voor mij is dat een meerwaarde. Leve Corona! 

We deden meer simpele dingen zoals wandelen en fietsen en "hallo" zeggen tegen elkaar. We gingen vaker bij de kleine buurtwinkel langs. We herwonnen het aan respect voor zorgverleners en leerkrachten. Er was minder verkeer, minder algehele drukte. Ik kon daar wel aan wennen. Alsof het leven weer wat simpeler mocht zijn. Leve Corona!

Intussen ben ik het ook gewend om een mondmasker als must-have-accessoire te beschouwen en aangezien mijn handen al voor een derde zijn weggevreten door de alcoholgel, vind ik het ook niet meer erg om chemicaliën op mijn lichaam te spuiten. Ik baad mezelf en mijn kind wel in het spul als dat kan bijdragen aan ons welzijn en dat van anderen.

Weer een 'hier-moet-ik-eens-over-nadenken-vraag'! En om het eens over iets anders te hebben, is ze een beetje Corona-gerelateerd. De vraag luidt als volgt:

Wat heb je in dit Corona Tijdperk gemist? En wat helemaal niet?

Niet zo heel moeilijk, wel?

Ik durf te stellen dat er één gemis is dat we gemeenschappelijk hebben; namelijk dat van logica. Voor mij is 2020 hét jaar van de waanzin. En misschien hebben we het gemis van efficiënt leiderschap ook wel gemeen? Ik bedoel, naast het huidige VS staat België vast op nummer één in de lijst van landen met een wanbeleid. Mijn hoofd tolt wel vaker maar sinds maart 2020 is dat een continuüm; het nieuwe normaal. Zoveel onduidelijkheid, zoveel regeltjes en nog meer uitzonderingen en bij voorkeur veranderen die regeltjes om de 36 uur een keer van vorm of inhoud. Waanzin.



Maar wat ik absoluut niet (langer) kan hebben, is dat een stel opportunisten in een mooi pak me vertelt wat ik mag of niet mag doen; wie ik mag aanraken en op welke manier dat dan mag; waar ik mijn boodschappen mag doen en in hoeveel minuten ik mijn winkelkar maar moet zien vol te krijgen, hoe ik mijn vrijdagavonden moet doorbrengen,... We worden al maanden geleefd; alles wordt ons opgelegd. De rebel in mij wordt daar redelijk chagrijnig van.

En dan die bubbels... Ik werd altijd vrolijk bij het woord "bubbels" maar 2020 is het jaar waarin alle vreugde uit dat woord werd gezogen. In een boog rond mijn vader moeten lopen, mijn zus niet mogen omhelzen, mijn vrienden niet mogen begroeten met een zoen,... Nee, dat vind ik niet oké. Dat maakt me intriest. Fuck Corona. 

Ik mis écht vrij zijn; mijn eigen ding kunnen doen; opties hebben; gewoonweg spontaan kunnen handelen; een aanraking; simpelweg liefhebben,.... 

En jij? Wat mis jij het meest? En wat helemaal niet?

Delen mag!

Contact


Opgedragen aan alle gewone burgers die zich - elk op hun eigen manier - al maandenlang uit de naad werken om het voor zichzelf en voor elkaar beter te maken. We missen allemaal wel iets en vooral... iemand.

x

Pastinaak, aardpeer & een boek

02/11/2020

't Is triestig hoe lezen iets geworden is als een vergeten groente. Je hebt pastinaak, aardpeer en een boek. In het digitale tijdperk waarin we leven wordt niet vaak meer naar papier gegrepen en ik merk dat de mens lezen vaak ziet als iets stoffigs en iets veel te tijdrovends. Zo spijtig!

Doe mij nog maar het echte werk! Ik hou van het gewicht van een boek, de geur van het papier, een ezelsoor of de onvermijdelijke koffievlek op pagina zoveel en vooral... de eenvoudige handeling van het omslaan van een bladzijde. Héérlijk!

De Morgen publiceerde een lijst met 21 boeken die je móet gelezen hebben. Standaard Boekhandel ging akkoord en gooit er nu grote kortingen op deze titels tegenaan. Mademoiselle Lunettes zag een uitdaging in die lijst: verslinden die boeken!! 

Ik kon het niet laten deze pareltjes te delen. Je vindt de lijst (en een paar extraatjes) terug als je op dit knopje drukt!

Het wonder dat herfst heet.

01/11/2020

And all at once

summer collapsed

into fall

- Oscar Wilde -

Ik weet het. November is zo'n maand waarin je de sofa en Netflix verkiest boven een wandeling. Of boven eender welke inspannende activiteit eigenlijk. 't Is donker, 't is guur, 't is nat. Maar weet je, je zou het toch eens moeten proberen - naar buiten gaan - want voor je het weet is het vooral je humeur dat donker en guur wordt. De herfst kan zo mooi zijn!

Heb je meer nodig dan wat plaatjes en mijn optimisme om jezelf uit je pantoffels en in je wandelschoenen te hijsen? Deze weetjes kunnen er misschien toe bijdragen dat je opspringt en de deur achter je dicht trekt! En weet je wat nog het leukste is aan een herfstwandeling? Het thuiskomen! Van de koude in de warmte, je gezicht dat gloeit, een warme kop vloeistof (soep, chocomelk, glühwein) om je handen te verwarmen, een heerlijk bad, je pantoffels en Netflix,... Welverdiend!

Geniet van je wandeling!  

  • Zelfs op een grijze dag is de lichtsterkte buiten al snel 10 keer zo sterk als binnen. En dat licht een impact heeft op ons goed voelen is bekend! (Nee? Daglicht stimuleert de productie van serotonine aka het gelukshormoon.)
  • Het effect van de natuur op de mens is niet te onderschatten! Natuur ontspant en brengt rust. Bovendien is de buitenlucht en al dat groen (of rood-geel-bruin) heilzaam bij heel wat kwaaltjes. We slapen ook beter na een activiteit in de buitenlucht.
  • Moet je je kinderen meesleuren? Je kan een wandeling kindvriendelijk maken door er wat leven in te blazen (in de wandeling, niet in de kinderen): geocaching, speurtochten, vogels spotten, wandelpaden langs speeltuigen,... 
  • De herfst is het ideale seizoen voor een wandeling. Niet te koud, niet te warm; er zit nog voldoende zuurstof in de lucht; de kleuren en geuren zijn fantastisch en er valt in de herfst vanalles te bespeuren, te rapen en te proeven.
met dank aan de Gezinsbond

Het huishouden volgens Murphy.

31/10/2020


Je denkt waarschijnlijk dat het ongelukje dat op de foto hierboven prijkt, gebeurde terwijl ik met mijn borstel door de keuken danste en luidkeels "I want to break free" blèrde. Nee hoor.

De ironie wil dat ik met afgetrokken beddengoed onder mijn arm door de keuken walste en dat één van die lakens achter de bokaal met risotto bleef hangen. Uiteraard risotto! Er valt nooit iets uit één geheel op je pas geboende vloer. Het is altijd risotto of rijst of iets anders dat uit miljoenen kleine partikels bestaat. Net zoals het dekseltje van de kip curry ook steevast met de besmeurde kant naar beneden valt of, het toppunt, het is de fles olijfolie die uit je handen glipt.

Welverdiende koffiebreak.

We zijn goed ziek geweest hier, pfew! Geen Corona-virus, wel zijn neefje Seizoensgriep. Vandaag was het de tweede dag op rij dat ik overeind kon blijven zonder te gaan duizelen dus ik werd moedig! Het huis moest dringend ontsmet worden dus ik ging aan de slag met mop en zeemvel en nog allerlei dingen die mensen dienen te gebruiken voor de schoonmaak maar waarvan ik de naam niet weet. Ik ben niet zo huishoudelijk zie je. Ik ben van het type dat rond de plant heen poetst en de stoelen slechts één keer in de 12 poetsbeurten omhoog zet. 

Ik hekel het. Moppen, schrobben, stofzuigen (vreeeeeeselijk geluid!), lakens verversen (of het ligt aan mij maar ik vind zo'n overtrek over een donsdeken wikkelen enorm moeilijk), patatten schillen,... Ik ga liever spelen.

Maar goed, wat moet dat moet en dus begon ik vanmorgen vlijtig in de keuken: afstoffen, vegen, moppen. Van boven naar beneden. Vuilbak omhoog gezet en al.

Spik en span.

Welverdiende koffiebreak.

The wind of change

18/10/2020

Colours are changing and so is time but we? We will always remain the same. Therefore, be the best version of yourself in all your colours and at all times. 

Het Grote Gesprek

14/10/2020

Het is weer zover. Onze zwembroeken en sandalen zijn nog maar net opgeborgen en we struikelen al over koekjes en chocolade in de vorm van mannen met baarden of met kroeshaar en van paarden met schimmel. Er duiken overal afbeeldingen op van de Sint en zijn gevolg en de Anti-Zwarte-Piet-beweging begint simultaan met Slecht Weer Vandaag te steigeren. Vanmorgen zat de eerste speelgoedcatalogus in onze brievenbus. Vanaf dat moment begint elke schaar en elke lijmstick in huis aan zijn piekperiode.

Ik weet niet hoe het bij jullie gaat maar in dit huis is het leven vanaf het moment dat de eerste catalogus op de mat valt tot begin januari, onhoudbaar. Mijn kind is in die periode doorlopend high on sugar; hij wordt gek van de keuzestress en gedraagt zich compleet ontoerekeningsvatbaar bij het aanzicht van al dat kleurrijk, luid speelgoed al dan niet ingepakt in nog luider papier. Vorig jaar stond ik op het punt de grootste leugen in zijn kinderleven op te biechten: slapeloze nachten, kapotgebeten nagels, vage buikklachten, talloze vragen en zorgen over hoe Sinterklaas ons huis binnen kan komen zonder sleutel en hé, als hij dat kan, kunnen zombies dat toch ook!? Het maakte me gek. Maar, er werd me toen verteld - Cas was 7 jaar - de onschuld nog hoog te houden. Goed, dacht ik, maar volgend jaar gaat de Sint-droom aan diggelen. Wreed? Misschien wel, maar de stress die er heerste vond ik veel wreder.

Maar los van de tijdelijke waanzin, zijn er nog redenen waarom ik dit jaar uit de biecht wil klappen...

Ik heb het altijd hoogst tegenstrijdig gevonden hoe we over de Goedheiligman spreken als een grote kindervriend want, heb je al eens gemerkt hoe menig kind brult en krijst en huilt eens het op zijn schoot moet gaan zitten!? Cas mag dan wel met de vent dwepen maar tijdens elke stoet verstopte hij zich achter opa's brede rug zodra hij nog maar dacht dat Sint of Piet zijn richting uitkeek. En terecht! Want welke kindervriend dreigt met een roe wanneer je niet zoet bent geweest of belooft jouw huisje over te slaan als je niet goed je tanden hebt gepoetst of de maaltafels onvoldoende kent? Machtsgeil, die Sinterklaas en ouders nemen het maar al te graag van hem over: "Als jij je groenten niet gaat opeten, bel ik naar Sinterklaas en zeg ik dat hij niet moet komen." Probeer maar eens een man die al zo'n slordige 300 jaar dood is telefonisch te bereiken. Toch rammen we het in de strot van onze kinderen als zoete speculaaskoek.

Cas is ook begonnen met het stellen van kritische vragen bijvoorbeeld over het spectaculaire evenwicht van dat paard wanneer het over daken loopt en hij vindt het eveneens frappant dat de Sint uit Spanje de chocolade in onze Aldi koopt.  Eerlijk gezegd raak ik doorheen mijn arsenaal van foefkes en wil ik ook niet langer "liegen" tegen mijn zoon. Het voelt alsof ik hem in zijn intelligentie beledig en, gezien de stress die hij al ervaart, wil ik geen olie op het vuur blijven kappen. Hij raakte ook begaan met het budget van de Sint want mama, hoe kan één man zoveel speelgoed kopen?! Vertel mij wat... Cas is - gelukkig - een dankbaar kind en er vloeiden nog nooit tranen om iets dat hij wilde hebben maar niet kreeg, maar sommige dingen op zijn verlanglijstje hebben een prijskaartje om u tegen te zeggen. De Sintermannen en Kerstbazen in zijn nabije omgeving kijken niet zo nauw en doen elk jaar opnieuw hun uiterste best om alle wensen van Cas te vervullen. Het resultaat is dat ik eerst speelgoed opzij moet zetten, wil ik een tomaat uit de ijskast nemen. Het leidt elk jaar naar overdaad en dat is tegen mijn (opvoedings)principes in. Cas zit in het derde leerjaar nu en aangezien hij dan toch budgetvriendelijk redeneert, is het tijd om te begrijpen dat speelgoed veel geld kost en dat het leven anders in elkaar zit dan dat een onbestaand figuur alles wat hij wenst zomaar in zijn schoot kom werpen. Uiteraard moet een beetje verwennerij nog kunnen! Hij blijft tenslotte een kind. Zo'n grote party-pooper ben ik dan ook weer niet.

De vraag is natuurlijk... hoe vertel ik mijn kind dat de Sint niet bestaat? Zal hij mij achteraf zien als een flagrante leugenaar omdat ik jarenlang verhaaltjes en smoesjes hebben zitten verkondigen? Of zal hij mij zien als een moederlijke variant van Chucky en mij verantwoordelijk houden voor de moord op de Sint? Iets in mij zegt dat het hem geen malle moer zal kunnen schelen zolang ik maar over de brug blijf komen op 6 december. Ik besloot te googlen...

Doorprik de bubbel zachtjes!

Alle online platformen rond opvoeden zijn het er over eens: doe het voorzichtig! Neem de tijd om je kind het verhaal te vertellen van een man die laaaaang geleden heeft geleefd en luisterde naar de naam Nicolas. Nicolas was een prima leerling en deed nooit iets stouts; hij was erg vergevingsgezind en ook zo gul dat hij op zijn verjaardag - 6 december - aan alle kinderen cadeautjes uitdeelde en bij de arme mensen zakjes met gouden munten door de ramen strooiden. "Waarom deed die dat, mama!?" Je kan het vergelijken met de traktaties die de kinderen voor hun verjaardag uitdelen in de klas... 

Terug naar brave Nicolas. Elk kind zal begrijpen dat die man onmogelijk 400 jaar oud kon worden dus vervolg je je verhaal door te vertellen dat, toen deze man uiteindelijk stierf, de ouders besloten de goedheid van de man te blijven vieren op zijn verjaardag en zelf cadeautjes gingen kopen voor hun kinderen. Sommige wijsneusjes zullen na het aanhoren van dit verhaal vragen waarom wij, de ouders, het geheim van Sinterklaas bewaarden. Google is daarover ook eensluidend: Sinterklaas is een heus kinderfeest! De waarheid kennen hoort bij groot worden. De meeste wijsneusjes voelen zich dan enorm trots, zeker als ze het geheim nog even moeten bewaren voor kleinere broers of zussen. Let wel, sommige kinderen kunnen "een geheim bewaren" als een last ervaren! Je kan hen dan uitleggen dat het fijn is om andere kindjes nog te laten geloven en hen ook de tijd te geven om het echte verhaal te ontdekken.

Bon, het hoge woord is eruit. Wat als je kind gaat huilen en trappen en je uitmaakt voor liegbeest!? Vanuit saai en serieus opvoedkundig oogpunt bekeken, horen teleurstellingen erbij en probeer je dan als ouder samen met je kind te achterhalen waar het verdriet vandaan komt. Het kan zijn dat je kind angstig wordt bij het idee dat alles nu anders zal zijn. Unaniem wordt ook gesteld: neem het kinderfeest niet 'cold turkey' weg! De routine van schoentjes zetten en brieven schrijven verdwijnt dan misschien wel maar blijf je eigen versie van het kinderfeest vieren op 6 december. Dat vooruitzicht zal het verdriet al grotendeels stillen...

Is er een gepast moment om je kind in te lichten? Nee. Absoluut niet! Hoe je het ook draait of keert, je gaat met je grote mensen voet brutaal op een kinderdroom staan. Toch zijn er stellingen...

  • Vertel het je kind pas als je de indruk hebt dat zijn/haar geloof in de man tanend is.
  • Licht je bloedjes in wanneer, in het geval van hooggevoelige zieltjes zoals mijn zoonlief, er meer stress bij komt kijken dan goed voor ze is.
  • Het wordt ook aangeraden dit bommetje te droppen in de maanden voor december; niet op de vooravond van pakjesdag. Je kind zit dan immers al helemaal in hogere sferen en je boodschap zal zijn doel volledig missen.

Ik besloot dat vandaag de ideale dag was om Cas te vertellen dat mannen met witte baarden en een gouden staf en helpers als Zwarte Pieten niet echt bestaan. De dikke catalogus die op een paar uurtjes tijd al aan flarden was gescheurd, gaf me flashbacks naar vorig jaar en ik wilde het probleem voor blijven. Ik wilde ook voorkomen dat opa's en meetjes en tantes en nonkel leningen zouden moeten aangaan om deze kinderhand te vullen. Het lijstje van Cas telde intussen 4 velletjes papier. Voor- én achterkant. En het was nog maar het eerste boekje...

Ik had me voorgenomen Cas neer te zetten met een kopje thee en, ironisch genoeg, een chocolaatje; het equivalent van een reanimatiekit. Na mijn uitgebreide research van vanochtend, ging ik er immers niet zomaar uitbraken dat één van zijn grootste helden niet echt bestaat. Integendeel, een beetje uitleg en empathie was wel gepast. "Ik wil jou een verhaal vertellen, vriend", zou ik zeggen en vervolgens ga ik dan pareren over een man die lang geleden heeft geleefd en zich Nicolas liet noemen.

In realiteit liep het even anders... Het deel van aan tafel zitten met een kopje thee en een chocolaatje klopt. Cas zat te spelen en ging helemaal op in een verhaal met een Lego duikboot en onderwaterrobot. Terwijl ging ik helemaal op in dit artikel en mijn onderzoek naar "Hoe vertel ik mijn kind dat Sinterklaas niet bestaat?" Ik had niet door dat de onderwaterrobot mijn richting uit was komen zwemmen tot hij plotseling op schouderhoogte naast mij verscheen. Het kwaad was meteen geschied. Ik begon als een gek op de kruisjes van de tabbladen die op mijn computerscherm prijkten te klikken maar de verschrikte "oooooooh, mama!!!" vertelde me genadeloos dat het geen zin meer had. Eén van de tabbladen vertoonde de titel "Sinterklaas bestaat niet" en meer hadden we niet nodig. Ik barstte in huilen uit! Dit is niet hoe ik dit gepland had! Ik was radeloos! Uren aan lezen en schrijven en voorbereiden en uiteindelijk was het zo simpel als gewoon je computer laten open staan... Cas kroop op mijn schoot en fluisterde: "Het is oké, mama, ik ben niet boos." Ik begon nog harder te huilen! "Het spijt me, vriend", snotterde ik, "ik wilde je het vertellen." "Wat wilde jij vertellen, mama?" Ik snoot mijn neus, zuchtte diep, verzamelde al mijn moed en begon aan het verhaal... 

Cas bleef de hele tijd bij me zitten; hij luisterde in stilte. Ik zag zijn hoofd overuren maken en zijn blik vertelde me dat er verschillende puzzelstukjes op zijn plaats vielen. Na afloop vroeg ik hem of ie teleurgesteld was? Nee. Verdrietig? Nee. Boos? Natuurlijk niet! "Vind je me een dikke leugenaar?" Ja, dat wel. Daar had ik even niet van terug... Er werd verder niets meer over gezegd maar toen het bedtijd was, raakte Cas maar niet in slaap. De ironie vliegt me vandaag rond de oren. Hij vertrouwde me toe dat hij toch nog aan Sinterklaas moest denken; hij vond het zo raar dat hij al zijn hele leven lang (ja, Cas is heus al bijna 9) in iets geloofde en dat dat er plots niet meer is. Ik begreep zijn gevoel wel een beetje; het voelde voor mij ook alsof we een mijlpaal bereikt hadden. Er kwamen nog vragen als 'Dronk jij de melk dan op, mama?' en 'Hoe maakte je de brief van Zwarte Piet zo zwart?' en 'Mama, heb jij dan zelf altijd die cadeaus betaald?' en 'Ben je daarom altijd zo moe? Omdat je 's nachts cadeautjes rondbrengt?' De onschuld ontroerde me enorm. En eerlijk kunnen antwoorden op die vragen deed deugd.

We spraken af dat we voortaan elk jaar rond 6 december ons eigen Sinterklaasfeest zouden vieren: een groot ontbijt met heel veel chocola en met opa en meetje want, let's face it, zij zijn de beste Sinten die er bestaan. "Mama, nog één dingetje. Misschien kunnen we nog niet vertellen aan papa dat ik het weet." En weg was de onschuld.

Is jouw kapoen al op de hoogte? Hoe heb jij je kind ingelicht? Of vertel je het na het lezen van dit verhaal? Ik ben benieuwd naar jullie ervaring. Deel het met ons!

Het ideale leven

29/09/2020

Onlangs werd mij de vraag gesteld "Hoe ziet het ideale leven er voor jou uit en welke stappen moet je zetten om dit te bereiken?" Ik vond dit een uiterst interessante vraag en besloot, grootmoedig, er een antwoordje op te vinden. Het duurt niet lang meer voor ik 40 word dus het leek me een ideaal moment om eens een balans op te maken en stil te staan bij het heden en de toekomst. Met pen en papier en een wijntje uiteraard, zette ik me aan tafel. Vervolgens gebeurde dit:

Toen ik - aan het begin van deze oefening - zat te mijmeren over dat ideale leven, zag ik mezelf rondlopen op flipflops; mijn gebruinde tenen staken af tegen het witte zand waarover ik elegant flaneerde. Ik struikelde nooit over mijn lange gewaden. Mijn man was groot en gespierd; droeg beige linnen en mij op handen. Onze kinderen bouwden zandkastelen en maakten halskettingen van schelpen. Zij kieperden nooit hun chocolade cornflakes uit over de maagdelijk schone zetels. De ramen van ons huis hadden van die witte luikjes en gaven uit op knalblauw water. Ons leven stond bol van de liefde en samenhorigheid; we kenden geen gezondheidsproblemen of financiële zorgen. We verbeterden de wereld en onze passie was ons beroep. Iets met cocktails... Plots klonk er een vreselijk luid en schel gezoem. De postbode met haar op z'n vingers - verre van ideaal - bracht me op brute wijze terug naar het hier en nu. Blijkbaar is het ideale leven voor mij een scène uit Home & Away en beperken de stappen die ik moet ondernemen om dit te bereiken zich tot me inschrijven bij een castingbureau.

Serieus nu...

Eerlijk gezegd wist ik niet hoe ik eraan moest beginnen. Is het niet ondankbaar om te stellen dat het leven nu niet ideaal is? Komt het niet bitter over wanneer je zegt: "Hé, pas dan zou het leven ideaal zijn!"? Langs de andere kant; dromen mag, toch? En misschien is het ook wel zo dat het niet bij dromen hoeft te blijven. Er is niks mis met blijven streven naar beter. Of ben je dan nooit tevreden? Moeilijk moeilijk moeilijk…

Gezien mijn onstilbare honger naar lijstjes, besloot ik de aspecten van mijn leven eens op een rijtje te zetten. Misschien bracht het me ergens en zo niet, stond er dan wel tenminste iets op het trieste, witte blad dat voor me lag.

het leven in huis

Grobbendonk is nu niet bepaald een droomoord met haar lelijke lintbebouwing en de disproportionele verhouding tussen het aantal frituren en het aantal inwoners. Het dialect is mij ook niet altijd even duidelijk; net zo min als de openingsuren van het politiekantoor (enkel een noodgeval op afspraak, alsjeblief). Maar ons huisje is wat Cas en ik ervan gemaakt hebben en hier voelen we ons prettig. Kan het beter? Absoluut. Een douchescherm dat het water daadwerkelijk tegenhoudt zou een verbetering zijn maar de stappen die ik moet zetten om dat ideaal te bereiken, pfff... nee... ik mop de vloer wel na het douchen. Ik zou ook een eigen huis kunnen nastreven in plaats van te huren maar voorlopig houd ik het hier maar bij. 

Resultaat idealiteitsaudit: goed genoeg!

het gezinsleven

Ik heb lang gedroomd van een papa-mama-kindjes-hondje-tuintje scenario - nee, de hond is gelogen - want ik heb lang geloofd dat dat het ideale leven is maar stilaan kom ik daar op terug. Natuurlijk mis ik het soms om thuis te komen bij iemand of om mijn gedachten en gevoelens te kunnen delen met een huisgenoot ouder dan 8. Maar dan bedenk ik me dat ik dan ook moet luisteren naar diens gedachten en gevoelens en eerlijk? Als Cas in bed ligt 's avonds wil ik gewoon heerschappij over de zetel en de afstandsbediening. Klaar. 

 Mijn gezin bruist en voelt compleet zoals het is. 

Resultaat idealiteitsaudit: quasi ideaal.

het relationele leven

Ik heb geen grote familie en geen grote vriendenkring en dat is voor mij ideaal. Ik hoef geen massa's verjaardagen te onthouden (ook al doet Facebook dat nu voor ons) maar - en beter nog - ik moet niet elk weekend naar een babyborrel of een verjaardag van tante Hoe-heet-ze-weer of peetoom Nooit-van-gehoord. Een paar vaste vrienden en een familie op wie je kan rekenen; met wie het contact oprecht en diepgaand is; meer hoeft dat voor mij niet te zijn.

Resultaat idealiteitsaudit

- liefdesrelaties: rampzalig.

- familie & vrienden: ideaal. 

het drukdrukdruk leven

Ik heb interesses en hobby's waarvoor ik niet te veel geld moet neertellen om ze uit te kunnen voeren en waarbij ik niet al te veel andere mensen moet bij betrekken. Ideaal! 

Mijn professionele leven is een ander verhaal. Een lastig aandoeninkje houdt me al een hele tijd thuis en heeft ervoor gezorgd dat ik moet heroriënteren. Geen probleem! Kortelings ben ik stappen beginnen zetten om de droom van eigen-baas-zijn waar te maken en terug actief te worden. Ik hou van lesgeven, absoluut! Maar ik heb een pesthekel aan het onderwijs (lees: politiek) in dit land. Mijn werkleven is ideaal wanneer ik mijn passies en talenten kan samenbrengen in mijn job en wanneer ik de vrijheid krijg om te doen, te falen, te leren en te groeien. Dat wil ik bereiken!

Resultaat idealiteitsaudit: op weg naar het ideaal.

het financiële leven

Mijn vermogen komt overeen met de staatskas van Kirgizië en heeft de vorm van bottinnekes, muiltjes, laarzen, sandaaltjes,... Voorts valt er over mijn financiële leven weinig te zeggen behalve dan dat er best nog wel wat gestapt kan worden om dat ideaal te maken! Gelukkig heb ik ook stapsschoenen. 

Resultaat idealiteitsaudit: hopeloos.

het welzijn

Ik geloof dat het ideale leven begint bij een goede gezondheid. Als je lijf en/of geest niet mee willen, is het gewoon bagger. Dan mag je nog zo rijk zijn; je eigen versie van het Nutella-gezin hebben; je droomjob uitvoeren of wonen in het paradijs... zit je niet goed in je vel - letterlijk of figuurlijk - dan is het verre van ideaal. Mijn gezondheid heeft het zwaar te verduren gehad maar ik heb intussen mijn ziekte leren omarmen en ben ze gaan zien als een sterkte in plaats van een zwakte. Ik zal altijd blijven botsen op mijn lichamelijke en mentale grenzen en dat maakt dat ik bepaalde dingen niet (meer) kan doen; dat is frustrerend soms, maar ik leef! Ik beweeg, ik zie, hoor, ruik, voel, proef,... en dat vind ik verdorie toch al wel redelijk ideaal!

Resultaat idealiteitsaudit 

- fysiek welzijn: ik mag niet klagen.

- mentaal welzijn: los van de engeltjes die steeds in mijn hoofd zingen gaat het prima.

Is that it? 

Terwijl ik dit alles zat neer te pennen, voelde ik me plots erg oppervlakkig. Deze aspecten zijn zo... gewoontjes, zo standaard! Ik bedoel; bestaat ons leven dan echt niet uit meer dan een huis, een gezin, werk en geld en wat mensen om ons heen? Er zullen toch nog wel aspecten zijn aan een mensenleven die medebepalend zijn voor de compleetheid ervan? Zaken die ín ons zitten. Zou, hoe je in het leven staat bijvoorbeeld, niet minstens even belangrijk zijn als een lidmaatschap bij Hello Fresh (dat je alleen maar hebt om jezelf ervan te overtuigen dat je evenwichtig en gevarieerd eet) of 853 Facebook-vrienden (wat doorgaans enkel een meerwaarde heeft voor ons ego, niet voor de kwaliteit van ons leven)? Wat heb je aan een prachtige auto als je de vrijheid niet hebt om je eigen keuzes te maken? Als alles in je leven eigenlijk goed gaat maar je loopt je steeds af te vragen of je het wel waard bent; is het leven dan nog zo ideaal? Ik besloot te gaan graven in mezelf en mijn opsommingslijstje over een andere boeg te gooien...  

vrijheid

Ik ruil zonder verpinken mijn rechterbeen voor de vrijheid mijn eigen keuzes te kunnen maken. Het leven kan toch maar enkel ideaal zijn als je vrij bent het zelf invulling te geven?

identiteit

Weten wat voor persoon je bent, weten waar je goed in bent of wat je nog moet leren, weten wat je wil,... Dit zijn zaken die er toe doen als je je ideale leven wil nastreven.

Wil ik mijn woonsituatie optimaliseren, dien ik mijn douchescherm te vervangen. Ik wéét dat ik nul komma nul goesting heb om een cursus sanitair te volgen en ik ben me bewust van mijn gebrekkige talent een boormachine vast te houden dus... mijn (t)huis zal dus semi-ideaal blijven. Dat is oké.

erkenning

Wie hoort niet graag dat ie iets goeds heeft gedaan of dat iemand hem/haar bijzonder vindt? Maken die complimentjes dan het leven beter? Nee, vast niet. Maar gezien en gehoord worden, je erkend voelen, is zo'n belangrijk gevoel en is essentieel om sterk door het leven te stappen: het motiveert, stimuleert, inspireert en waarschijnlijk nog een heleboel andere woorden die eindigen op eert.

participatie

Ergens bij horen is een belangrijke factor die zin geeft aan ons bestaan. We willen het allemaal. Wanneer we het gevoel hebben dat we geen aansluiting hebben met de mensen om ons heen, voelen we ons alleen en onbegrepen.  Een vriend van me vertrouwde me onlangs toe dat hij alles heeft wat ie moet hebben maar dat er toch een leegte knaagt. Ik (h)erkende zijn gevoel. Anders zijn is mooi en maakt uniek maar soms maakt het ook gek. Als bijna 40-jarige alleenstaande moeder zonder eigendom, zonder lief, zonder vaste baan, met steeds twee verschillende kousen aan mijn voeten en met zingende engeltjes in mijn hoofd, wijk ik brutaal af van de norm. Is dat erg? Ik vind niet meer van wel. Nou ja, meestal dan toch niet.

Eén idealiter wijn, alstublieft.

En zodoende slaagde ik er toch nog in een balans op te maken van het leven zoals het is en na te denken over de idealiteit ervan. De conclusie is dat mijn leven misschien niet helemaal ideaal is maar dat het eigenlijk ook best veel erger kan. Ik bedoel; sommige aspecten van het leven zijn afzonderlijk dan misschien niet volmaakt maar als je ze allemaal samenbrengt tot één geheel, kan je best wel eens een mooi plaatje te zien krijgen. Ik besloot dus tevreden te zijn met wat ik heb, met wie ik ben en met de situatie zoals ze nu is, inclusief disfunctionele doucheschermen. Natuurlijk kan het kan altijd beter! Als morgen Johnny Depp mijn post aflevert in plaats van de postbode met haar op zijn vingers, zal het er alweer een pak idealer uitzien. Maar ik heb geen controle over de carrière switch van Johnny, laat staan over zijn whereabouts, dus tot die tijd concentreer ik me op mijn verhaal en als daar iets aan herschreven dient te worden om het beter te maken dan zal ik dat met zorg en toewijding doen. En met een wijntje uiteraard.

Toe, doe maar. Sta even stil bij de aspecten van jouw leven. Hoe tevreden ben je? Misschien motiveert het je om die laatste stap te zetten die nodig is om het beter te maken. Of misschien zorgt het er juist voor dat je weer het mooie plaatje te zien krijgt.

Liefs xxx

1 september

03/09/2020

Op de vooravond van 1 september, toen ik de kasten ging napluizen op schoolspullen, ontdekte ik aan de binnenkant van de boekentas van mijn 8-jarige zoon een grote, rode kring die verdacht naar aardbeien geurde. Ik vond ook een streep in een soort groen. Stift? Gras? Kan ook kiwi geweest zijn... Ik besloot er niet verder over na te denken. Bij verder onderzoek merkte ik een scheurtje op in het handvat aan die boekentas. Ik zuchtte. Toch maar een nieuwe boekentas dan?

Catalogus-kinderen

Tegen mijn principe in - ik had mezelf voorgenomen om  slechts na 3 jaar een nieuwe schooltas te kopen - begon ik internet af te schuimen voor een hippe boekentas die nu besteld, morgen in huis zou zijn. Tenslotte, dat is toch wat we willen, niet? We willen allemaal, om de één of andere reden, dat onze oogappels er op 1 september uitzien alsof ze uit een catalogus komen gestapt. Het haar wordt netjes gekapt en gekamd; iets waar ik op 2 september al geen oog meer voor heb omdat doorgaans vanaf de tweede dag mijn perfect uitgekiende ochtendroutine al in de soep draait. Met de nieuwste sneakers of laarsjes stappen onze bengeltjes het schooljaar in. Ze dragen regenjasjes die nog nooit regen zagen en op hun rug hangt een schooltas zonder aardbeiengeur en verdachte vlekken. Ze stralen! Wij zijn apetrots!

Zelf doen we ook extra ons best! De voorgaande avond staat de ontbijttafel al gedekt; alle wekkers werden gelijkgesteld; de (nieuwe) kleren liggen klaar en zijn voor de gelegenheid gestreken. We trekken 's ochtends ook iets modieus aan want we willen niet onderdoen voor die ene quasi-perfect-ogende moeder en je levert je bloedjes keurig op tijd op school af. Dingen waarin ik eveneens doorgaans vanaf de tweede dag niet meer in slaag.

Hoeveel kleurpotloden kan een mens hebben?

Met licht gespannen kaken na deze ongeplande uitgave, begon ik wat te rommelen en te schuiven. Ik begon mijn kaken nog iets harder te klemmen toen ik plots in één van de rommellades een handvat vond dat precies leek op datgene dat op de boekentas van Cas prijkt maar dus een klein scheurtje vertoont. Het exemplaar dat ik nu in mijn hand hield, verkeerde in onberispelijke staat. Ik zuchtte. Misschien vloekte ik zelfs wel een beetje.

Uit frustratie begon ik de binnenkant van die boekentas te schrobben; eveneens vastberaden het kleurenpalet er uit te halen want ik was me beginnen afvragen... Hoeveel kinderen zouden er naar school vertrekken met een boekentas van jaren oud? Hoeveel kinderen zijn er die niet in de laatste trends gehuld door de schoolpoort stappen? Hoeveel kinderen zouden zich er erg bewust van worden dat zij wel in hetzelfde paar schoenen van op 30 juni rondlopen en zouden zich misschien gaan schamen? Niet dat dat hoeft! Maar onder kinderen leeft dit wel en ze kunnen soms enorm hard zijn voor elkaar. Verhalen over pesterijen omdat een kind Adadis draagt in plaats van Adidas, zijn niet uit de lucht gegrepen. Wij als ouders doen er vaak een schepje bovenop door onze oogappeltjes steeds in het nieuw te steken en mee te gaan met de nieuwste mode en rages.

Ik besloot hier iets aan te doen. Voor ons was het te laat; de nieuwe boekentas voor Cas zat ondertussen in een busje van BPost richting ons huis maar ik kon misschien wel een ander kind hetzelfde stralende en trotse gevoel als mijn zoon bezorgen, nadat ik zijn oude schooltas vlekvrij had gekregen en hem vervolgens zou wegschenken.

Maar ik ging nog verder! Driftig zette ik mijn rommelactie voort maar dit keer met een doel! Ik vond 3 paar turnpantoffels in een nog Dash-witte kleur, 2 pennenzakken, 2 rugzakken, 4 brooddozen en 5 sets kleurpotloden. Waarom hebben wij in hemelsnaam zoveel kleurpotloden!? Ik gooide alles in een bak en belde vervolgens de directrice van de school waar mijn zoontje gaat. "Heb jij zin om mee een inzamelactie voor schoolspullen en winterkledij te houden en me te helpen bij het organiseren van een weggeefplein?" Ze was laaiend enthousiast! We sloegen de handen in elkaar en begonnen aan onze eigen kleine strijd tegen armoede. Ik ben haar zo dankbaar voor haar medewerking!

Back-2-School Inzamelactie & Weggeefplein

Intussen loopt onze inzamelactie. Via affiches en sociale media ronselen we alles wat kwetsbare gezinnen helpt om hun september-rekening te drukken: schooltassen, rugzakken, pennenzakken, schrijfgerei, teken- en rekenmateriaal, mappen, schriften, leesboeken, brooddozen,... Kortom, alles voor school maar we vragen ook om winterjassen en -kledij en schoenen die kindervoetjes warm kunnen houden in de winterperiode. Volgende week zetten we dan de poort van de school open voor een breed publiek en verzorgen we een weggeefplein voor schoolspullen en winterkleding. Mensen die nog spullen nodig hebben, kunnen dan komen snuisteren en meenemen wat ze willen. Gratis! Met een aantal vrijwilligers staan we klaar om deze mensen te ontvangen en een steentje bij te dragen; 100% Corona-proof! Maar, armoede treft niet alleen de school van Cas en helpen stopt niet bij onszelf! We besloten het evenement open te trekken naar alle scholen in Grobbendonk en Bouwel en zelfs naar de omliggende gemeenten. Ik schreef het gemeentebestuur en het OCMW aan om onze actie mee te ondersteunen en te promoten. We rekenen op de goodwill van organisaties en onze medemens om dit kleine ideetje mee uit te werken tot een groot succes door hen te vragen zoveel mogelijk spulletjes te doneren. Ijdele hoop? Hopelijk niet...

Waarom doen we dit?

Het is niet voor iedereen evident om deze spullen aan te schaffen. Ik ben zelf leerkracht en ik heb al kinderen in december naar school weten komen in een K-Way'ke omdat hun ouders geen warme jas kunnen betalen. Er zijn kinderen die zonder brooddoos naar school vertrekken simpelweg omdat er geen eten is om ze te vullen. Dat is de harde realiteit. Ik behoor als alleenstaande mama ook tot de kwetsbare groep van onze maatschappij; een langdurige arbeidsongeschiktheid helpt er niet aan en het zorgt ervoor dat ik soms ook financieel flink word uitgedaagd. Ik leerde gaandeweg dat hoe kwetsbaarder je bent, hoe vaker je aan het kortste eindje trekt. Hoewel er op kleine schaal al best veel initiatieven zijn om kwetsbare gezinnen te helpen, blijft armoede een reuzegroot probleem en wordt er naar mijn mening, op grote schaal nog te weinig aan gedaan. Ben ik een idealist? Waarschijnlijk. Gelukkig maar...

Maar waar het écht om draait...

Cas zwiert zijn nieuwe boekentas intussen al even vrolijk in het rond als de vorige. Hij vindt zijn regenjas van vorige herfst nog steeds te geel en rent rond op zijn afgetrapte sneakers die volgens mij intussen met zijn voeten vergroeid zijn. Hij vindt ze gewoon heerlijk zitten. Ik beperkte me dus tot de aanschaf van een boekentas want uiteindelijk... was mijn kind al dolgelukkig omdat hij gewoonweg weer naar school kon gaan...

Heb je zin om na het lezen van dit artikel je kasten op te ruimen en schoolspullen of winterkledij te doneren? Fantastisch! Hartelijk dank! We nemen spullen aan tot 11u op woensdag 9 september.

Ik groet 's morgens de dingen

18/08/2020

Ik groet 's morgens de dingen

Ik, het meisje op de fiets

Goedemorgen rivier en hoge bomen

Dag wilg die treurt langs het water

Goedemorgen wandelaars met dromen

Dag kerk hoog boven de waterkant

Dag bank waar mensen op rusten later

Dag bakker, doe mij maar een croissant

Dag visserke-vis met de pet

Pet en lijn van visserke-vis, goededag

Daa-ag vis, dag lieve vis

Dag klein visselelijn mijn

Naar "Marc groet 's morgens de dingen" van P. Van Ostaijen.

It's raining, man! Halleluja!

11/08/2020

Stop! Laat vallen waar je mee bezig bent!*

Gooi ramen en deuren open; ren naar buiten en dans. Dans en zing in de regen! Schaam je niet maar geniet!

Hoor en voel hoe dikke druppels op je huid vallen en hoe ze, heel eventjes, voor koelte zorgen. Neem je volle glas mee en laat je drankje spatten! Lach luid, nee schater, als druppels je gezicht raken. Even geen paraplu's meer, alsjeblieft...

*niet van toepassing in het geval van een "met wie".

Viswijf

01/08/2020

Het Corona-virus had blijkbaar toch tijdelijk mijn hersenen aangetast want toen mijn date-man besloot een week langer in Frankrijk te blijven, besloot ik impulsief Cas en wat slaapzakken op de achterbank te gooien en hen achterna te reizen. Een week in het bos, aan een visvijver. Back to basic; enkel tenten en flessenwater om ons te wassen. Het leek me nergens veiliger dan daar. Covid-gewijs dan; ik stond toen nog niet stil bij loslopend wild en WC-potten zonder chassebak...

Een uurtje of zes waren we onderweg. Het landschap deed me terugdenken aan mijn kindertijd; aan hoe ik tussen kopkussens, de koelbox gevuld met sandwiches met eiersla en de thermoskan vol koffie gepropt zat. Roken in de auto mocht toen nog dus in onze bordeaux-rode Volkswagen Jetta zag het steevast blauw van de rook. Elk jaar opnieuw, richting zuiden, lag er een Jommeke-vakantieboek op mijn schoot en doorstond ik de rit al lezend en kleurend terwijl ik me stilletjes afvroeg wanneer we er in hemelsnaam zouden zijn. Uitgestrekte vlaktes geel, af en toe ook groen. Grote balen hooi opgerold. Ik heb nooit begrepen dat de dingen niet spontaan in de fik vliegen zoals ze daar naakt liggen te zonnebaden in volle zon en in zinderende hitte. Ik vond het ook altijd indrukwekkend dat ze niet van de heuvels rollen... Nog steeds eigenlijk.

Anno 2020 zit mijn zoon op de achterbank gepropt en zit ik achter het stuur met naast mij bekers koffie, vol en leeg, me nog steeds afvragend wanneer we er in hemelsnaam zouden zijn. Jommeke-vakantieboeken zijn niet meer in trek; die werden genadeloos vervangen door draagbare DVD-spelers en tablets. De sandwiches met eiersla zijn wél gebleven. De autorit verliep vlekkeloos. In tijden van virussen ben je nagenoeg alleen onderweg dus het was heerlijk cruisen langs al die balen hooi. Raampje open; arm nonchalant in de opening. Rondvliegend hooi en etterende ogen; raampje toe. 

Het was best spannend! Dit impulsief reisje bracht namelijk twee uitdagingen met zich mee. Enerzijds zouden we kamperen in het bos aan een visvijver met enkel tenten, een houten afdak, een picknicktafel en een WC zonder chassebak in een houten schuurtje zonder deur. Anderzijds zouden twee gezinnen elkaar treffen om een ganse week samen door te brengen terwijl de ouders elkaar nog maar enkele maanden kenden...





"Het is doodeng maar goed... ik ben wel klaar voor een sprong in de diepte. Zowel op vlak van avontuur, van leven, als van liefde. Que sera, sera." - ik, op de avond van impulsiviteit.

Het was gezellig, daar in de wildernis van Frankrijk. We deden niets bijzonders; hielden ons bezig met heerlijk niets doen, eten en drinken, kampen bouwen in het bos, vissen vangen en afwassen in kleine teiltjes met veel te veel sop. Het was heerlijk! Er was amper bereik dus we waren op onszelf, elkaar en een stapel speelkaarten aangewezen. Ik heb niks gemist die week. Toegegeven, ik stond perplex van mijn eigen kampeertalent en van de mate waarin ik vergroeid raakte met de eenvoud en de natuur (lees: vuile voeten, visgeur uit mijn poriën, vettig haar en 2 outfits - kakigroen uiteraard - voor een hele week). Ik had mezelf bekakter ingeschat en blijkbaar had mijn date-man ook met zichzelf gewed dat ik het slechts een paar dagen zou volhouden. Ha! Mooi niet dus. Cas vond het slapen in de tent aanvankelijk wel eng maar ook hij ging stilaan mee op in de natuur. We gingen vroompjes naar het toilet in dat schuurtje en ik stak mijn hoofd moeiteloos onder koud water om de takken er ietwat uit te wassen. Ik maalde er niet om om 's avonds onder mijn oksels te ruiken om na te gaan of ik er met extra deo mee zou wegkomen of toch maar een washandje in de vijver moest soppen in de hoop de geur te kunnen doen afnemen. Het was prima om de hele tijd buiten te zijn.

We leerden elkaar allemaal beter kennen tijdens die week maar ik vooral ook mezelf. Ik ontdekte waar ik oprecht deugd van had. Er was geen sprake van Corona of maskers of handgel en dat was enorm bevrijdend. Twee keer per dag deed ik yoga met zicht op het water; ik voelde me in tijden niet meer zo zen. Het was een geheel nieuwe manier van reizen voor ons en eerlijk? Ik zou het zo opnieuw doen...

Elk nadeel heb z'n voordeel

24/07/2020

Het afgelopen weekend stond helemaal in het teken van golven en virussen, van infantiele regeringleiders en boze experten. Eigenlijk niks nieuws. Ze kwam te snel, de lieve vrijheid! We werden te gretig en we werden vooral een rad voor de ogen gedraaid. We moeten weer even spaarzaam omgaan met onze familie en vrienden en met het kostbare vermogen te doen en te laten wat we willen. 

Mijn afgelopen weekend stond in het teken van vriendschap. Door relaties, door omstandigheden, waren mijn beste vriend en ik elkaar uit het oog verloren maar onlangs pikten we de draad weer op. Na een paar keer afspreken, bleek dat er niks veranderd was tussen ons. We stonden allebei versteld van het gemak waarmee we met elkaar omgingen en van het effect dat de kloof op ons bleek te hebben gehad: we waren nog hechter! 

Twee zomers geleden waren we samen naar Marrakech getrokken. Toen grenzen nog open waren en wij, Antwerpenaren, nog welkom waren elders. We wilden opnieuw iets organiseren; een reünie-weekend met gewoon wij twee! We planden een weekend België: een dagje Hasselt, fietsen rond Lier, uit eten in Mechelen,... Maar het nieuws sloop mijn living binnen en maakte ons bang. Meer besmettingen, milde lockdown, avondklokken, grenzen open al dan niet, maskers en handgel,... ademen in een papieren zak door alle info die over ons heen werd uitgebraakt en vooral de onzekerheid die ermee gepaard ging. Sam en ik namen geen risico's; we bliezen alles af en besloten een weekend Grobbendonk te houden met enkel mekaar en zonder plannen. Het bleek precies te zijn wat we nodig hadden... 


"Sometimes nothing, is exactly what you need."


Onze tweedaagse werd een midweek die zich vulde met gin, gezelschapsspelletjes, zonneklopperij, kokerellen en heel veel natuur. Te voet, met de fiets, per kayak. We bewogen vrij door de schoonheid van het  Neteland.  Ik woon 8 jaar in Grobbendonk maar kwam dankzij de corona-dreiging voor het eerst op ongelofelijk mooie plaatsjes zo dicht bij huis! Fantastisch, toch!?

Terwijl ik me zorgeloos door al dat schoons voortbewoog, in fijn gezelschap en met de wind in mijn haar, voelde ik me opmerkelijk rustig. Een tomaatje met mozzarella als lunch op mijn terras, de zon op mijn huid en een rosé die langzaam opwarmde, maakten me oprecht blij. Simpelweg wat bramen plukken langs de kant van de weg, gaf me voldoening. Ellenlange gesprekken over alles en niks, deden me de misère van het moment vergeten. Ik voelde me de hele tijd... content. In volle crisis!

Ik besefte wederom hoe druk wij ons de dag van vandaag kunnen maken om alles en om niks. De hele wereld is boos op dit moment; de ganse populatie is moe. Niemand is nog content. Begrijpelijk, maar zo spijtig! We leven in een tijd van angst en onheil, van haat en haast en dat maakt ons nog zieker dan Covid_19. De media onderdrukt ons. We zijn alle controle kwijt. En toch... 

Toch zou ik iedereen willen oproepen om de mooie dingen des levens niet uit het oog te verliezen. We  hebben zoveel om wél tevreden mee te zijn en ons dankbaar om te voelen. We hoeven alleen maar om ons heen te kijken en de juiste mensen toe te laten... Sam en ik hadden kunnen balen omdat we onze plannen moesten annuleren maar we maakten de bewuste keuze om onze schouders op te halen en te zeggen: "Het is wat het is" en, in plaats van de luxe die we hadden gepland, besloten we te genieten van de eenvoud en van mekaar. Het bleek een prachtig alternatief te zijn.

Niet zo lollyg!

17/07/2020


Vanmiddag wandelden Cas, een vriendje van hem en ik nonchalant door de dorpskern richting postkantoor. Ik voelde me hip en trendy op mijn flip flops en in mijn duurbetaalde gescheurde 'boyfriend-fit' jeans; hemdje met carreaux'kes geknoopt boven mijn middel. We hadden alle drie onze handen in onze zakken, alle drie een lolly in onze mond. 

Plots klonk er een diepe mannenstem achter ons. "Ben jij niet wat te oud voor een lolly?" Ik herkende onze buurman: 60'er, lang haar, rijdt door de Kempen in een Mustang convertible.

Waarom is het toch dat je pas een 'good comeback' bedenkt een dag ná de feiten!? Ik bedoel, was hij nu echt dé aangewezen persoon om me te laten twijfelen aan mijn hip & trendyness!? En hoezo, te oud!?

Je bent nooit te oud voor een lolly! Toch...?

Om bij stil te staan...

14/07/2020


When the sun shines on your face,

you'd be a fool for turning away...


Glamping? Vamping? Ramping?

10/07/2020

De date waarover ik het had in "Au tour de l'amour" draaide uit op een succes en heeft zich intussen een paar keer herhaald. Het huwelijk waarvoor ik überhaupt was gaan rekruteren is weliswaar uitgesteld naar volgend jaar maar het klikte tussen ons en we besloten elkaar te blijven zien. Dit weekend zouden we in het geheel samen doorbrengen: uitje naar Breda, etentje met zus, fietstochtje of iets dergelijks,... en we zouden vanavond dat weekend inzetten met een vis- en kampeertripje...

Vissen is mijn sterrenbeeld maar voorts heb ik absoluut niets met de beesten. Ja, occasioneel apprecieer ik ze ook wel op mijn bord. Ooit had ik 2 goudvissen, Potvis en Haai; zij kunnen bevestigen dat ik geen verstand heb van vissen. Met kamperen heb ik evenmin iets maar goed je bent jong en je wilt wat dus ga je af en toe ook wild. Letterlijk en figuurlijk in dit geval... Ik bereidde me vanmiddag dus voor op een avondje vissen en kamperen. We zitten nog in een romantisch beginstadium dus een goede indruk maken is nog steeds van groot belang. Ik moest zien duidelijk te maken dat ik helemaal openstond voor zijn hobby en interesses én moest er tegelijkertijd uitzien om door een ringetje te halen. Uiteindelijk is het doel van dating nog steeds om aan de haak geslagen te worden, toch?

Voorbereiding dus. De eerste vraag die een vrouw zich altijd stelt, is: "Wat moet ik aandoen?" Ik kon geen hulplijn inschakelen want niemand in mijn omgeving is nog maar lichtjes vertrouwd met vissen. Nou ja, één vriendin wel en zij raadde mij aan zo'n beige gilet waaraan je vishaakjes kan vasthangen, aan te trekken. En zo'n onnozel hoedje op m'n kop. De lolbroek. Ik koos in plaats daarvan voor een kakigroene broek, een 7/8e zodat mijn enkels nog zichtbaar waren. Het mocht iets hebben. Uit angst om te sterven van de kou trok ik een trui aan, weliswaar met één off-shoulder (nogmaals, het mocht iets hebben). Ik maakte het af met een halsketting en espadrilles op sleehak. In mijn tas propte ik een wollen sjaal, een pyjama, een toilettas met reisflacons shampoo, douchegel, bodylotion, gelaatsreiniger en subtiele make-up voor de volgende dag. Voor de zekerheid gooide ik een paar sneakers achterna. Mijn yogamatje en schets/kladboek gingen ook mee; ik voelde dat ik geïnspireerd zou raken...

Oooooh, had ik het even helemaal verkeerd begrepen...

Op zijn oprit parkeerde ik mijn wagentje naast de zijne die voor de gelegenheid helemaal volgestouwd zat met avontuurlijk materiaal in camouflagekleuren. Ik besefte meteen dat het enige wat klopte aan mijn voorbereiding, de kakigroene broek was geweest. Oh, en de fles rode wijn die ik nog in mijn tas had gepropt. We reden naar een plek met water en bos én gelukkig ook een brasserie met doorspoelende toiletten. Ik zou alvast geen krekels moeten eten. Toen ik het autoportier koket open zwierde en keek naar wat er zich naast de auto bevond, wist ik wel héél zeker dat ik het verkeerd begrepen had. Het duurde zo'n drie minuten voor ik wist waar ik mijn sleehakje zou kunnen neerzetten zonder blijvende schade aan mijn - ontblote - enkels op te lopen. Er was wel erg veel natuur.... Maar goed, er was geen tijd voor gedraal! Er moest immers een tent opgesteld worden.

"Kan ik iets doen?", fladderde ik zeemzoet. "Je mag de wijn opendoen", sprak hij. De man van mijn leven! Kan niet anders! Vier, vijf dates en hij had me helemaal door! Galant ontvouwde hij een stoeltje voor me; iets minder elegant ging ik er op zitten. Het voelde niet juist om niets te doen terwijl hij een heel tentenkamp monteerde dus toen er een tentharing los kwam, schoot ik meteen in actie en plantte ik de pin vakkundig weer in de bodem. Triomfantelijk nipte ik vervolgens van mijn wijn. Ik had zowaar eventjes een tent gered van instorten, op sleehakken! "Je mag de bedden installeren en opdekken", werd me plots toegeroepen. Oh God, hij had mij aan het werk gezien met die tentharing en meende nu dat ik een ervaren kampeerder was! Ik dronk mijn glas in één teug leeg, stroopte de mouwen van mijn hagelwitte trui op en deed wat er van me werd gevraagd. "De slaapzakken zitten in de groene zakken!", riep nog hij behulpzaam. Euh... 

Het lukte me! Ik weet niet in hoeveel tijd maar we hadden opgemaakte bedden die ons zelfs de ganse nacht hebben weten te dragen! Vakwerk. Toen hij zijn vismachinerie ging installeren, installeerde ik me weer in dat stoeltje met een wijntje en mijn schetsboek. Eigenlijk had het wel iets. De zon scheen; het was er rustig en groen (vooral groen!); er waren wijn en het vooruitzicht van een warme maaltijd; we waren allebei ontspannen en gingen luchtig met elkaar om. Goed sfeertje, mooie date.

De nacht verliep zonder slag of stoot. Voor dag en dauw werd ik wel gewekt door zuurstofgebrek - het was warm in die tent - en een blaas onder hoogspanning! Ik trachtte de spanning te negeren maar door het zuurstofgebrek had ik dorst en belandde ik in een vicieuze cirkel. Uit de tent dan maar. In mijn negligé en op zijn slippers, zocht ik een plekje om de druk van de ketel te laten. In het bos: te donker en te grote kans op wildlife. Vlakbij de tent: te dicht bij mijn date-man (we zijn nog niet in díe fase!). De parking van de brasserie: te licht! Ik ging terug de tent in en bad dat de brasserie om 7:00 zou opengaan... 

Een morning-after-camping ziet er uit als volgt: je hijst je in je kleren van de vorige dag (ik koos nu wel voor de sneakers); er is geen sprake van stromend water, subtiele make-up, tanden poetsen,... dus ik had mijn toilettas met reisflacons net zo goed thuis kunnen laten. Vervolgens ga je de tent weer afbreken. Blijkt dat ik daar best goed in ben! Ik wist intussen ook dat alle groene spullen in de groene tassen moesten dus dat kwam helemaal goed. Er was geen koffie. De brasserie was niet om 7:00 open gegaan.

Eens terug bij zijn huis, rende ik naar het toilet en hij naar het koffieapparaat. De man van mijn leven; kan niet anders. We praatten - met vrolijkheid - na en besloten dat het goed was. "Volgende keer een gans weekend?", vroeg hij. Ik zei niks maar nipte van mijn koffie, sloot mijn ogen en dacht aan wat ik dan in hemelsnaam zou aandoen... 

Beschaafde (ham)burger - deel II

08/07/2020

Ik beschreef in deel I hoe ik als moeder even een steekje los had en bijgevolg een steekje - of 6 - had laten vallen. Mijn kind had mijn frustraties moeten incasseren en hoewel ik me naderhand enigszins opgelucht en bevrijd voelde, mocht later op de dag een volstrekt vreemde toch nog delen in de klappen...

Om onze hernieuwde samenwerkingsovereenkomst te vieren, trakteerde ik Cas op McDonald's. Hij vroeg er immers al zo lang naar. Tegen mijn principes en goesting en uit nazinderend schuldgevoel, parkeerde ik onze auto op de overvolle parking van het fastfoodrestaurant. Ik voelde hoe mijn maag zich al samentrok, niet van de honger... Op weg naar de ingang greep ik Cas al bij zijn polsen beet. Met mijn blik strak op de deur gericht stapten we kordaat door. Het was alsof we The Green Mile aan het bewandelen waren. Cas kakelde enthousiast over de inhoud van zijn Happy Meal; hij was zich van geen kwaad bewust. De moed zakte mij ondertussen in de schoenen; het zweet stond me op de rug. De deur voor ons had zo'n grote, inox klink waar je alle vingerafdrukken en andere smurrie duidelijk aan zag plakken. Ik zou die klink moeten vastpakken, wilde ik het goed maken met Cas en hem zijn hamburgertje gunnen. "Waarom laten ze die kl@#-deur nou niet gewoon openstaan!?", mompelde ik en in gedachten schreef ik een brief aan meneer McDonald om te klagen over zijn Corona-beleid. De irritatie begon in mijn borstkas te groeien maar goed, daar gingen we...

Eens de deur voorbij voelde ik er veel voor om mijn hand af te kappen... We bevonden ons nu op een vierkante meter vaalgroen tapijt en werden verplicht om onze handen te ontsmetten; waarschijnlijk een betere strategie dan mijn handen af te kappen. Achter ons kwamen drie omhoog geschoten pubers luidruchtig het etablissement binnen gestapt. Eén van hen - waarschijnlijk was hij suïcidaal - probeerde zich een weg te banen tussen mijn kind en mezelf om zo sneller zijn Happy Meal te kunnen bemachtigen. Ik voelde zijn schouder tegen de mijne schuiven; ik voelde zijn adem in mijn nek. Een golf van afkeer, stress, paniek, agressie, onbegrip,... overviel me en voor de tweede keer die dag ging ik uit mijn dak. "Gast! Dees is veel te dicht! Dit is mijn persoonlijke ruimte!" Mijn stem sloeg een octaaf over door de paniek die erin zat. Ware het niet dat ik vies ben van alles en iedereen buiten onze bubbel, ik had de kerel een duw verkocht. Cas keek - eveneens voor de tweede keer die dag - met grote ogen naar mij op. Het woord "gast" wordt bij ons niet getolereerd als aanspreektitel. De belangrijke McDonald's-medewerker die de verantwoordelijkheid over het ontsmettingspompje had gekregen, staarde me aan alsof mijn hoofd plots een zompig broodje was geworden. Het kereltje zonder respect voor persoonlijke territoria, werd achteruit getrokken door één van zijn slungelige vrienden. "Hij is niet besmet, hoor mevrouw." "Nee?", vuurspuuwde ik, "maar ik misschien wel en ik hoest met alle plezier een portie Corona op je hamburger!" "Spreek niet tegen mij", siste ik er nog achteraan.

Ik voelde instant schaamte voor mijn gedrag! De frustratie was er dus duidelijk nog niet uit, de schrik voor het virus evenmin maar tegelijkertijd was de hele keet in een fractie van een seconde gaan aanvoelen als een vismarkt in Wuhan. De ontsmettingspompjesman escorteerde Cas en mij naar een tafeltje voor twee. Toegegeven, hij was erg gedienstig. Zorgvuldig ontsmette hij ons tafeltje. Ik denk dat de streep waarin mijn mond vertrokken stond, hem liet weten dat hij het niet in zijn hoofd moest halen om een vierkante millimeter over te slaan. "Zal ik jullie even uitleggen hoe het hier werkt?" Hij wachtte mijn antwoord niet af en begon aan een voordracht over zelfkassa's, hamburgers en nuggets en saus, over stippen en strepen en wachten. Ik keek hem met open mond aan. Vanuit mijn ooghoek zag ik Cas met tranen in de ogen zitten; zijn kap ver over z'n hoofdje getrokken. "Stop!", deed ik aanstellerig, "laat ons gerust" en ik draaide me om naar mijn kind. "Ik wil weg", snikte hij. "Ik ook", snikte ik mee. De ontsmettingspompjesman was nog steeds niet naar zijn post teruggekeerd maar was onhandig in onze buurt blijven dralen. Aangedaan door zoveel hulpeloosheid van onze kant, zei hij tenslotte: "Kom mee, ik help jullie".

Hij zeulde ons mee naar zo'n modern toestel waarop je tegenwoordig je bestelling moet intoetsen om vervolgens op een stip te blijven draaien tot jouw nummertje op een scherm verschijnt en je je bestelling kan afhalen aan de counter. Het toestel kan je vergelijken met een mega tablet. Correctie, met een mega, publíekelijke tablet. Geweldig, dacht ik, nog meer aanrakingen maar ik herpakte me. Ik trok Cas dicht bij mij en sloot ons af van de buitenwereld; we fluisterden elkaar toe wat we wilden en met één vinger ingepakt in 24 papieren zakdoekjes toetste ik onze goesting in. Ik tilde Cas vervolgens op en met onze voorhoofden tegen elkaar gedrukt, stonden we op een stip te wachten tot onze bestelling klaar zou zijn. Nummer 87. Bingo! Er werd me een kartonnen tray in de handen gedrukt met daarin onze drankjes. Er volgden nog een papieren zak en een Happy Meal box. Gelukkig had ik mijn hand niet afgekapt. Opgelucht dat we ons junkfood eindelijk hadden, baanden we ons een weg naar de uitgang. "Mevrouw, u moet de andere kant uit". Ik draaide me om en knalde de medewerker neer met mijn ogen om tenslotte met Cas door de deur te struikelen, de regen in.

Toen we aan onze auto kwamen, waren de zak en de box zo goed als doorweekt. Ik reed naar huis zoals de politie dat doet wanneer zij frieten zijn gaan halen tijdens hun shift. Dat had alles te maken met onze blijdschap dat de nachtmerrie voorbij was en we naar huis konden terugkeren. Het had niets te maken met het vooruitzicht van lauwe, wakke frieten bij een hamburgertje dat in mijn navel past en smaakt naar karton. We haalden opgelucht onze voordeur en net voor deze achter ons in het slot viel, scheurde de papieren zak... 

Ik besloot niet nogmaals over de rooie te gaan; twee keer op één dag volstond wel. In plaats daarvan vloekte ik beschaafd binnensmonds, redde ik voedselgewijs wat er te redden viel en schonk ik me een vaas rode wijn in.  Zoals het een moeder betaamt.

Beschaafde (ham)burger - deel I

08/07/2020

Zo. Dit was me een dagje. We kunnen stellen dat ik vandaag voornamelijk dat-kon-beter-momentjes beleefde. Als moeder sloeg ik de bal mis maar als beschaafd burger lieten mijn balvaardigheden me echt helemaal in de steek...

De aanzet tot mijn wangedrag werd zo'n 4 maanden geleden gegeven toen een virus van vreemde origine onze huizen en onze hoofden binnendrong en waardoor we werden gedwongen thuis te blijven. 24/7. Met  slechts onze huisgenoten als gezelschap. Of een goudvis. Het was best knusjes - met momenten - maar snel was het vooral hondsvervelend. Iedereen maakte er weliswaar het beste van; wat konden we ook anders? Toch hoorde ik dat er in menig huis wel eens servies door de woonkamer was gevlogen; dat er vaker dan gemiddeld met deuren werd gegooid; dat het taalgebruik binnenshuis niet altijd even netjes meer was en dat er in elk gezin minstens één keer per kwartier wel iemand was die dacht: "God, ik ben jou beu gezien!" Toegegeven, ik was opgelucht dit te horen! Cas en ik hebben mooie lockdown-herinneringen gecreëerd, absoluut; maar toch speelden de verwarring, de angst en de verveling vaker dan me lief was, de baas over de rust in huis.

Dat onze routine en gewoontes werden verstoord, vonden wij hier in Maison Lunettes het minst prettig. Dat alles wat voor ons normaal is plots niet meer kon of mocht, konden we niet zo goed hanteren. Cas en ik werden simultaan chagrijnig wat best pittig is als je slechts met z'n tweetjes bent om sfeer te maken. Het lukte ons uiteindelijk wel om een nieuwe structuur te vinden, ons daarbij goed te voelen én ons eraan te houden. Ik was terecht trots op ons! Toen gingen de scholen weer open, hoezee, hoezee! We werden simultaan weer vrolijk. De nieuwe structuur werd opgeborgen, de oude weer bovengehaald. Het leven werd weer normaal. Nou ja... met maskers dan. Helaas was het hoezee-gevoel slechts van korte duur. Ik merkte dat Cas nog meer verward raakte en dat hij grootse moeite had om zich opnieuw aan te passen. "Even volhouden, vriend, het is bijna grote vakantie", fluisterde ik hem meermaals per dag toe. Vergissing! De nakende grote vakantie bood helemaal geen soelaas, integendeel! Het gaf mijn kindje alleen maar méér stress. "Ik begrijp er niks meer van, mama"; hij huilde elke avond. En, heel eerlijk? Ik keek eigenlijk evenmin uit naar Grote Vakantie 2020. Als ASS'er had ik zelf enorme moeite gehad met het constante aanpassen en het niet weten wat er boven ons hoofd hing maar dat kon ik uiteraard niet laten blijken! Ik moest immers fungeren als rots in de branding voor mijn kleine ASS'ertje! Maar de waarheid is dat ik, terwijl ik Cas en de zorgen in zijn hoofd zo goed mogelijk trachtte op te vangen, zelf stond te wankelen op gladde bodem. Er had zich na die maanden lockdown een hoop spanning in mijn lichaam en geest opgestapeld en ik wist niet hoe ik opnieuw 2 maanden aan constant samen zijn - in nog steeds onzekere omstandigheden - moest overbruggen...


Uit angst voor uitvliegers en opvliegers tijdens de vakantiemaanden, had ik me de eerste week van de grote vakantie krampachtig bezig gehouden met het zoeken naar een routine - versie 7.0 - die we zouden kunnen toepassen tijdens de zomervakantie. Een doordachte, gevarieerde dagstructuur zou rust brengen in Maison Lunettes, daar geloofde ik heel fanatiek in! Dit schemaatje zou dan aan de muur prijken en zou behoeden dat moeder en zoon weer simultaan chagrijnig zouden gaan doen.


Uit de eerste periode had ik onthouden dat ik

* te weinig aandacht en tijd had gehad om mijn eigen werk te kunnen doen en dat dat me best frustreerde. Mijn to-do-lijstjes werden steeds langer en ik kreeg niets afgevinkt. De enige manier waarop ik iets kon klaar krijgen, was door mijn kind voor een scherm te planten of door nachtje-door te doen. Geen van beide oplossingen vond ik ideaal.

* de Spotify-playlist van Cas niet langer kon aanhoren. Ons gehoor stelt echt limieten voor liedjes als Gummie Bear en Crazy Frog en Baby Shark. Evenmin kon ik zijn Netflix-selectie nog aan. 

* de constante aanwezigheid van rondslingerend speelgoed niet meer kon hanteren. Mijn voetzolen zijn permanent beschadigd door achtergelaten Lego-blokjes op de grond en mijn hersenen proberen nog steeds te begrijpen waarom er een banaan in pluche tussen de DVD's staat.

Deze knelpunten zouden dus zéker opgenomen moeten worden in Routine 7.0.! In deze versie zou ruimte zijn voor samen spelen maar ook voor alleen-momentjes. Er zou een prachtige balans merkbaar zijn tussen schermtijd en activi-tijd. We zouden samen fluitend huishoudelijke taakjes doen. We zouden belang hechten aan 'personal awareness'. We zouden creativiteit afwisselen met beweging en af en toe bloemen gaan plukken in de berm om er dan kransjes mee te maken. Nee, dat laatste is gelogen; dat zie ik ons niet zo gauw doen.


Tijdens het uitvoeren van Routine 7.0 - wat ik overigens deed en overzag op dictatoriale wijze - had ik helemaal niet in de gaten dat Cas en ik stilaan weer simultaan chagrijnig werden. Tot er vanochtend - ondanks mijn veelvuldige waarschuwingen - een kopje thee omviel en vervolgens leeg druppelde op het tapijt. Plots verloor ik mijn geduld en veranderde ik in een ouwe zaag. Ik gaf af op zo ongeveer alles wat ik kon bedenken, inclusief bananen in pluche. Opgekropte frustratie van 4 maanden rolde uit mijn keel. Cas keek me tijdens mijn uitvlieger met grote ogen aan en begon braaf op te ruimen. "Sorry mama", mompelde hij. Mijn hart brak. Schuld sloop binnen. Ik voelde me plots niet meer zo trots op mezelf. Daar stond ik met mijn perfecte schema. Ik had zo'n erge nood gevoeld aan rust, aan me-time en vooral aan duidelijkheid dat ik ons onbewust in een keurslijf had gepropt. No breathing space. Tegelijkertijd wilde ik mijn kind een fantastische, perfect gejusteerde vakantie garanderen om zo alle stress van de voorbije maanden bij hem weg te nemen...

Toen ik met iemand sprak over de dualiteit van mijn gevoelens, werd mij een spiegel voorgehouden. "Waarom móet jij Cas de hele tijd entertainen? Misschien hoeft Cas geen planning te hebben en wil hij jou ten gepaste tijde zélf laten weten wat hij wil doen. Net zoals jij. Als jij, op het moment waarop hij vraagt om samen Monopoly te spelen, meer nood hebt aan een boek lezen; bespreek dat dan met hem. Leg het hem uit. Schrijf het niet met inkt in een schema. Er is dan geen marge meer."

Pot-vol-poepgelei! (dat is ons homemade vloekwoord) Deze vrouw had helemaal gelijk. Ik had tijdens het opstellen van Routine 7.0, in al mijn Duitse efficiëntie, niet geanticipeerd op hoe we ons op dag zus of zo zouden voelen; laat staan dat ik rekening gehouden had met weersomstandigheden of omvallende theekopjes. Ah, om 11:00 staat er 'bloemetjes plukken in de berm' gepland dus gaan wij bloemetjes plukken in de berm! Negeer de gutsende regen, negeer eventuele buikpijn of gewoonweg het hele gevoel van "ik heb geen goesting om bloemen te gaan plukken". Ik had gehandeld als een buitenschoolse kinderopvang en niet als mama. Ik hoef toch niet op voorhand te plannen dat we papier maché olifanten gaan maken! Het zijn gewoon wij twee, en wij doen waar wij zin in hebben! Het is vakantie, verdorie!

Na deze ontnuchtering verscheurde ik Routine 7.0. Ik haalde alle pictogrammen van de muur en Cas en ik  bereikten via dialoog een compromis over de hoeveelheid schermtijd per dag. Cas begreep dat ik af en toe even iets alleen moet kunnen doen want "weet je, mama, soms wil ik ook wel eens eventjes alleen zijn". We pasten zijn slaapritueel wat aan zodat ik niet meer 's nachts moet leven om mijn grote-mensen-dingetjes te kunnen doen en zodat ik ook op een normaal uur aan het afsluiten van mijn dag kan beginnen.

De rust keerde langzaam weer in Maison Lunettes. In mijn hart pleit ik nog steeds voor structuur en schema's en lijstjes maar blijkbaar is het soms toch net iets belangrijker om te leven dan te plannen...

Sense & Coffee

On Sunday


"Gelukkig zijn is een keuze."

De Schone Kunst van het Relativeren.


In de naam van het geld, de gezondheid, de vrijheid en de liefde. Amen.

01/07/2020

In de nasleep van onze filosofische ochtend (zie vorige blogbericht) was ik aldus op de fiets gesprongen in de hoop - ergens tussen Grobbendonk en Nijlen - antwoorden de vinden op de vraag in welke volgorde van belangrijkheid ik de volgende aspecten zou zetten...

Het geld.

De gezondheid.

De vrijheid.

De liefde.

In de naam van het geld. Amen en uit!

Als je me zou dwingen het eerste wat in me opkomt te zeggen, dan denk ik dat het geld zou zijn. Nee, geld maakt niet gelukkig maar het is toch wel verdomme handig. Mensen met gezondheidsproblemen zullen weten dat ze geld nodig hebben om te kunnen helen. Mensen in armoede of met financiële uitdagingen zullen weten dat het geldgebrek je ziek kan maken. Als vrijheid voor jou betekent dat je alles kan doen en kan ontdekken, dat je kan gaan en staan waar je wil en met niets rekening hoeft te houden; dan weet je dat je hiervoor ook poen nodig hebt. Mensen die elke munt in twee moeten bijten, weten dat het leven erg veel kost eens je de voordeur uitgaat. Hun vrijheid, als in hierboven gedefinieerd, moet vaak het onderspit delven. Ik heb in mijn leven periodes gekend waarin geld mijn enige motivator was (om te kunnen gaan reizen, om vrij te zijn) maar evengoed periodes waarin geldzorgen me mijn gezondheid, vrijheid en geluk kostte. 

Of nee, toch maar in de naam van de gezondheid...

Maar als je verder gaat denken; kan ook net gezondheid de meest belangrijke factor zijn. Ben je arbeidsongeschikt, hapt dat serieus in je inkomen. Je sociaal en/of relationeel leven krijgt een deuk wanneer je gezondheid niet mee wil. En, hoe vrij kan je nog zijn als je wordt beperkt door lichaam of geest?

Hoedje af voor de vrijheid.

Terwijl ik mijn Hollandse fiets door de bossen van Grobbendonk trapte - goed gemutst met Panamahoed en met muzikale klassiekers in mijn oren; voorzien van mijn notablok en een fles lichtbruisend (lichtwarm) water in mijn mandje; met de zon op mijn huid en een glimlach op mijn gelaat - betrapte ik me erop dat er zich in mijn hoofd niks anders afspeelde dan deze opdracht en al datgene waarop mijn zintuigen me trakteerden. Niet bijzonder, hoor ik je denken maar au contraire... Het was lang geleden dat ik me zo ontspannen voelde en zo bewust aanwezig was in het hier en nu. Ik was alleen en ik vond het gezelschap van mezelf voor het eerst in lange tijd weer aangenaam. De natuur om me heen raakte me - letterlijk én figuurlijk - omdat ik haar zag, hoorde, rook, voelde, inademde, proefde. Mijn benen bewogen zich moeiteloos, mijn handen en armen deden niet meer dan enkel sturen; ze verkrampten niet, ze pulkten of beefden niet. Ik voelde me... vrij. 

Reageren op dit artikel? Heb jij een ranking en wil je ze delen? Doen! 

Natuurlijk, om erachter te komen welk aspect voor jou op de eerste plaats staat, dien je na te denken over de inhoud van deze aspecten. Geld is geld, voor mij is dat duidelijk en gezondheid vind ik evenmin voor interpretatie vatbaar. Maar, wat is liefde? En, wat is precies vrijheid?

Daarom was mijn uitje met de fiets niet zomaar een uitje. De vraag die immers 's ochtends op de ontbijttafel was beland, had me ertoe aangezet sportief te gaan doen en dat had er dan weer voor gezorgd dat het begrip vrijheid en haar belang weer glashelder waren geworden. Zomaar. Zo plots. Daar op het asfalt, tussen de herten en de naaldbomen, onder de zon en op een doordeweekse dag. Mijn zintuigen werkten overuren tijdens mijn tocht en net dat, gaf me zo'n vrij gevoel: Het vermogen om te ruiken, te zien, te horen, te voelen, te proeven,... alsook het vermogen te bewegen.

Toen ik een oude man met melkwitte benen onder een iets te korte tennisshort uit de jaren '60 het gras zag afmaaien, schoot ik in de lach. Het beeld was aandoenlijk! Net zoals toen een tuinsproeier zich statig omdraaide op precies het moment waarop ik passeerde en ik bij gevolg kletsnat werd. Ik gierde het uit, deels van de humor die ik er in zag; deels omdat ik me de pleuris schrok. Of zoals op het moment waarop mijn verzuurde dijspieren erin geslaagd waren me bovenop de brug te krijgen en ik triomfantelijk rondkeek naar toeschouwers die me rozen zouden toewerpen maar waardoor ik de vrijheid van de wind vergat en dus mijn Panamahoed wegvloog, richting kanaal. Het waren kleine, gelukzalige momenten waarop ik kon kiezen om ontroerd te zijn, boos te reageren of vrolijk verder te fietsen. Vrijheid. Baas over mijn gedachten en gevoelens. Ik had geen geld nodig om dit te voelen. Deze vrijheid was gratis en tegelijk onbetaalbaar.

Het zijn geld, mijn gezondheid maar ook de liefde geweest die me een stukje van mezelf en mijn vrijheid lang hebben ontzegd. Het verlangen naar vrijheid zit diep in me geworteld en eigenlijk al van kindsbeen aan. Mijn ouders hebben eveneens altijd signalen gegeven dat ze hun vrijheid op prijs stelden: reizen, een rijk sociaal leven, eigen ambities of dromen najagen, blijven zoeken naar datgene wat en diegene die echt helemaal juist aanvoelde of net niet gebonden willen zijn,... Mijn vader heeft me opgevoed en hij heeft me altijd mijn eigen pad laten kiezen; ik mocht zoeken, ik mocht falen en ik mocht groeien. Ook dat vind ik vrijheid. Gek genoeg is het pas op latere leeftijd dat mijn vader streng(er) en kritisch(er) voor me werd; de foutenmarge werd kleiner. Misschien omdat ik moeder was geworden en hij mijn kind wilde behoeden voor blunders van mijn kant? Toegegeven, het ouderschap heeft ook een niet te onderschatten invloed gehad op de vrijheid maar toch voelt dat niet zo zwaarwichtig aan. Voor mij althans. De mate waarin je je vrijheid opoffert in functie van het ouderschap, is naar mijn bescheiden mening een keuze. 

To love or not to love, that's the question.

En dan dat eeuwig grote enigma... de liefde. Ik zou geneigd zijn om de liefde achteraan het rijtje te plaatsen grotendeels omdat ik er vaak niks van snap en omdat het toch al een aantal keer voor serieus wat overlast heeft gezorgd. Maar, het laatste jaar heb ik mogen leren dat er verschillende soorten liefde bestaan. In niet mis te verstane woorden werd mij verteld dat 'jezelf liefhebben' de allerbelangrijkste variant is en dat deze de basis vormt voor liefde van buitenaf. Ik werd uitgedaagd om verdraagzaam en mild te worden voor mezelf; om te kijken naar wat ik wél kan en ben in plaats van naar mijn falingen en tekortkomingen. Het voelde aanvankelijk nogal "Napoleon Bonaparte" maar om uiteindelijk echt te kunnen openstaan voor de andere (interactieve) varianten als vriendschap en partnerschap, had ik gewoonweg geen andere keuze. En, het loonde! Ik vond mezelf opnieuw (uit) wat spontaan nieuwe relaties met zich meebracht maar ook nieuw leven blies in degene die onder een laagje stof terecht waren gekomen.

In mijn anti-liefde-betoog vergat ik dan ook nog eens steevast de meest logische, de meeste intense liefde die ik koester; namelijk die voor mijn kind! Het is bijna beschamend hoe vanzelfsprekend we deze vorm van liefde vinden terwijl hij zo ingrijpend, onvoorwaardelijk en ongelofelijk prachtig is.

Tot slot bestaat er dan nog de liefde die je kan voelen voor dingen die jou net zo uniek maken! De liefde voor je bezigheden (je werk, je hobby); voor de dingen die jouw zintuigen kunnen bekoren (muziek, koffie, je lievelingstrui, de natuur,...); voor wat jou drijft en voor waarin je gelooft. 

En zodoende ontdekte ik - ergens tussen Grobbendonk en Nijlen, tussen de herten en naaldbomen en melkwitte benen, onder de zon die nu kei hard op mijn kruin brandde aangezien mijn hoed in het kanaal dreef, nog steeds vrolijk en met Paul Weller in mijn oren - dat vrijheid en liefde verdomd belangrijk zijn om me goed en content te voelen en dat ik dat gevoel, zelfs met al het geld in de wereld, niet kan kopen.

Ik heb nog steeds geen duidelijke ranking. De opgave om de vier pijlers een volgorde van belangrijkheid toe te kennen, is best pittig! Toe maar, daag jezelf uit om hierbij eens stil te staan... Wat is jouw prioriteit? Een zwart-wit-antwoord lijkt mij onmogelijk, het zit immers allemaal verweven... Maar het is een mooie reflectie-oefening!


Opgedragen aan mijn nieuwe en afgestofte vrienden, aan prille liefde, aan mijn vader en naaste familie, aan mijn prachtige zoon en niet in het minst... aan mezelf.

Ik zie jullie graag.

x

Tussen pot en pot

25/6/2020

Vanmorgen hadden Cas en ik de koffiepot, de chocopot én de praatpot op de ontbijttafel geplant. Ik neem aan dat de inhoud van de eerste potten weinig tot de verbeelding spreekt; de inhoud van de praatpot klinkt misschien ietwat interessanter. Wel, deze gepimpte bokaal bevat reepjes kleurrijk karton (niet voor consumptie) waarop telkens een vraag geformuleerd staat of waarop een stelling prijkt waarover je eens even moet peinzen. Bij voorkeur dan tijdens een broodje choco en een kop koffie. De ene vraag is wat banaler dan de andere, bijvoorbeeld: "In welke kleur zou jij je slaapkamer schilderen als je ze zelf mocht uitkiezen?" Makkie, toch? Al kunnen psychologen misschien wel uitvoerig met je aan de slag gebaseerd op je antwoord... 

Pittiger vind ik de klassieker "Wat doe jij als je een portefeuille vindt waarin 1.000€ zit?" Cas boerde luid dat hij een Porsche zou gaan kopen. "Doen!", supporterde ik. Ik wil de onschuldige jongensdromen van mijn zoon niet gelijk de grond in stampen; hij heeft immers nog tijd genoeg om de haalbaarheid ervan kritisch te bekijken. "Nu jij, mama". Voor mama lag het antwoord minder voor de hand. Zit er een ID-kaart in de portefeuille? Want in dat geval voelt het als diefstal en zou ik geneigd zijn de portefeuille af te geven in het politiekantoor of aan de sloddervos in kwestie. Maar, wat als die ID-kaart toebehoort aan iemand voor wie ik gemengde of licht negatieve gevoelens koester? Mag ik het dan houden bij wijze van schadevergoeding of iets dergelijks? Als de portefeuille niet meer bevat dan de verleidelijke 1.000€, zou ik toch gaan flirten met de ethiek en vervolgens met de man of vrouw van het reisbureau. Maar eerlijk gezegd denk ik dat het toch aan me zou knagen wanneer ik de zoveelste cocktail bestel terwijl mijn voeten zich verkoelen in het zand. Alsof er bij elke slurp aan het rietje, een stemmetje in mijn oor gaat toeteren: "ik hoop dat je je verslikt, jij cocktailslurpende dievegge!" Ik zou me natuurlijk ook verantwoordelijker kunnen gedragen en de 1.000€ wegschenken aan een goed doel. Of aan mijn spaarrekening... 

Ik besloot dat de slaapkamer-vraag gemakkelijker was (pastelgroen trouwens) en was stiekem wat jaloers op de jeugdige onbezonnenheid van mijn zoon. Er dendert nog geen ethische vrachttrein door jeugdige hoofdjes en ze liggen nog niet erg wakker van deze of gene kant. Hoe heerlijk moet het zijn om zonder nadenken te kunnen overgaan tot dat waarvan je droomt! Maakt niet uit of het haalbaar is of niet!

Cas had het intussen helemaal gehad met mijn ethisch gemompel en ik was zijn aandacht al lang kwijtgeraakt. Zuchtend zat hij met het volgende reepje karton van knaloranje kleur te wapperen.

Het was zo'n "even over nadenken"-kaartje... 

"Zet deze zaken in volgorde van belangrijkheid voor jou: geld, vrijheid, gezondheid, liefde."

Dit zouden we niet halen voor de schoolbel zou rinkelen. Correctie, dit zou ik niet halen voor het rinkelen van de schoolbel dus ik liet Cas alvast zijn verhaal doen. Het woord "liefde" laat 8-jarige jongetjes kokhalzen dus ik veranderde het voor de gelegenheid naar "vriendschap". Aha, we hadden meteen een winnaar! Volgens Cas wint vriendschap goud. Zijn beste maat overtreft al het andere. Ondanks zijn dure smaak in auto's, vindt hij geld maar stom. Gezondheid krijgt zilver. Vrijheid... Dat moest ik eventjes toelichten.

Voor jonge kinderen is het begrip "vrijheid" maar iets vaags; zij worden doorgaans niet geconfronteerd met het tegenovergestelde. De Corona-crisis en haar lockdown hebben echter wel sporen nagelaten waardoor "vrijheid" toch een concretere vorm heeft gekregen. Cas reikte brons uit aan de vrijheid. Enerzijds omdat hij het flink balen vond dat hij niet buiten kon tijdens de lockdown; anderzijds omdat hij - naar eigen zeggen - nooit iets mag of krijgt en altijd taakjes moet doen in het huishouden. Hij vertrouwde me toe soms eigen baas te willen zijn over zijn leven. As you do when you're eight...

Ik geef het niet graag toe maar op zich vond ik het knap geredeneerd van mijn puberzoon en was ik er trots op dat we dit soort gesprekken konden voeren. "Nu jij weer, mama!", toeterde hij. Mijn gedachten waren af en toe al afgedwaald naar mijn ranking van deze pijlers en ik wist dat ik ze niet op 1-2-3 uitgelegd zou hebben. Eigenlijk was ik ook nog niet helemaal overtuigd van de volgorde waarin ik deze zaken zou plaatsen. Ik moest hierover nadenken. De orde van de dag primeerde echter dus de potten moesten in sneltempo opgeborgen worden. De oefening bleef echter in mijn hoofd zinderen. 

Eens Cas afgezet, voerde ik een staarwedstrijd met de uitpuilende wasmand in het midden van mijn living. In haar (of zijn?) blik las ik: "Je kan me niet negeren. Ik sta hier torenhoog te wezen als ware ik de Sinaïberg." Mijn blik riep terug: "Screw you! Ik ben mijn kind een antwoord schuldig!" en ik griste mijn handtas en hoed mee terwijl ik naar mijn fiets holde. Een fietstocht naar Nijlen, zomaar mijn neus achterna, zou ongetwijfeld duidelijkheid scheppen. 

Delen wat jij zou doen met de portefeuille of de kleur van je slaapkamer? Doen!

Au tour de l'amour

17/06/2020

"Der wordt nog altid min geskid, dan dat er wordt getrouwd. 't Is nog al nie naar de wuppe. Doe maar voort!" In onberispelijk West-Vlaams zingt Het Zesde Metaal ons hoopgevend toe dat de liefde de dag van vandaag nog steeds geen verloren zaak is. Natuurlijk, in mijn eentje alleen al kan ik deze stelling vlotjes ontkrachten. Mijn liefdesparcours tot nu toe is niet bepaald zonder hindernissen geweest: verkeerde keuzes, het verkeerde moment, de foute man, de verkeerde plaats,... Volgens de mythologie had Cupido - je weet wel, dat kleine dikzakje met vleugels en een pijl-en-boog - twee soorten pijlen: één om mensen verliefd te laten worden, dat was een scherpe gouden pijl; en één om mensen elkaar te laten haten. Deze pijl was stomp en had een loden schacht. Ik zeg niet dat het manneke tot nu toe alleen maar stompe pijlen op me heeft afgeschoten maar zijn gouden pijlen zijn wel van twijfelachtige kwaliteit geweest, alsof hij ze in de Wibra had gekocht.

Gisteren ontdekte ik dat een oude schoolvriendin van me en haar partner uit elkaar zijn. Het hield me de hele nacht bezig. Zij vormden zo'n koppel waarvan je dacht dat ze eeuwig samen zouden blijven. Ze hadden zoveel doorstaan en toch... plots is er dan toch een barst. Zo jammer! Maar tegelijk vind ik het een heel moedige beslissing. Te veel koppels blijven bij elkaar omwille van de kinderen of omwille van de zaak of uit angst om alleen te zijn. Zij steken hun hoofd in het zand, blind voor de barsten die er zijn en het siert hen enerzijds maar anderzijds denk ik... het is niet egoïstisch om voor je eigen geluk te kiezen. Op termijn heeft jouw herwonnen geluk immers ook een positieve impact op je nabije omgeving. Ik houd geen pleidooi voor het scheiden hier, begrijp me niet verkeerd! Er zijn ook veel koppels die bij elkaar blijven voor het praktische gemak maar die toch ook nog blijven investeren in hun relatie. Ik geloof dat deze mensen wel degelijk nog liefde koesteren voor elkaar. De Cupido-pijlen die hen raakten, waren vast van betere kwaliteit. En dan heb je natuurlijk stelletjes die na zoveel jaren nog steeds holderdebolder verliefd zijn en die je dan hand in hand over straat ziet strompelen. Mooi! Zij doen zelfs de grootste sceptici of anti-romantici wankelen en laten de amoureuze klunzen - mezelf incluis - weer geloven in de liefde.

Mijn relatie brak een aantal maanden geleden - na 2,5 jaar - ook. Voor de tweede keer. We probeerden het een aantal jaar geleden ook waar te maken als koppel maar ook toen ging het na een kleine 3 jaar mis. Door sommige gelijmde barsten blijft het blijkbaar toch lekken. We zagen elkaar heel graag maar er waren verschillen tussen ons die niet verzoenbaar bleken te zijn. Ik wilde graag nog een kind, eventueel hertrouwen; hij wilde dat niet. Toen wilde hij trouwen maar ik niet. Het leeftijdsverschil werd te groot; de letterlijke afstand veroorzaakte te vaak ook figuurlijke afstand. En dan waren er zijn en mijn karakter en daar ging het af en toe ook helemaal mis!

Een vriendin vroeg me een tijdje geleden, naar aanleiding van deze breuk, of ik misschien de lat niet te hoog leg voor mezelf, voor relaties of voor mijn geliefde. Moest ik eens over nadenken... Leg ik de lat te hoog voor mezelf? Abso-fuckin'-lutely! Vanuit een inherente drang naar goedkeuring of bevestiging leg ik mezelf hoge eisen op. Als ik dan het doel heb kunnen bereiken, is er misschien wel iemand die zegt: "Hé, dat heb jij goed gedaan!" Error!! Helemaal fout! De enige die mijn acties moet goedkeuren ben ik zelf; dat heb ik intussen wel geleerd. Daarnaast moest ik toch ook toegeven dat de lat wel wat hoog ligt voor mensen met wie ik een relatie (van eender welke soort) aanga. Het is misschien geen excuus maar ik heb te veel meegemaakt om dat niet te doen. Er is doorheen de jaren een muurtje om me heen komen te staan en het zijn enkel de mensen die bereid en geduldig waren/zijn om een opening in dat muurtje te creëren en mijn ware ik te leren kennen, die ik durf te vertrouwen en durf toe te laten in mijn - en bij uitbreiding dat van Cas - leven. En voor mijn geliefde...mja... er is inderdaad wel een lijstje aan criteria...

Maar, het is dus nog al nie naar de wuppe en ondanks de amoureuze flaters en mijn hoge eisen, geloof ik dat er ergens een man rondloopt die mij van mijn sokken kan blazen. Toch speelt vaak de vraag in mijn hoofd: "Waar zou ik in hemelsnaam iemand tegenkomen? Ik betwijfel dat ik de man van mijn leven op de markt in Grobbendonk ga tegenkomen dus, waar dan wel? Toen ik die vraag aan een aantal mensen luidop stelde, kreeg ik vaak als antwoord: "via tinternet!!" "Geen denken aan!" was vrijwel het eerste wat door mijn hoofd ging, gevolgd door "Is dat niet wat hopeloos?" en "Of iets voor oude mensen?". Nee. Blijkbaar niet. Blijkbaar is dat het nieuwe ding. Ik heb het dan niet over Tinder waarbij je links of rechts veegt naargelang het hoofd van de man of vrouw in kwestie je aanstaat. Het gaat dan om relatiebureaus en betalende datingsites.  

Nu, ik ben tevreden met de situatie zoals ze nu is. Ik ben graag alleen en ben vooral graag baas in mijn eigen kot. Mijn sociaal netwerk mag misschien iets uitgebreider maar dat hoeft niet enkel mannelijke uitbreiding te zijn. Natuurlijk is het leuker om bepaalde dingen met zijn tweeën te doen en te beleven! Een weekendje weg of de vuilnisbakken buiten zetten bijvoorbeeld. Ik besef ook telkens weer opnieuw, te midden van bevriende koppels, dat ik degene ben die het aantal oneven maakt. Nochtans maakt dat me niet ongelukkig! Ik voel me net trots op het feit dat ik er alleen (voor)sta. Er zijn ook wel eens andere momenten, meestal als Cas bij zijn papa is. Momenten waarop ik dan lepeltje-lepeltje met een fles rood, naar een romantisch filmpje lig te kijken en waarop ik dan met zo'n theatraal huilend gezicht door de living roep dat ik ook zo'n romantisch leven wil, met een man die mijn vliegtuig stopt - in de regen uiteraard - om te zeggen dat ie van me houdt. Soms gebeurt dat eens, doorgaans gaat het goed en weet ik me minder zwakzinnig te gedragen.


° ° ° 


Maar, omdat een vriendin van me binnenkort trouwt - nota bene met een man die ze via tinternet leerde kennen - wilde ik toch eens rondkijken voor een 'plus one'. Ik functioneer niet bijzonder handig als je me in een groep vreemden zet dus ik vind het fijn als er dan iemand is bij wie ik af en toe toevlucht kan zoeken. Iemand die me ook kan waarschuwen als er iets groens tussen mijn tanden hangt of die me subtiel kan toefluisteren dat mijn dansmoves ravage zullen aanrichten. Ik kan natuurlijk mijn zus of een vriendin vragen me te vergezellen maar als het tijd is voor de tegeldraaiers, plak ik mezelf toch liever tegen een mannenborst dan tegen die van een soortgenote. Dus... op aanraden van en toegejuicht door, ging ik akkoord met een online profiel. 't Leven is aan de durvers; de liefde komt weer aan de beurt!

Het voordeel aan online partner-shopping is dat je je lijstje met 'Criteria waaraan de Man moet Voldoen', kan kopiëren naar je profiel. Als je te kieskeurig bent, loop je wel het risico dat er slechts één keer om de zoveel maanden een profiel aan je wordt voorgesteld. Ik vind dat helemaal prima en legde de lat torenhoog! Geen dikke, kale, kleine mannen met worstenvingers en afgebeten nagels; geen mannen die sandalen of afritsbare broeken dragen; geen mannen die verder dan 20km hier vandaan wonen; geen ambtenaren, fabriekarbeiders of bankbedienden;.... Ga zo maar door. Ik voelde me een vreselijk bekrompen mens maar aan de andere kant; straks ben ik hoogbejaard dus het kan maar beter ineens fatsoenlijk gebeuren! Voor je je eisen opgeeft en je jezelf promoot, dien je een reeks vragenlijsten in te vullen. Aan de hand van je antwoorden, zoeken de afgezanten van Cupido in het ledenbestand naar gelijkgezinden. Of die scores nu 100% betrouwbaar en correct zijn, is maar zeer de vraag. Alles gebeurt wel correct en professioneel en er wordt heel veel belang gehecht aan je privacy. Ik voel nog steeds een beetje schaamte bij deze onderneming maar ik vind het ook wel prettig en veilig om zo iemand te leren kennen: je hoeft niet meteen in het openbaar te verschijnen met de persoon in kwestie; je deelt geen andere contactgegevens dan je profielgegevens; als de jurk toch niet helemaal past, is er nog steeds het 'delete'-knopje; als de foto's worden vrijgegeven en hij/zij blijkt erg af te wijken van wat je voor ogen had, kan je je laptop dichtklappen. Dat is nog altijd beleefder dan aankomen bij de kroeg, stiekem door het raam kijken en dan snel terugdraaien...

Niet dat ik zoveel opties had maar er is één jurk die me wel bijzonder goed past. Na weken van online geklets, ontmoeten we elkaar binnenkort voor de eerste keer. Aangezien ik me vaak in een horrorfilm waan, heb ik een grondige background check uitgevoerd en tot nu toe komen de inhoud van onze gesprekken en foto's overeen met wat Big Brother mij vertelde. Geruststellend, toch? Je wil niet meemaken dat je afspreekt met de man op het plaatje maar dat zijn vader aan komt zetten! Of Grote Smurf of zo. Doe mij maar niet. Een paar insiders - zij het nu met uitbreiding - weten dat, als ze van mij een berichtje met SOS krijgen, ze me moeten bellen met een noodgeval waarbij mijn aanwezigheid noodzakelijk en hoogdringend is. Voor in het geval ik met Grote Smurf in een vage kroeg terecht kom. De man in kwestie vertelde me al dat hij plots last kan krijgen van allergieën. Mooi toch, ontluikende lie...iets. Het wordt vast heel bijzonder.

Het heeft trouwens alleen maar voordelen, daten in tijden van Corona. Wil hij/zij kussen maar geeft dat vooruitzicht je de kriebels? Sorry, no can do, mondmasker! Wil de gelukkige in kwestie handjes vasthouden maar word je daar zelf wat ongelukkig van? Sorry, kan niet, handhygiëne. Dat geeft me moed; ik zie het helemaal zitten! Benieuwd of deze man tijdens dat huwelijksfeest het groen van tussen mijn tanden zal peuteren of dat het misschien toch wel een beetje naar de wuppe is...


Hoewel het online daten al een aantal jaar aan een opmars bezig is, hangt er nog steeds een negatieve connotatie aan vast. Mensen die inschrijven doen dat stiekem en met schaamrood op de wangen. Schuldig! Ze worden vaak gezien als wanhopig of als eenzaat. Nochtans heeft die opmars niets te maken met de graad van zieligheid waarin iemand zich bevindt maar alles met het gebrek aan tijd. Je gaat op deze manier gericht uitkijken naar iemand en hoeft dus niet meer van kroeg naar kroeg om van die vreselijke openingszinnen te incasseren. Bovendien, zeg eens eerlijk, hoe groot is je eigen sociale leven nog als dertig-, veertigplusser met jonge kinderen? 

Blijkbaar staat het ook zwak om toe te geven dat je zin hebt in een relatie, dat vinden wij althans. We gaan ons schamen over de behoefte aan liefde die we voelen en gebruiken dan uitdrukkingen als 'ik ben happy single' en 'ik ben niet op zoek'. Het staat beter en harder, steviger om zelfstandig te zijn en daarom geven we niet graag toe dat we toch iemand nodig hebben om mooie momenten mee te creëren en te beleven. Filosofen en (relatie)psychologen gaan niet akkoord met ons patsergedrag; we zijn immers niet voorbestemd om alleen te zijn. Dieren leven in kuddes, waarom zou de mens (eveneens een dier) dan alleen moeten blijven?

Tenslotte, wat maakt het uit waar je de liefde tegenkomt? Zolang ze maar kriebelt en schittert! 

Reageren op dit artikel? Doen! 

Sense & Coffee

on Sunday

Iene Miene Mutte

09/06/2020

Vanmorgen, tijdens het lamlendig scrollen, viel mijn oog op een post op Facebook. Iemand had een mening over rellen in Brussel. Ik klikte verder naar de VRT NWS-site; iets wat ik doorgaans weiger te doen wegens te misselijkmakend maar ik was nieuwsgierig naar de oorzaak van die rellen. Coronatijdperk, social distancing,... niet het meest vanzelfsprekende moment om een robbertje te vechten, lijkt me. Niets. Op de homepage las ik koppen met een verschillend niveau van banaliteit maar geen één ging over rellen in Brussel. Ik besloot te Googlen en leerde uiteindelijk van De Standaard dat een vreedzame betoging afgelopen zondag lichtjes uit de hand was gelopen. Heel eventjes twijfelde ik aan mijn geestesgesteldheid. Een betoging? Nu? Ik dacht dat ik hallucineerde. Welke idioten laten toe dat er 10.000 mensen samen komen in de straten van Brussel om te betogen?! Mag ik er dan van uitgaan dat het weer helemaal oké is om huwelijksfeesten te laten doorgaan en mensen te begraven met al hun naasten om zich heen? Mogen kinderen weer in grote getale naar de binnenspeeltuin? Is het gemaskerd bal eindelijk afgelopen en kunnen we weer ontspannen naar de winkel? Gaan we toch kunnen dansen op festivals? Ik zal je wat zeggen: neen, dat mag nog steeds niet!

Hoe ik dat weet? Omdat ik vanmorgen naar mijn huisarts belde want Cas is sinds zondag flink verkouden. Ik wilde horen wat de huisarts ervan dacht om Cas nu naar school te laten gaan. Weet je wat ze zei? Neen. Cas mag een week niet naar school. Sterker nog, Cas moet in quarantaine blijven. Veiligheidsmaatregelen. Een 8-jarig jongetje mag wederom een week niet naar school, zelfs niet naar buiten, om enerzijds zijn herstel te garanderen maar anderzijds, en vooral, om anderen bescherming te bieden. Dat is flink balen maar wij gehoorzamen de arts en respecteren de anderen. We pasten onze daginvulling aan en ik sprak met de school verder af wat we van thuis uit kunnen doen. Binnen een paar uur was alles geregeld mede dankzij de juffen en vriendjes die boodschapper wilden zijn. Dus toen ik vanmorgen over deze schending van het samenscholingsverbod las, kon ik me alleen maar afvragen hoe het in godsnaam mogelijk is dat er zondag 10.000 man rondliep in onze hoofdstad!? Ik herinnerde me meteen ook weer waarom ik me afscherm van het nieuws: woede, onbegrip, machteloosheid, kloppende slapen en een stijgende bloeddruk. Je wordt er niet vrolijk van.

Mijn brein ging in een soort van tuuuuuuut-toestand naarmate ik verder las. Een vreedzame mars tegen racisme was geresulteerd in een golf van onverdraagzaamheid, woede, haat en egoïsme. Dit noemen ze "het doel voorbij gaan". Alle mensen die vorige week hun profielfoto versierden met een kader tegen racisme, hebben die sinds zondag vervangen met een kader om de politie te ondersteunen en gebruikten in hun status uitdrukkingen als "alle bruine apen terug in hun kooi" en "dat tuig moet terug naar huis". Vele van deze mensen zijn ook ouders; zouden deze mensen alsjeblieft een ander voorbeeld willen stellen voor hun kinderen? Tuurlijk moet je geweld afkeuren, maar dan ook ALLE geweld dus ook de verbale variant. Agressie gaat niet hand in hand met huidskleur, kijk maar: Hitler, blank; Dutroux, blank; Stalin, blank; pastoors met onreine gedachten, blank; Trump, blank (al zou je daar aan kunnen twijfelen); Maggie De Block, blank;... Ik kan zo nog wel even doorgaan. Ik wil maar zeggen, met haat schieten we nu niets op. We waren toch allemaal solidair geworden en voelden toch medeleven en sympathie met de rest van de wereld? Waar is dat plots gebleven?

De politici verschijnen nu natuurlijk ook met naam en toenaam en belerende vingertjes in de (sociale) media. Het is gemakkelijk om na de feiten te zeggen hoe onverantwoord dit was. Als het evenement niet op rellen was uitgedraaid, hadden ze waarschijnlijk niets dan lof gehad voor dit initiatief en voor de autoriteiten die alles in goede banen hadden weten te leiden. Het Vlaams Belang toetert natuurlijk het luidst! Zij werpen doorgaans de eerste stenen naar eenieder die zich niet aansluit bij hun doctrine of die niet in hun Arische visie past. Misschien hebben hun afgezanten de rellen wel uitgelokt!? Stemmen ronselen, heet dat. Geruststellend wel dat Wilmès de burgemeester vandaag op het matje heeft geroepen en dat de Veiligheidsraad voortaan zal beslissen of een betoging al dan niet mag doorgaan. Waarom werd dit niet voor afgelopen zondag gedaan? Wie heeft toegestaan dat deze betoging plaatsvond? Is dit waarom deze feiten niet in het groot gedrukt staan in de pers? Wie treft de ware blaam voor de gebeurtenissen van zondag?  Kandidaten zat. Iene Miene Mutte... 

Een andere kop die me onpasselijk wist te maken, luidde als volgt: "Lockdowns redden miljoenen levens in Europa, een ware tragedie vermeden maar dit is nog niet voorbij". Een kopje naar aanleiding van een - nota bene - Britse studie. We hadden het kunnen weten. Plots zijn de grote bazen van dit continent de helden van het eerste uur. Wekenlang stond alles bol van de kritiek op leiders onderling en van het gebrek aan eensgezindheid en samenwerking tussen de verschillende Europese landen. Maar nu...nu het gevaar aan het wijken is, nu kloppen ze zich allemaal op de schouder. Zum kotzen. Om dan nog maar te zwijgen over de woordkeuze 'een ware tragedie vermeden'. Ik denk dat ze daar in Italië anders over denken. Of in de gezinnen waar ze iemand verloren hebben. Of in kleine ondernemingen waar ze mensen hebben moeten ontslaan of de deuren hebben moeten sluiten. Tjonge tjonge, een mens vergeet toch snel.

Maar er was nog meer nieuws! De WHO legt verklaringen af over het besmettingsgevaar om ze dezelfde dag nog te herroepen. Alle deuren en grenzen gaan open maar in een klein artikel in de hoek rechtsonder staat dat Vlieghe aandringt op een voorbereiding op een tweede golf. In een ander hoekje prijkt de kop "Politici volgden niet altijd adviezen van expertengroep GEES". Ik las verder, angstvallig op zoek naar goed nieuws. "Brugge houdt dan toch geen mars tegen racisme uit angst voor rellen." Niet uit angst voor de volksgezondheid, maar uit angst voor ambras. Hartverwarmend. Ik ben beschaamd om Belg te zijn.

Ik klapte de laptop dicht. Mijn hoofd tolde. Niet moeilijk dat een mens agressief wordt, dacht ik bij mezelf. De media braken enkel slecht nieuws uit en de hoeders van dit land alleen maar onzin. In plaats van nog meer negativiteit in me op te nemen, nestelde ik me naast mijn zieke kindje op de zetel, dankbaar voor de goede en betrouwbare mensen in ons leven. We drapeerden een dekentje over ons heen, thee en versgebakken koekjes van opa bij de hand. Ik drukte een zoen op het hoofd van Cas en fluisterde hem toe wat we elkaar elke avond toefluisteren: "Zolang wij samen zijn, kan ons niets overkomen." Vervolgens stapten we samen de Wonderlijke Wereld van Gumball binnen en plaatsten we de echte wereld buiten spel...

In dit stuk ventileer ik en uit ik mijn persoonlijke mening over een aantal maatschappelijke kwesties en politieke systemen. Het is geenszins de bedoeling om lezers persoonlijk aan te vallen, iedereen heeft immers recht op een eigen mening, of om discussies uit te lokken.

Mama! Papa! Hoe moet het nu?

04/06/2020

Sinds midden-maart leven we onder strikte voorwaarden en wetten omwille van het Corona-virus. Dat is natuurlijk niet nieuw. De laatste weken zijn die voorwaarden en wetten continue versoepeld, veranderd, geëvalueerd, terug veranderd,... Ook niet nieuw. Dat de mens aan al die voorwaarden en wetten en versoepelingen niet meer aan uit kan, wordt met de dag duidelijker.

Eigenlijk... Dat is zo ongeveer het enige wat nog duidelijk is: onze verwarring. De logica is soms ver zoek. De wet van de sterkste, in dit geval de rijkste, viert hoogtij. Zeker, ik heb solidariteit gezien maar ik heb jammerlijk genoeg vooral horen klagen; zien pakken en hebben; zien discrimineren; zien vechten en zien sterven. De grootste solidariteit en verdraagzaamheid kwam van de Kleine Mens, de man met de pet; diegene die het minst hebben, gaven het meest. Deze mensen zijn de ware helden van deze vreselijke periode: zorgpersoneel, leerkrachten, postbodes, de mannen van de vuilkar, ouderlingen, risico-patiënten, Corona-patiënten, kleine zelfstandigheden die hebben moeten buigen tot ze barstten en die nu niets meer hebben, vrijwilligers her en der, supermarktpersoneel, mama's & papa's die plots moesten lesgeven én niet in het minst... onze kinderen! Wat een oorverdovend applaus verdienen zij! 

Van onze kinderen werd haast het onmogelijke geëist en eigenlijk nog steeds. Geen school; nergens heen; geen vriendjes om mee te spelen; een grote, enge wereld waar een vreselijk virus mensen doodt; geen knuffels met grootouders; geen bezoekjes aan familie,... Deze (letterlijk) kleine mensjes keken op tegen grote mensen met maskers en hoorden vaak stress in de stem van hun ouders. Ze werden de hele tijd aan de arm getrokken zoals een baasje zijn hond bij zich trekt. "Pas op!", "Niet te dicht", "Niet aanraken", "Ga je handen wassen!", "Nee, dat mag nu niet",... Hun vrijheid, hun onbezonnenheid, hun onschuld werd strak aan banden gelegd en ze konden niet anders dan het lot ondergaan.

Gelukkig komt er stilaan verandering in. Bij veel kinderen heerst er opluchting nu ze weer naar school mogen. Voor het eerst waarschijnlijk. Cas zit op dit moment ongeduldig op opa te wachten want voor het eerst in 3 maanden mag hij opa weer knuffelen. Het is ontroerend om zien hoe dit kleinkind zo naar zijn grootvader uitkijkt. Ik denk dat vele onder de groten de impact van dit alles op kinderen flink (heeft) onderschat. Maar, we kunnen ze voorzichtigjes blij maken! 

Cas is een vraagstaart. Hij wil alles weten en liefst zo precies mogelijk. Ik heb met hem regelmatig Corona-gesprekken gevoerd, uiteraard op kindniveau. We maakten samen tekeningen van wat mocht en kon en van de afspraken die van kracht waren. Naar aanleiding van de nieuwe vrijheden die onze gulle regering ons gisteren toewierp, maakte ik vanmiddag opnieuw een kindvriendelijk overzicht. Wie interesse heeft, kan dat overzicht via onderstaande link downloaden. Wees gewaarschuwd! Mijn tekentalent reikt niet verder dan stokventjes maar hopelijk is de boodschap an sich wel duidelijk.

Geniet van de herwonnen vrijheid!

En... eindelijk weer...een knuffel!

De zotte morgen

03/06/2020

Het is zover: onze kinderen mogen vrijdag 5 juni weer naar school! Na maanden van ingesloten te zitten, en plus opgescheept met pa en ma en misschien nog wat broers of zussen, kunnen onze bloedjes weer naar school. Ze verlangen naar hun vrienden, naar normaliteit en naar hun juf of meester. Wij verlangen naar precies hetzelfde. Gedaan met strijden en onderhandelen over het perfecte huiswerk-moment en vooral de duur ervan; geen rondvliegende boeken meer; geen tranen uit frustratie meer. Dat laatste geldt voor zowel kind als ouder. Hoe goed we ook ons best gedaan hebben om onze jeugd te laten kauwen op maaltafels en hoofdletters tijdens de lockdown, hen te motiveren en te entertainen; we kennen er uiteindelijk niks van en de juf legt het immers veel beter uit. Prachtige woorden van dankbaarheid die je hart doen smelten.

Dit brengt natuurlijk wel een grote wijziging in de dagstructuur met zich mee! We moeten omschakelen van de rustig-aan-modus naar de ochtend-rush-modus. Hier gaat zo'n overgang nooit zonder slag of stoot. Nochtans neem ik me telkens op zo'n vooravond van omschakeling voor om het deze keer allemaal beter te organiseren. Ik beloof mezelf om de avond van te voren de ontbijttafel al te dekken. Ik leg eveneens onze kleren netjes klaar in de badkamer in de volgorde waarin we ze moeten aantrekken. Ik controleer een laatste keer de schoolagenda van Cas en maak onze boekentassen in orde om verrassingen te voorkomen. Kortom, tip top voorbereid en dus zal de ochtend rustig kunnen verlopen. In mijn hoofd ziet zo'n ochtend eruit als volgt:

In werkelijkheid loopt het echter vaak anders...

  • Om 6u40 word ik wakker van gezang wat ik aanvankelijk in mijn dromen leek te aanschouwen maar wat, na een paar keer knipperen, uit de kamer van Cas blijkt te komen. Ik druk mijn hoofd in de matras en trek een kussen over mijn oren. Mijn matras krijgt een serenade aan krachttermen.
  • Om 7u00, quasi simultaan met het vreselijke gejengel van de wekker, vliegt de deur van mijn slaapkamer open. 25 Kilogram aan enthousiasme springt op mijn bed zonder enig besef dat ik er nog in lig. Er wordt aan mijn oogleden geprutst. "Mama! Ben je wakker? Heb je me horen zingen?" Ik probeer iets te mompelen dat lijkt op "ja, het was prachtig, lieverdje" maar het klinkt eerder als het geluid dat iemand met darmklachten maakt. Ik grijp naar de wekker en nadat ik het ding het zwijgen heb opgelegd; check ik even de dag om er zeker van te zijn dat het toevallig geen weekend is.
  • 7u20: ik móet nu opstaan! Ik sleep me naar het toilet en naar de badkamer. Cas huppelt al die tijd vrolijk achter me aan.
  • 7u22: Shit. Ik had de tafel gisterenavond moeten dekken.
  • 7u30: Ik inhaleer het aroma van de koffie en vraag Cas om te komen ontbijten. "Sebiet!" "Nee, nu...", geeuw ik. In pyjama en met verward haar is mijn autoriteit bijzonder indrukwekkend.
  • Om 7u40 komt Cas aan tafel. Ik vond brood dat nog prima eetbaar is en beleg dat me liefde. Ik zorg voor een zoete en een gezonde snack en stop een fles water in zijn boekentas. Even agenda checken. Shit! Ze moeten takken meebrengen én het is zwemmen! Ondertussen zit Cas wel aan tafel maar speelt hij dat zijn Lego mini-figs in het lege kommetje voor hem aan het zwemmen zijn. De ironie ontgaat me en ik begin te rennen. Eerst naar de badkamer: zwemspullen in een tas gooien. Hopelijk heb ik hem geen bikini van mij meegegeven. Terug naar de eetkamer waar Cas intussen ondersteboven op zijn stoel hangt. Ik gooi van ver wat cornflakes naar hem toe en zet hem met strenge stem aan tot eten. Hij giet melk in de kom, en naast de kom. Shit. Die mini-fig zit nog in het kommetje! Ik kom niet toe aan ontbijt en al helemaal niet aan yoga.
  • 8u10: het badkamer-ritueel kan eindelijk beginnen. In de eetkamer staat de tafel nog steeds gedekt maar daar kan ik me niet druk om maken. Als we op tijd op school willen zijn en niet in pyjama willen verschijnen, moeten we een versnelling hoger schakelen. Ik vraag Cas om zijn pyjama en onderbroek uit te doen. Cas trekt zijn pyjama uit en trekt zijn nieuwe onderbroek aan over de oude. Ik zucht. Oké, opnieuw. De propere onderbroek gaat dit keer niet aan zijn billen maar wel op zijn hoofd. "Mama, kijk!", en in zijn nakie met maffe hoed op zijn hoofd, danst ie door de badkamer. "Cas! Doe voort!!" Dit mantra herhaal ik nog zo'n 254 keer.
  • Om 8u35 smijt ik de boekentassen op de achterbank van de auto. Terwijl ik het laatste restje tandpasta van Cas zijn gezicht wrijf, geef ik gas.
  • 8u40. Shit. We zijn te laat. Alweer. Snel een vluchtige kus en een "veel plezier". Ik zwaai van ver naar een andere moeder die relaxed een praatje maakt met een andere ouder. Ik zie het oordeel in hun ogen. Terug in de auto merk ik dat mijn bloes verkeerd geknoopt zit en dat er maar aan één oog mascara hangt. En ik bedenk me: volgende week ga ik het anders aanpakken!

Ik gok - nee, ik hoop - dat deze situatie voor velen van ons herkenbaar is. Nochtans is een rustige ochtend essentieel voor een rustig, ontspannen en positief dagverloop. Niet alleen word je er energieker van; het helpt je ook om helder te blijven bij het maken van keuzes en om je focus langer te kunnen vasthouden.

Uit het boek "The Miracle Morning" van Hal Elrod selecteerde ik enkele tips die kunnen bijdragen aan een rustige ochtend en dus aan een productieve dag!*

*Het boek is redelijk Amerikaans en dus net iets te feel-good om geloofwaardig te zijn. De meeste tips gelden, vind ik, voor mensen met tijd en zonder kroost. Ik geloof echter wel in de idee dat de rest van je dag bepaald wordt door hoe hij begint!

Ik zen wakker.

Ik zen kalm.

Maar dit keer is er niet alleen sprake van een omschakeling van de ene modus naar de andere. Op dit moment zijn de omstandigheden op zich ook nog eens knettergek! Het belooft dus een spannende vrijdagochtend te worden. Onze kinderen hebben net bijna 3 maanden thuis gezeten dus voor hen voelt het als een eerste schooldag. Een eerste schooldag is sowieso al ingrijpend maar  nu hangen er ook nog eens een heleboel abnormaliteiten aan vast. Wat voor onze bloedjes een veilige, vertrouwde plek is, is nu een burcht waar papa en mama niet binnen mogen; waar vertrouwde gezichten achter maskers verstopt zitten; waar het meest onschuldige - namelijk spelen - nu met de grootste voorzichtigheid moet gebeuren. Een goed voorbereide (vrijdag)ochtend is nu dus van nog groter belang.

  • Zo zorg je bijvoorbeeld best voor rust. Dat je geen tijd moet verliezen aan het dekken van de tafel of aan het kiezen van een perfecte back-to-school outfit voor je kind, is een pluspunt maar creëer ook rust op emotioneel vlak.
  • Heb oog en oor voor de onzekerheid van de kinderen. Overloop met hen rustig de veranderingen die ze zullen merken maar benadruk vooral het positieve. Leg de focus niet op ziekte en verderf en gevaar. 

  • Bewaar zelf je kalmte; zo niet, geef je dat door aan je kinderen en kan je hen het gevoel geven dat er reden is om te panikeren.

  • Eens aan school respecteer je uiteraard de maatregelen maar gedraag je naar je kind toe alsof het een doodnormale schooldag is: een kus, een zwaai, een "een veel plezier, lieverd",... Het vergroot het veiligheidsgevoel.

  • Hou er rekening mee dat je kind in één van volgende toestanden naar huis kan komen:

*op, bekaf, uitgeput, dodelijk vermoeid,... en dus geen zin meer heeft om huiswerk te maken, te eten of om met jou te praten. Gun hem/haar dan zijn rust.

*over-enthousiast, extatisch, luid en druk, hyper,... Je kind gaat helemaal op in alle prikkels die hij/zij heeft moeten verwerken. Het is een goed idee om hem/haar mee te nemen voor een wandeling of fietstocht of om hem/haar buiten te laten ravotten. Geef vooral geen suikers!! Als je kind moet gaan afremmen, is een overgangsfase nuttig: samen een rustig spelletje spelen, voorlezen, een bad, samen het eten voorbereiden,...

*chagrijnig, woedend, onhandelbaar, dwars, koppig,... Dit is niet fijn, voor niemand in het gezin, maar probeer je jezelf voor te stellen na de eerste dag op het werk na een periode van afwezigheid (door ziekte, verlof, zwangerschapsverlof,...) Je bent eruit geweest en er wordt van jou verwacht dat je de draad meteen weer oppikt. Er zijn 486 onbeantwoorde e-mails; je moet schakelen van 0 naar 5 zonder ademen; iedereen komt een praatje met je maken; de kwaliteit van de koffie is abominabel en het lijkt alsof je niet meer weet wat je moet doen terwijl je er zo goed in was... Waarom zou het voor onze kindjes anders zijn?


Ik heb de wijsheid niet in pacht. Wat ik hier schrijf, is gebaseerd op hoe ik mijn kind lees en hoe ik ernaar handel als moeder. Het is evengoed wat ik als pedagoog/leerkracht zou adviseren aan ouders van mijn leerlingen, gebaseerd op kennis vanuit mijn opleidingen en ervaring. Natuurlijk, elk kind is anders en wat voor het ene gezin haalbaar is en werkt, is misschien nefast voor de rust in het andere gezin. Voel je dus zeker niet terechtgewezen of aangesproken over jouw aanpak! Je haalt uit deze blog dat wat juist voelt en wat bij jullie past of juist helemaal niets.

Ik wens jullie alvast een mooie, rustige en plezierige schooltijd 2.0 toe!

Sense & Coffee

on Sunday 

Me vs. Ikea

24/05/2020

Het werd tijd voor nieuw meubilair in de kamer van Cas. Nee, wacht... Het werd tijd voor meer kàsten in de kamer van Cas. Ja, dat is accurater. De berg speelgoed begon een eigen leven te leiden en wie "Décor d'enfant" heeft gelezen, weet dat ik er niet van hou als bergen speelgoed raar gaan beginnen doen. Tijd voor actie!

#Challenge1 Meubels inzamelen

Dankzij de Corona-crisis hebben we tijd en nu de kinderen weer naar school mogen, kunnen we die tijd ook nuttig besteden. De winkels waren aanvankelijk nog gesloten maar dat hield me niet tegen om meubilair te shoppen; ik zie dat zelfs als een groot voordeel. Grootwarenhuizen als Ikea geven me nachtmerries; ze zijn gevaarlijk, ze zijn dodelijk voor relaties en eigenlijk voor elk normaal menselijk gedrag! Het is alsof je wordt opgeslokt door een gigantisch blauw-geel monster met een adem die ruikt naar gehaktballen en hongerig is naar fineer en kleine mensjes! Met plezier en een wijntje zette ik me voor het scherm van de laptop en begon aan een puzzel van kasten en bureaus. Cas had zeggenschap uiteraard: witte deurtjes of blauwe? Dit bed of dat bed? Het kon hem geen malle moer schelen terwijl ik net erg attent was op de moeren die ik er zou moeten indraaien... Na veel- en zorgvuldig meten, nameten, uittekenen, uitgommen en terug tekenen; had ik een boodschappenlijstje aangemaakt op de Ikea-website. Het blijkt dat je daarvoor ook een handleiding nodig hebt. Het duurde enkele klikken lang vooraleer mijn boodschappenlijstje in het winkelwagentje was geraakt. Het duurde nog langer eer het winkelwagentje effectief besteld kon worden: "Online shop overbelast, probeer later opnieuw". "Geen levering mogelijk voor de door u opgegeven postcode, probeer later opnieuw". "Leveringsdiensten overbelast, (je raadt het al) probeer later opnieuw". Het gekke is dat, wanneer ik de postcode van Nijlen ingaf, er plots wél leveringsmogelijkheden waren terwijl Nijlen amper 4km verderop ligt. Wat is dat toch met die aantrekkingskracht van Ikea?! Die dag moest ik vaak refreshen (zowel op vlak van IT als op vlak van mijn geduld) om uiteindelijk de knalrode boodschap te krijgen: "uw bestelling is geslaagd, levering over 3 weken". Ze zullen eerst alle leveringen voor Nijlen moeten doen...

#Challenge2 Kamer installeren

De drie weken waren om. Op woensdagochtend 20 mei kwakte ik nog snel een laatste restje verf tegen de muur en was het enkel nog uitkijken naar de levering. De kamer was leeg en opgefrist, klaar om volgestouwd te worden met dozen en om eindeloos gevloek aan te horen in de komende dagen. We verwachtten een blauw-gele vrachtwagen vol flat packs bestuurd door een Zweeds chauffeur die ons zou begroeten met een vrolijk Hej! Ietsjes na de middag stopte er een grote camionette voor onze deur die al een aantal keer overschilderd was; de chauffeur was een dikke Rus die iets mompelde in een taal die leek op Frans. Zijn adem rook naar gehaktballen. De rest naar zweet. Maar goed, hij was efficiënt en zwierde een angstaanjagende hoeveelheid dozen met flair de kamer van Cas in. Ik stond klaar met mijn bestelbon en begon na te kijken of alles geleverd was; er was niet aan uit te kunnen. De hoeveelheid dozen strookte nog niet bijna met het aantal items op de bon (als in, het waren er véél meer) dus ik ging ervan uit dat het wel zou kloppen. Ik kon aan de slag! Ikea daagde me uit om een slaapkamer voor mijn zoon te bouwen dus ik trok mijn overall aan en zou dat eens eventjes gaan regelen. Ik voelde de testosteron door mijn aderen stromen en de motivatie om als klein vrouwtje meubels zelf ineen te timmeren klopte in mijn hart en in mijn keel.

  • Dag 1. Ik had het op één na lelijkste bed in Ikea gekocht enerzijds omdat mijn budget niet geheel toereikend was maar anderzijds ook omdat ik leuke hacks had gezien op Pinterest om van dit lelijke eendje een mooie zwaan te maken. Dus op de eerste dag zou ik de onderdelen van het bed een zinkblauwe kleur geven om het daarna te monteren. Twee dagen. Twee dagen heeft het geduurd om de 107 onderdelen van dat bed zinkblauw te schilderen. Ik weet dat Ikea tuk is op zelfbouw enzovoort maar komaan! Zoveel onderdelen!? Ik had het zelf sneller uit een boom kunnen hakken dan het bed te schilderen én te monteren. Terwijl een deel al stond op te drogen, waagde ik me aan een eerste kastje: een basiselement met drie schuiven. Dat basiselement ging vlotjes; 5 planken moesten tegeneen geklopt worden en de handleiding gaf dit proces op (relatief) duidelijke wijze weer. De 3 schuiven ineen zetten ging even vlot, wederom dankzij een duidelijke handleiding. De 3 schuiven vervolgens ín dat basiselement krijgen? Twee dagen. Twee dagen heeft het geduurd om erachter te komen hoe die schuiven in dat kastje pasten zonder spleten te vertonen of elkaar te overlappen. Ik ergerde me nu al zinkblauw.
  • Dag 2. Verder schilderen. Verder prutsen aan die schuiven. Een tweede kastje ineen timmeren; zonder schuiven dit keer maar wel met deurtjes. Dag 2 liep goed.
  • Dag 3. Dag 3 liep rampzalig slecht. Mijn vader zou later die dag langskomen om een wandkast op te hangen en om me te helpen om het bed in elkaar te zetten. Mijn armen zijn niet lang genoeg om planken van 2m vast te houden terwijl ik ze vastschroef dus assistentie was noodzakelijk. En hoewel ik gedreven ben om alles zelf te doen, moet ik toegeven dat een boormachine mijn petje te boven gaat. Ik vrees dat ik sneller rond zal schroeven dan de schroef van de boormachine en voel de (irrationele?) angst dat ik gaatjes in mijn bot zou maken. Maar goed, het prachtige zinkblauwe bed stond deels ineen, enkel dus de lange stukken nog. Ik ging tussen de stapel dozen zoeken naar het pak dat de wandkast bevatte zodat deze zou zijn gemonteerd tegen dat mijn vader kwam. Onvindbaar. Nergens vond ik een doos met de onuitspreekbare naam van die kast erop. Dit was niet goed. Mijn bloeddruk begon omhoog te gaan maar de gewenste doos bleef onvindbaar. Ik klapte de laptop open en begon scheldwoorden in te geven op Google Translate; doeltaal Zweeds. Ikea mocht telefoon verwachten. Maar een klein stemmetje in mijn hoofd hield me tegen en fluisterde me toe om mijn bestelling nog eens even te controleren. Dus ik surfte opnieuw naar de Ikea-website en wachtte geduldig (nou ja) tot mijn bestelbon geladen was. Skit!!!* Die verrekte hangkast was in mijn boodschappenlijstje blijven hangen en dus niet besteld! Ik kon niemand anders de schuld geven dan mezelf! Het was vrijdagochtend en zonder verder nadenken gooide ik Cas op de achterbank en sjeesde ik naar Ikea. Net na het openingsuur zouden we aankomen dus ik verwachtte snel binnen en buiten te kunnen gaan. Niet dus. Om 10 na 10 stonden er al pakweg 200 mensen aan te schuiven aan de bek van dat gigantische blauw-gele monster. Wachttijd zo'n anderhalf uur'. Ik draaide terug, mijn bloeddruk ging verder omhoog; mijn humeur zakte onder nul. Cas keek zwijgzaam toe. Wat is dat toch met die aantrekkingskracht van Ikea!? Waarom gaan mensen daar naartoe als zijnde het een pretpark? Het was wat het was. Ik had gelukkig nog genoeg dozen staan met losse schroeven en planken om me niet te gaan vervelen. Mijn vader en ik slaagden erin het bed verder te monteren al ging dat niet zonder slag of stoot. Er zijn drie manieren om dit bed op te stellen; Ikea omschrijft echter maar één manier in hun handleiding dus het is alsof je een puzzel van 5000 stukjes moet leggen zonder de afbeelding. Het geschiedde dus dat we stukken opnieuw moesten losschroeven om vervolgens te verplaatsen en terug vast te schroeven. Mijn humeur (én dat van mijn vader) kwam nog meer op losse schroeven te staan. We deden in stilte verder. Mijn lichaam begon stilaan te protesteren na de arbeid van de voorbije dagen maar ik wilde er niet aan toegeven. Tot 's avonds laat bleef ik schroeven, hameren, vloeken, lijmen,... Het moest en zou klaar zijn tegen zondagmiddag!
  • Dag 4. Ik liet me 's ochtends uit mijn bed vallen. Er kraakte iets. Ik denk dat ik het was. Ik verplaatste me naar de badkamer zoals een oude vrouw dat zou doen. Enkel had ik blaren op mijn handen door het rubber van de schroevendraaier en vertoonde één teennagel een lichtblauwe kleur doordat een kastdeur had geworsteld met de zwaartekracht én verloren had. Er waren verscheidene koffies nodig om me weer in gang te krijgen. Ik staarde ook een tijdje naar een foto van Cas om weer motivatie te vinden, alsof ik de strijd tegen een ziekte moest volhouden voor mijn kind. Op het meubelmenu van vandaag stonden nog een laatste kastje (makkie), een bureau (dat leek een makkie maar viel eigenlijk best tegen) en het verplaatsen van die berg speelgoed van de woonkamer naar die kasten (mission impossible). Het ging traag maar gestaag en in de late namiddag stond alles op z'n plaats, speelgoed incluis. Tevreden keek ik rond, al baalde ik nog steeds een beetje over die wandkast maar goed, dat was bijzaak. Ik was er immers in geslaagd om als kleine vrouwtje, bijna helemaal alleen, een mooie kamer te kunnen afleveren aan mijn zoon.

Op zondagmiddag vloog de deur naar dat kamertje open en toeterde een blond jongetje hoe cool zijn kamer wel was! Hij wreef met zijn kleine handjes over de 107 zinkblauwe onderdelen van zijn nieuwe bed en vond het het mooiste bed dat hij ooit had gezien. Hij trok kastendeuren en schuiven open - mijn adem stokte even op dat moment uit angst dat de schuiven ook zouden stokken - en ontdekte dat elke prul nu een plekje had. Hoe lang dat dat zou duren, is waarschijnlijk een heel ander verhaal...

Mijn kind was tevreden en dat is toch uiteindelijk waar het allemaal om gaat. Wat maakt het uit dat één ding nog niet in orde is geraakt of dat mijn vingers nu lijken op die van een heks met artrose? Helemaal niets. Als je die glimlach, bewondering en dankbaarheid ziet, voel je zelfs die kloppende teennagel niet meer.

*Skit: het Zweedse woord voor kak, shit, merde, stronzo, scheiße,...

Stomme geit!

15/05/2020

"Aaargh, verdomme Bril, prutser!!" Het rolde vanuit mijn mond de woonkamer door, iets luider dan ik bedoelde. "Euh, mama, gaat het wel?" Het hoofd van Cas kwam uit zijn kamp van kussens en dekens piepen, een nieuwsgierige blik naar het onheil dat ik blijkbaar over ons heen had gekiept. "Ja hoor, vriend, ik heb gewoon de verkeerde kleur gebruikt voor dit vlak (van een tekening waaraan ik werkte)." Cas keek me stomverbaasd aan, zijn ogen vroegen 'Is dat alles?'. Hij zuchtte, zijn hoofd verdween weer in de berg kussens en dekens die hij met precisie op elkaar had gesmeten in het midden van de living. "Ben je niet een beetje te streng voor jezelf, mama?" Ik staarde stomverbaasd naar het bouwwerk van waaruit mijn 8-jarige me plots helemaal Dalai Lama had toegesproken. "Je zegt toch zelf altijd dat foutjes maken mag." Oh oké, hij is nog niet klaar. En, zit hij mij nu te citeren? Ik wist niet dat hij naar me luisterde... Ik stootte een soort van giechel uit, mompelde iets wat leek op 'dat is waar, misschien heb je wel gelijk' en focuste me weer helemaal op dat vlak met de verkeerde kleur. Nee, lukte niet. Focus was weg. Mijn kind hàd gelijk en daar moest ik efkes van bekomen...

Cas en ik zijn schuldig aan perfectionisme. Wij hebben allebei een autisme spectrum stoornis en één van onze (gemeenschappelijke) eigenaardigheden is dat we onszelf geen oefentijd gunnen. In praktijk betekent dat, dat wanneer Cas bijvoorbeeld een nieuwe Lego-set in elkaar zet en per ongeluk een blokje fout plaatst, die hele Lego-set door de kamer vliegt en Cas gaat tieren dat ik al zijn speelgoed maar moet verkopen omdat hij te stom is om ermee te spelen. Hartverscheurend, zo'n scenario. Ondertussen hebben we daar samen al heel hard aan gewerkt en hebben we hulpmiddeltjes om om te gaan met falen en frustraties, gelukkig met resultaat! Als leerkracht hanteer ik ook zulke principes: "Lukt het eventjes niet, niet erg, we proberen het samen opnieuw" en "Foutjes maken mag, móet zelfs want alleen zo kan je leren".  Maar, ondanks die hulpmiddeltjes en principes, lukt het me blijkbaar niet om even vergevingsgezind te zijn voor mezelf... Ik ga niet met potloden of laptops of ingrediënten smijten (ik kan me meestal wel beheersen) maar ik laat de mentale liniaal hard neerkomen op mijn vingers en met ezelsoren op stuur ik mezelf de hoek in. En dat gebeurde dus gisteren weer, tot dat dus de afgezant van de Dalai Lama me op mijn eigen woorden pakte...

Herken je dat? Zo'n stemmetje in je hoofd dat je overlaadt met kritiek wanneer je even hebt geknoeid en dat je ongevraagd zijn mening geeft wanneer je iets op zus of zo'n manier hebt aangepakt? Of, die lat die je voor jezelf veel hoger legt waar je ze voor anderen misschien zelfs zou verlagen? Blijkbaar vinden we het nodig om onszelf door de mangel te halen wanneer het eens even misgaat en gaan we kei hard inbeuken op onze eigenwaarde. Bovendien gaan we om de één of andere reden onze blunder ook nog eens lekker lang vasthouden. Ik vergat een keer de brooddoos van Cas mee te geven in z'n boekentas dus ik moest zijn lunch achterna brengen. Wekenlang voelde ik me een ontaarde moeder! Of die keer toen ik met blote voet op een Lego-poppetje ging staan en zo ongeveer elke god die er is, luidkeels, de verdoemenis heb in gewenst in het bijzijn van mijn kind. Foei voor zulk gebrek aan zelfbeheersing! Ik wenste al eens een vrouw proficiat met haar zwangerschap terwijl ze dat niet bleek te zijn. Ik durfde haar een hele tijd niet meer onder ogen komen. Om dan nog maar te zwijgen over mijn liefdesblunders. 

Die post-blunder gedachten die ons teisteren zijn eigenlijk helemaal krom! Ten eerste slaan we er wel in om anderen snel te vergeven én diens fuck-ups goed te praten of te vergeten. En ten tweede, er is eigenlijk niet zoveel aan de hand wanneer je eens een fout maakt. De wereld gaat er niet aan ten onder (tenzij je met nucleaire wapens werkt en je bent even niet goed uitgeslapen), er gaat (meestal toch niet) niemand aan dood en eigenlijk kan het anderen geen malle moer schelen hoe jij je gedraagt. Fouten horen bij het leven. Ze komen en gaan, klaar. Dus, gedaan met de zero-intolerance voor onszelf en hoog tijd om weer wat liever te gaan zijn!

Liever voor jezelf #tip1

De eerstvolgende keer dat je je afvraagt of je ouders je als kind op je hoofd hebben laten vallen omdat je even de tekst van je presentatie vergat; stel jezelf dan in plaats daarvan eens de vraag: wat zou ik nu zeggen tegen mijn collega als zíj haar tekst even niet meer wist? Het is een interessante denkpiste! De kans is heel klein dat je aan je collega gaat vragen wat er met haar hoofd is gebeurd maar je gaat haar na afloop eerder vertellen dat het haast niet opgevallen was en feliciteer je haar met haar puike presentatie. Herhaal dat dan even tegen jezelf...

Liever  voor jezelf #tip2

Schrijf vijf dingen op waarin je streng bent voor jezelf, bijvoorbeeld: ik neem geen pauze maar werk door tot al het werk af is; geen cadeautjes voor mezelf, ik koop alleen iets voor anderen; zolang de strijk niet is gedaan, kijk ik niet naar mijn lievelingsserie;... Daarna ga je een week lang tegen je eigen regels in!

Liever voor jezelf #tip3

Is de hoogte van je lat wel realistisch? Als je dan toch graag kritisch bent, kijk dan eens heel streng naar je lat want misschien ligt ze wel té hoog. We weten dat fouten maken mag maar als je systematisch het uiterste van jezelf vergt en het vervolgens niet haalt, ontstaat er een constant latent gevoel van teleurstelling. Dat is hoogst onaangenaam! Kijk streng naar je doel op zichzelf maar ook naar de tijd waarin je je doel wil bereiken. Het hele plaatje moet kloppen en dan bedoel ik, haalbaar zijn. Wil je op zaterdagnamiddag de ganse woonkamer pimpelpaars verven terwijl je een stoofpot op het vuur hebt staan, je kinderen door het huis hollen en je in je achterhoofd de stem van jouw schoonmoeder hoort die je je eraan herinnert dat ze zondag op bezoek komt; dan voorspel ik het volgende: je hele huis hangt onder de pimpelpaarse verf (inclusief jezelf en je huisgenoten) enerzijds door jouw geknoei en anderzijds door die rondhollende kinderen. Waarschijnlijk eet je die avond ook geen stoofpot maar wordt het afhaal-Chinees en is je schoonmoeder zondag hoogst gedesillusioneerd omdat je de deur opendoet in je verfkostuum en geen appeltaart hebt gebakken voor de gelegenheid. De dagen erna voel je je waardeloos en gefaald als schilder, kok, moeder en schoondochter. Niet cool en dat enkel en alleen omdat je vergeten was dat de lat op menselijke hoogte mag liggen.

Liever voor jezelf #tip4

Je hebt vast ook wel zo'n vrouw in je omgeving: een collega, een buurvrouw, een andere moeder aan de schoolpoort van je kinderen,... en elke dag ziet ze eruit om door een ringetje te halen. Terwijl jij je best hebt gedaan om je chique-sportief te kleden (lees: een joggingbroek gepimpt met te dure sneakers) en je je haar met droogshampoo hebt ingesmeerd omdat er geen tijd was om het te wassen omdat de keukenvloer onder restanten ontbijt zat dat je liefjes naar je kinderen had gegooid die ochtend, staat zij er elke dag bij als een cover-model. Met haar gemanicuurde handen overhandigt ze zelfgebakken haverkoekjes en balanceert ze zich op hooggehakte pumps weer naar haar Lexus. In rose gold. Zelf fiets je naar huis op je oma-fiets en ga je nadien los op de reep chocolade die je in je bureaula hebt verstopt. Herkenbaar? We doen het allemaal: vergelijken. Do-de-lijk. Vergelijken is verliezen dus daar hou je beter mee op wil je wat liever voor jezelf worden!

Liever voor jezelf #tip5

De criticus in mijn hoofd ziet er uit als een mager, oud dametje met haar bril op het puntje van haar neus, grijze permanent met lichtpaarse schijn. Haar stem is schel en luid. Te pas en te onpas duikt ze op om me eraan te herinneren hoe onhandig, lomp, dom, onwetend, onvoorzichtig,...ik ben. Ze is donders irritant en lijkt nooit te slapen. Potje confituur laten vallen? Ze is er als de kippen bij. Maar...hoog tijd om in de tegenaanval te gaan! Door mijn inner criticus gestalte te geven - namelijk dat oude vrouwtje - ging ik beseffen dat die zelfvernietigende gedachten louter een hersenspinsel zijn. Het ging ervoor zorgen dat ik mijn blunders beter kon gaan relativeren. Kortom, ik werd een beetje liever voor mezelf.  Als het stemmetje in je hoofd dus volgende keer weer van jetje geeft, besef dan dat het niet meer is dan dat. Niemand anders beoordeelt of veroordeelt jou! Bekijk de situatie op dat moment en ga na of dat onnozele stemmetje überhaupt gelijk heeft. Ben je effectief onhandig, lomp, dom, onwetend, onvoorzichtig,... of had je gewoonweg even het potje verkeerd vast? Kan gebeuren...

Fijne moederdag!

10/05/2020



Mama is het woord
waar het leven mee begint
mama is het woord
dat hoort bij ieder kind
een woord om zacht te zeggen
niet om luid te schreeuwen
het hoeft niets uit te leggen
en gaat door alle eeuwen
mama is het woord
waar de mensheid mee begint
mama is een ander woord 
voor liefde. 

- Toon Hermans


Hé, jij doet het prima!




Paspoort van een mama

Mademoiselle Kelly is kersverse mama van baby Viktor. Zij besloot in haar eentje haar kinderwens waar te maken en na een lang en emotioneel proces, werd ze beloond met dit guitige kereltje. Zij smelt bij de glimlach van haar kind en ook al is ie nog zo klein, Kelly voelt de wederzijdse onvoorwaardelijke liefde. Maar, ze mist wel wat me-time af en toe!

Paspoort van een mama

Mademoiselle Lotte is getrouwd met Ben en fiere mama van Ties (9) en Fenne (5). Net als iedere mama ervaart zij mooie dingen aan het moederschap maar kan ze soms ook haar (b)engeltjes achter het behang kleven. Zij geniet van de vergevingsgezindheid en dankbaarheid van haar kinderen. Heeft ze de patatten laten overkoken; is ze een keer uit haar krammen geschoten, voor haar kinderen blijft zij de liefste mama. "Als hun lijfjes zich tegen me aan vleien, voelt het als een puzzel die in mekaar valt", vertelde ze. Mooi, toch!? De keerzijde is dat ze zich soms beperkt voelt door het moederschap: de kinderen en hun agenda komen op de eerste plaats. Net als ik mist ze de spontaniteit van het leven pré-moederschap en voelt ze zich vaak enkel moeder in plaats van de vrouw die ze is. 

Paspoort van een mama

Mademoiselle Natasja is naast de lieve juf van Cas, ook de lieve mama van Lewis (5) en Emma (4). Ze is getrouwd met Mike. "Wat vind ik het mooist aan het moederschap? Dat mijn kinderen mij graag zien. Hoe slecht mijn dag ook is, hoe humeurig ik ook was, ze blijven mij graag zien." De keerzijde voor Natasja is dat ze, door haar werk, soms onvoldoende tijd voor de kinderen kan vrijmaken waardoor ze dan negatieve dingen doen om mama's aandacht te trekken. "Daar word ik dan weer boos om en dan durf ik 's avonds wel eens een traantje wegpinken. Dan heb ik spijt van mijn reactie en spijt dat ik niet meer tijd had voor hen."  

Primavera

09/05/2020

Blink je sandalen op, pomp verse lucht in je fietsbanden, smeer je benen in en ga de lente in! Blijf niet in je kot vandaag (maar doe nog wel verstandig), het is heerlijk buiten! 

Moederdag anno 2020

08/05/2020

Het is, op z'n zachtst uitgedrukt, al een speciaal voorjaar geweest. De lente begon wel zoals altijd en de natuur ging ook zijn gebruikelijke gangetje: het vogelgefluit zwol aan, de bomen werden weer groen in plaats van mistroostig bruin, de temperatuur werd weer aangenaam en bloemen schoten de hoogte in. In het maatschappelijke landschap daarentegen, bleef de lente brutaal uit door een virus met een zeer gemeen en gevaarlijk kantje. Onze ramen moesten open op dokters advies maar de deuren bleven toe. We mochten de lente niet in. De grote lenteschoonmaak of kluspartijen moesten worden uitgesteld en alle typische voorjaarsfestiviteiten werden afgelast of opgeschort: geen schoolfeesten, geen communies of huwelijken; enkel begrafenissen. De berichtgeving rond ziekte en dood, politiek gehakketak en menselijk wangedrag stond in schril contrast met het moois dat buiten gebeurde. Geen frisse coupe of zomerse nageltjes om mee aan de tuintafel te verschijnen. Geen joelende kinderen op straat of op speelplaatsen. Een voorjaar om nooit te vergeten.

Maar sinds deze week, is het maatschappelijke landschap dan toch aan haar lente begonnen: het woon-werkverkeer zwol weer aan, de mensen keken minder groen en er verschenen hier en daar weer blozende wangen, het werd weer een beetje warmer in ons hart in het vooruitzicht van beterschap en de bedrijvigheid schoot weer de hoogte in. Voorzichtigjes mogen we weer naar buiten weliswaar met masker op en met maximum 2 compagnons. In je kot doe je wat je wil; je kan ook weer naar winkels gaan om te beginnen poetsen of knutselen of klussen. Feesten mag nog niet maar binnenkort belet niks je nog om aan die frisse coupe te laten werken (het zal waarschijnlijk hoognodig zijn na maanden quarantaine). En onze kinderen mogen weer naar school! Dat is het beste nieuws om twee redenen: ze zijn eindelijk het huis weer even uit en het amusante geluid van spelende kinderen zal weer hoorbaar zijn (in het geval je het fijn vindt om spelende kinderen te horen; zoniet, dan raad ik je oordoppen aan want ze hebben heel wat in te halen)! De eerste schooldagen zal je waarschijnlijk ook veel joelende ouders horen... En, vanaf zondag 10 mei mogen we weer beperkt op bezoek bij familie. Niet zomaar een zondag...een MOEDER-zondag. Je mag ons ma, mama, moeder, moeke, zaag,... in principe nog steeds niet knuffelen maar je mag haar al wel weer bezoeken! Hoe fijn is dat!? Ik denk dat veel moeders met een bezoekje al heel gelukkig zullen zijn, een cadeautje is van ondergeschikt belang geworden.

De jonge gezinnen hebben misschien wel een probleem. Zie je, echtgenoten rekenen op de schoolagenda en de creatieve vaardigheden van hun kinderen als het op moederdag aankomt. Zij zetten meestal hun naam mee op het kaartje dat aan de papier-maché bloem hangt die zoon- of dochterlief op school heeft geknutseld. Dit jaar liep dat even anders en kwam de verantwoordelijkheid voor het niet vergeten dat het moederdag is, op de schouders van vader de man terecht.* 

*Tip: als je dit leest en je verdenkt jouw echtgenoot ervan altijd mee te profiteren van de kunst van je kinderen, laat dan de computer achteloos aanstaan op deze pagina...misschien leest hij dit en heb je zondag een knallende moederdag, succes!

Misschien heeft jouw man je al gevraagd wat je graag zou hebben voor moederdag en heb jij lief zijn hand vastgepakt en gezegd dat je helemaal niets hoeft en dat je al blij bent dat jullie samen zijn. Gevaar! Met deze reactie bezorg je je man een hartkwaal. Het kan zijn dat je met dat antwoord heel eerlijk bent geweest maar de man weet dat wij, vrouwen, vaak het tegenovergestelde zeggen van wat we bedoelen. Daar hoef je niet flauw over te doen, dat is zo. Jouw arme man is na dit antwoord geheel de kluts kwijt en beseft nu al dat hij zondag dik in de problemen zal zitten: komt ie met een attentie aanzetten, ga jij toeteren dat dat toch niet hoefde en meteen erna vraag je of je het mag ruilen; overhandigt hij jou zondag niets, ga jij die avond mokken en zeggen dat je het jammer vindt dat hij toch niets heeft voorzien. Zie je het gebeuren? Ik help jullie graag verder met deze ideeën voor een conflictloze moeder-zondag...

Mama Lunettes

08/05/2020

Pfft...pfft...pfft... "Je doet het prima! Nog eventjes!" Ik onderdrukte het verlangen om de vroedvrouw eventjes een mep te geven en trok mijn mond tot een streep die een glimlach moest voorstellen. Oké, nog eventjes dan en mijn aandacht ging weer naar de grote, denkbeeldige taart die op de muur voor me stond afgebeeld. "Je moet puffen zoals je kaarsjes op je verjaardagstaart zou uitblazen", was me verteld tijdens de prenatale kiné. Voortgaande op die theorie was ik op dit moment 397 jaar geworden maar goed, het was noch de plaats noch het moment om theorieën in twijfel te trekken. Er zat een piepklein jongetje in mijn buik en dat moest er hoognodig uit. Pfft...pfft...pffft... 400 Jaar.

Vrijdag 2 maart 2012, ietsjes voor middernacht. Het piepkleine jongetje was eindelijk daar en werd mij overhandigd; "euh...dank u?", vroeg ik. Wat moet ik hiermee!? Houd ik hem goed vast zo of bestaat er een kans dat ik hem nu aan het knijpen ben? Wat zeg ik nu tegen hem; "Hallo, mijn naam is Evy"? Of introduceer ik me als mama? Onhandig lag ik met dat piepkleine bundeltje op mijn borst terwijl dit soort nutteloze gedachten door mijn hoofd denderden. Ik was uitgeput en had het ijskoud door de adrenaline die uit mijn lijf weggleed. Terwijl ze Cas meenamen voor een eerste klein onderhoud en de gynaecoloog nog vanalles zat te prutsen en te praten, besefte ik dat ik geen ik meer was maar dat ik een wij was geworden. 9 Maanden, 20 uur en ongeveer 400 kaarsjes lang was ik bezig geweest mijn lijf klaar te stomen en te beheersen om er een piepklein mensje uit voort te brengen en toch was het alsof ik op dat moment, liggende in die 'alfresco' houding, voor het eerst begreep dat ik een moeder zou zijn. Er was me een permanente fulltime job met een kolossale verantwoordelijkheid toegewezen en ik kon niet weigeren.

Eens terug op de kamer kon ik maar niet stoppen met staren naar Cas en me afvragen hoe hij daar plots gekomen was. Alle pijn van de afgelopen dag was uit mijn lichaam verdwenen, alsof er niets was gebeurd. Nou ja, zo goed als. Er waren nog een aantal lichaamsdelen die in brand leken te staan maar dat was een peulenschil in vergelijking met de vrachtwagen die op vrijdag 2 maart 2012 af en aan over mijn abdominale zone was gereden. Cas leek zich van geen kwaad bewust. Hij was niet meer dan een wit wolkje dat vredig lag te rusten. Terwijl ik naar hem zat te staren, voelde ik een golf van verliefdheid over me heen gaan. Houden van kreeg plots een heel andere dimensie. Dit was een gevoel dat ik nooit eerder had gevoeld en, wat ik toen nog niet wist, ook nooit meer zou gaan voelen voor iemand anders dan voor mijn kind. 

Een paar dagen later mochten we naar huis. Veel te snel naar mijn gevoel want in het ziekenhuis waren er mensen die mij vertelden hoe ik een piepklein mensje moest behandelen en er was een knopje waarop ik kon drukken als ik van het moederschap niets begreep. Thuis had ik niet zo'n knopje en ik was enorm aan dat knopje gehecht geraakt! De planten en goudvissen die ik in mijn leven heb gehad, kunnen onze ervaring met elkaar niet meer navertellen; het zag er dus voor Cas niet veelbelovend uit. Wat als hij ons huis niet leuk zou vinden? Of erger, wat als hij mij niet leuk vindt!? Wat als ik per ongeluk op hem ga zitten, ik bedoel, hij is zo klein? Moet ik die piepkleine nageltjes knippen? Wat als ik niet begrijp wat hij schreeuwt? Nee, ik was niet klaar om naar huis te gaan maar het was jammer genoeg een kwestie van moetenTegen 30km per uur reden we naar huis: mijn toenmalige echtgenoot zat achter het stuur en ik had me op de achterbank als een deken over de maxi-cosy gedrapeerd ter bescherming van mijn piepkleine kindje. We parkeerden onze gezinswagen (voorheen was het gewoon 'wagen'); zeulden vervolgens een heleboel babymateriaal de trappen op naar ons appartement (op de bovenste verdieping uiteraard) en tot slot was de maxi-cosy inclusief baby aan de beurt. Mijn ex-man droeg de maxi-cosy; ik liep achter hem aan te brullen dat hij voorzichtig moest zijn en dat ik moordlustig zou worden als hij dat bakje met slapende baby zou laten vallen of tegen de trapleuning liet knallen! Het kwam niet in me op dat ik misschien de slapende baby zou wakker maken met mijn paniekerige drukte. Toen alles en iedereen veilig boven was geraakt en de deur achter ons dichtviel, kwamen de moederlijke waterlanders. Dikke tranen rolden over mijn wangen en ik begreep niet waarom. Ik moest toch overgelukkig zijn nu!? Wat zat ik dan te janken!? Maar blijkbaar was dat niet zo uitzonderlijk. We waren dan wel thuis maar ons huis was niet meer wat het voor 2 maart was geweest. Niet alleen was onze inboedel verdubbeld maar er was dat piepkleine mensje dat alles anders maakte. Anders... maar ook completer. Er waren genoeg emotionele tegenstrijdigheden om een olifant mee te vellen, wat dacht je dan dat er van een kersverse, hormonaal ontregelde moeder zou komen...

Naarmate de tijd verstreek, veranderde er heel veel behalve dat gevoel van liefde dat me in het ziekenhuis had overvallen. Dat bleef. Ik kan nog steeds uren naar Cas staren met vlinders in mijn buik. Ik ben veranderd in een leeuwin die alles wat en iedereen die in de buurt van haar welp komt, uit de weg maait. Met het moederschap was een kolossale verantwoordelijkheid gekomen maar ook een enorm instinct en een bovendimensionaal gevoel van genegenheid.

Vrijdag 8 mei 2020, ietsjes na de middag. Ik ben blij dat ik mama ben. Die nutteloze gedachten zijn er nog steeds maar ze gaan eerder over het opzetten van een muts in de zomer al dan niet of over de samenstelling van een brooddoos voor school. We vinden elkaar heel leuk en spreken elkaar aan met respectievelijk "mama" en "vriendje". Cas heeft nog al zijn vingers en tenen, nagels incluis. Hij is vrolijk, gezond en groeit als kool dus zijn overlevingskans bleek toch groter te zijn dan die van Potvis en Haai (mijn goudvissen) of de varen op de schoorsteenmantel. De uitputting van die avond in maart is nooit meer over gegaan en het begrip 'zich zorgen maken' heeft eveneens een andere dimensie aangenomen. Ik heb al jaren niet meer het koekje bij m'n koffie zelf kunnen opeten of in mijn eentje naar het toilet kunnen gaan en de inhoud van mijn handtas is fundamenteel veranderd van portefeuille, mobiel, make-up tasje, sleutels naar portefeuille, mobiel, papieren zakdoekjes (ongebruikt én gebruikt), playmobilventjes, sleutels, lege papiertjes van koekjes bij de koffie, een autootje, rijstwafels,...

Maar al dat weegt niet op tegen kleine armpjes die om mijn nek hangen en het piepstemmetje dat me mama noemt. Wat ik soms het meeste mis aan het leven voor 2 maart 2012 is de onbezorgdheid en de vrijheid om te doen en laten wat ik waar en wanneer dan ook maar wil. Er zijn uiteraard altijd verantwoordelijkheden geweest maar nu er spontaan op uit trekken, houdt in dat ik een verhuisdoos moet meesleuren of een heleboel regelingen moet treffen. Dat staat wat dwars op de spontaniteit als je 't mij vraagt. Maar mijn kind zien opgroeien, zien vallen en weer opstaan, zien leren en ontdekken zou ik voor geen geld ter wereld willen missen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat Cas er gewoonweg is, dat wij samen zijn en het leven samen delen, dat we samen kunnen lachen en dat we elkaar kunnen troosten,... Dat bovendimensionale geluk maakt mij soms piepklein.

De kracht van ontspullen

05/05/2020

In onze moderne maatschappij worden we om de oren geklopt met geuren, kleuren en geluiden, om nog maar te zwijgen over de constante stroom aan informatie die we moeten verwerken, het razendsnelle verkeer en de non-stop evoluerende technologie,... We moeten voortdurend alert zijn en op de hoogte blijven. De laatste jaren is het belang van mindfulness, van ontprikkelen, dan ook beginnen doorsijpelen in onze samenleving. Logisch ook, de nood eraan is nooit zo groot geweest. We hunkeren weer naar eenvoud; we hebben nood aan een pauze in de steeds maar sneller draaiende en groeiende wereld om ons heen. Tegenover de drukke wereld zijn mooie en serene dingen komen te staan: zelfzorg, up- en recycling, herwaardering voor de natuur en haar effect op ons welzijn,... We kunnen af en toe al eens afstand nemen van de media al is daar nog groeimarge. We zijn gaan beseffen dat we zoveel hebben omdat alles binnen handbereik is en dat we er eigenlijk geen moeite meer voor hoeven te doen. Vandaag besteld, morgen in huis. En niet tevreden? Stuur maar terug. Dit gemak heeft ervoor gezorgd dat we een beetje lui werden en toch, ironisch genoeg, zijn we nooit zo moe geweest als de dag van vandaag en grijpen we meer dan ooit terug naar het mantra: less is more.

Dus we zijn beginnen opruimen. We rijden met aanhangwagens afgeladen vol naar het containerpark of naar de kringwinkel. We blazen spullen nieuw leven in door ze uit elkaar te halen en te hergebruiken als woonaccessoire of knutselwerkje. Dankzij Marie Kondo en Pinterest weten we hoe we voorbeeldig onze spulletjes kunnen opbergen. 

Er zijn verschillende types natuurlijk als het gaat om orde in huis. De ene heeft net de chaos van loshangende kabels en de mix-en-match stoelenset nodig om zich thuis te voelen. Hij heeft er geen problemen mee dat elk apparaat in huis flikkert of aangepaste pieptonen uitstoot. De andere houdt er dan weer van om bakjes voor de bakjes te hebben, alles achter kastdeuren te bewaren en in een minimalistisch interieur te vertoeven. In ons huis heerst de sfeer van beiden: rond de tafel staan mix-en-match stoelen en her en der komen er vrolijke Moorse patronen terug maar tegelijk heb ik ook bakjes voor de bakjes en heb ik de (noodzakelijke) sporen van leven en spelen en creativiteit het liefst geordend. Ik zeg wel, zo heb ik het graag maar soms is dat louter in theorie...
Naast de chaoot, de minimalist en de tusseninner, heb je nog een grote groep aan mensen die eigenlijk graag meer rust in hun huis willen brengen maar niet weten hoe er aan te beginnen. Dat kan verschillende oorzaken hebben:
- er zijn gewoonweg te veel spullen;
- er zijn te veel mensen (noot: mensen mag je niet ontspullen (noot noot: tenzij ze echt heel vervelend zijn));
- er is te weinig tijd en/of ruimte;
- er is sprake van verzamelwoede of te veel sentiment.
Wat de oorzaak ook is, een paar kleine opruim-basisprincipes kunnen er al voor zorgen dat je hoofd ook opgeruimd zal zijn. 

Ik heb veel tijd gehad het afgelopen jaar om te ontdekken welke tips en tricks voor mij werkten om uiteindelijk één doel te bereiken: meer rust in mijn hoofd. Ik leerde reflecteren, mediteren en minimaliseren. Ik werd me ook bewust van wat me blij maakte op loze momenten en zodoende ging ik meer tekenen, schrijven, meer (en bewuster) fruit eten en ik merkte dingen op die ik eerder niet had opgemerkt bijvoorbeeld dat iemand in de buurt zo'n windgong heeft hangen... Heb ik mijn doel bereikt? Bijlange na nog niet, maar ik ben wel op goede weg. Deze do's & don'ts hielpen mij vooruit.

Digitale detox : breng minder tijd door op je smartphone en besteed hem aan de échte wereld om je heen.

1. Verwijder apps waar je eigenlijk niets mee doet of die je aanzetten om minutenlang naar je schermpje te zitten staren (denk dan vooral aan sociale media en spelletjes). Vraag jezelf ook af of je de shopping-apps eigenlijk wel op je telefoon moet hebben...

2. Schakel pushmeldingen en notificaties uit. Zo voorkom je dat elk pingetje genoeg is om naar je toestel te grijpen.

3. Zet bepaalde What's App-groepen op "dempen", zeker diegene waarvan je denkt dat er net iets te veel wordt in gekletst.

4. Gooi Facebook van je telefoon! Wil je toch tijdlijnen checken? Open ze dan in de browser of vanaf je computer. Je zal minder snel geneigd zijn om tijdens een dood momentje langs kattenfilmpjes en zelfgebakken quiches te scrollen of naar dolgelukkige foto's te kijken waar je eigenlijk alleen maar neerslachtig van wordt.

5. Zet je telefoon in vliegmodus en spreek met jezelf af op welke momenten van de dag je wel actief en bereikbaar wil zijn. Als het kan natuurlijk. Als je professionele leven afhangt van het apparaatje draai je het beter om: op welke momenten wil je even niet actief zijn? Zet net dan je telefoon in vliegmodus.

6. Pak je telefoon enkel op wanneer je een bewust doel hebt: een verplicht telefoontje, je GPS inschakelen, muziekje opzetten,... Laat hem verder met rust; zeker als je even niet weet wat doen. Probeer dan eens iets anders: drink iets lekkers, maak een praatje met iemand, lees in een boek, geef de planten water,...

Ben je echt verslaafd aan je telefoon? Vraag je dan af wat je mist... En, bedenk dan of je telefoon echt die leegte kan opvullen...

Ik raakte geïnspireerd om digitaal af te kicken door Flow Magazine.

Orde in je huis :  rust in je huis én hoofd en meer focus op dat wat je echt wil doen.

1. Ga ruimte per ruimte af en doe niet alles in één keer. Weggooien kan energie geven maar kan ook net demotiverend zijn. Neem dus je tijd maar pak de boel wel aan.

2. Begin met het uitzoeken van spullen die je niet meer gebruikt, die stuk zijn, die hun waarde verloren hebben, die je dubbel hebt of die geen enkele aandacht meer krijgen: kapotte of versleten kleding, kapot of vergeten speelgoed, oude tijdschriften of boeken, keukengerei dat je niet meer gebruikt maar dat de helft van de kasten in beslag neemt, half opgebrande kaarsen, flessen met lekjes in, vervallen voedingswaren,...  Opruimen is niet verleggen of ergens in stoppen. Opruimen is wegdoen. Dit geldt overigens niet enkel voor je huishouden maar ook voor je contactlijsten en e-mails. Klaar ermee? Weg ermee!

3. Denk na of je iemand anders nog blij kan maken met de spullen die je geselecteerd hebt om weg te doen. Wordt het containerpark of kringwinkel? 

4. De spullen die je bijhoudt, bewaar je best georganiseerd. Bewaar ze in de bijhorende kamer en op een ordelijke manier; rondslingerende spullen maken dat je huis rommelig oogt. Hetzelfde geld voor verdorde planten (weg!), loshangende snoeren (fixeer ze) of items die uit hun comfortzone gehaald zijn (denk aan een strijkplank in de living, een nagelknipper op de keukentafel, schoenen onder de salontafel,...)

5. Je mag één rommelplek hebben! Iedereen heeft wel zo'n schuif waarin je de dingen kiepert waar je totaal geen blijf mee weet: reservesleutels, elastiekjes, post-its (beschreven en onbeschreven),batterijen, muggenzalf.Toch wordt het aangeraden dat schuifje één keer per maand eens uit te mest

Wil je echt aan de slag met ontspullen en minimaliseren hoef je internet maar te openen (uiteraard niet tijdens je digitale detox-moment) en je vindt tips bij de vleet. Ik baseerde me op het boek Opgeruimd! van Marie Kondo.

Orde in je hoofd : schrijf al je gedachten op en orden ze daarna aan de hand van deze vragen.

1. Schrijf alles op waaraan je denkt of wat je te binnen schiet. Dat kan gaan van taken die je moet doen, ideeën over iets of iemand, tot de smaak die je in je mond hebt of levenskwesties.

2. Ga vervolgens elke gedachte af en begin steeds met dezelfde vraag: Kan ik iets met deze gedachte? Nee? Schrappen die handel. De gedachte over de smaak in je mond is zoiets dat je best mag schrappen. Zeg je ja? Dan stel je jezelf de volgende vraag...

3. Moet ik iets doen of moet ik dit bewaren? Gedachten om te bewaren kunnen luiden als "die of die gaf me een compliment vandaag" of als "dat gaf me een zus of zo gevoel". Het zijn waardevolle dingen om je te herinneren maar niet om je aan vast te klampen. Je kan ze schrappen of je kan ze opschrijven en ergens ophangen. Gaat het om iets wat je moet doen? Stel dan de volgende vraag:

4. Kan ik dit later doen? Je gaat nu filteren welke taken prioriteit hebben.  Schoot het je net te binnen dat je eigenlijk wel eens naar Hollywood wil gaan, dan kan je dat gerust op je takenlijstje zetten maar misschien markeer je dit het best als "niet dringend". Is het eerder een gedachte als ik moet de hond z'n medicijnen ophalen of de belastingen nog betalen? Dan noteer je ze meteen op je to-do-lijstje van de volgende dag.

Je houdt tenslotte dus enkel het urgente to-do-lijstje over. Al je andere gedachten heb je geschrapt...

Deze denkoefening werkt voor mij heel goed. Ik doe ze 2x per dag: bij het begin van de dag en voor ik ga slapen. Het helpt me beter in te slapen en het zorgt er ook voor dat ik een concreet takenlijstje heb voor de dag. Wanneer ik mijn takenlijstje heb uitgevoerd, geeft me dat een heel fijn gevoel en dus energie!

Bron: streetsahead.nl

Décor d'enfant

04/05/2020

Ik herinner me dat ik halverwege mijn zwangerschap plots de - overigens geheel rationele - angst voelde voor het effect dat het hebben van een kind zou hebben op mijn interieur. Op mijn mooie, ordelijke, harmonieuze, stijlvolle interieur. Ik kreeg visioenen waarin posters van Winnie De Poeh op de muren kleefden naast nog een heleboel ondefinieerbaar spul in groenbruine tinten. In mijn dromen zat de halve loonlijst van Studio 100 op mijn zetel en stonden er allerlei figuren in pluche op de plaats waar eigenlijk mijn elegante vaas hoort te staan. Ik stelde me voor hoe de vloer bezaaid lag met plastic blokken en tutters en natte doekjes en allerlei andere zaken die niet op parket horen te liggen. Paniek. Zie je, ik hou van orde. Een ordelijk interieur geeft me rust. Ik hoef geen tierlantijntjes; geen porseleinen herderinnetjes of kristallen eenden; geen schilderijen die me aanstaren of toeschreeuwen en geen kleuren die strijdig zijn met wat het oog aankan. Ik apprecieer eenheid in stijl, eenvoud, warme en natuurlijke kleurenschema's en materialen. Ik vind het fijn wanneer er voor alles een vast plaatsje is. 

Maar dus, halverwege mijn zwangerschap en na de zoveelste paniekaanval (deze ging om het interieur; de keer ervoor ging het om de omtrek van mijn enkels en de keer erna zou het net zo goed over het aantal decibel van de deurbel kunnen gaan) zwoer ik plechtig dat noch gynandromorfe beren noch levensgrote kabouters de harmonie van het interieur zouden komen verstoren! God, was ik naïef!

Ik investeerde in houten babyspeelgoed en was in mijn eentje verantwoordelijk voor de aandelenstijging van Lilliputiens. Mijn omgeving was daarmee ook subtiel ingelicht en zodoende wist ik luid en foeilelijk plastic spul buiten te houden. Althans toch voor eventjes want al gauw botste ik op de grenzen van mijn kapitaal en moest ik toch buigen voor geluiden, materialen en kleuren die zouden vloeken bij het behang. Terwijl de tijd verder gleed en ik trachtte het moederschap onder de knie te krijgen, leerde ik dat een stijlvol interieur onmogelijk was met een klein kind in huis omdat a) er te veel spullen zijn die zo'n ukkie nodig bleek te hebben, b) er geen tijd meer was om orde en stijl na te streven en c) het me geen malle moer meer kon schelen! De bruine zetel was op sommige plaatsen beige geworden door gemorste of uitgespuugde pap. De mooie kist in de woonkamer die dienst deed als bergplaats voor luid en foeilelijk plastic spul, puilde uit en verloor daarmee zijn nut. De hydrofiele doekjes lagen niet meer op kleur in de kast. Voorwerpen lagen kris kras door elkaar in plaats van netjes gepositioneerd van groot naar klein. Naarmate Cas ouder werd, werd het er niet beter op. De muren kregen extra tinten wasco; de zetel was nog beiger geworden en vertoonde nu ook her en der fluo-oranje vlekken van opgedroogde plasticine. Er zijn nooit posters van Winnie De Poeh gekomen maar als nieuwe moeder was ik fan van elk kunstwerk dat mijn zoon maakte en dus veranderde ons huis in een galerij met beeldhouwwerk van WC-rollen en de meest abstracte schilderijen.

Intussen wonen Cas en ik al een paar jaar in een gelijkvloers appartement met genoeg ruimte voor ons twee. Cas is nu 8 jaar wat overeenkomt met drie miljoen kunstwerkjes, het dubbel aantal foto's en een hoeveelheid speelgoed met een waarde van het BNP van een klein land. Ik ben nu 38 jaar wat overeenkomt met 3 miljoen rimpels, het dubbel aantal grijze haren en een gigantische behoefte aan dutjes op de middag. De prikkels uit de omgeving zijn soms een aanslag op mijn zintuigen en ik vraag me af hoe ik vroeger naar zulk afgrijselijke muziek heb kunnen luisteren wanneer ik mijn zoon hier zie pogoën op boenke-boenke-muziek. De rust en eenvoud en orde in mijn interieur begint er weer toe te doen. Wanneer 's avonds alles is opgeruimd, inclusief Cas, kan ik in de zetel zitten en genieten van de orde om me heen. Wijntje in de hand. Uiteraard. Nog beter is het wanneer Cas een weekendje bij zijn vader doorbrengt! 48 Uur lang blijven de zetelkussens op dezelfde plaats liggen. 48 Uur lang loop ik geen risico op een verlaten Lego-blokje te trappen (met blote voet uiteraard). 48 Uur lang hoef ik geen stiften, zakdoekjes, sokken, papiertjes,... op te ruimen. Ik kan daar zo vrolijk van worden dat ik boenke-boenke-muziek zou kunnen opzetten om het te vieren maar dat kan ik dan enkel met geluiddempers op mijn oren en dat staat ook maar onnozel. Enfin, er kan - af en toe - weer sprake zijn van een harmonieus interieur.

Het voordeel aan de leeftijd van Cas is dat hij nu - in principe - zelf kan opruimen. Ik bedoel daar dan mee dat hij nu zelf zijn speelgoed onder zijn bed kan duwen. Nochtans is er voor alles een bakje of mandje mét label! Zelfs voor luid en foeilelijk plastic spul. En we kunnen nu ook afspraken maken. Het moederschap heeft me al een beetje leren relativeren en ik vind het vooral belangrijk dat Cas kind kan zijn. Helaas voor mij hoort rommel daarbij. Dus, Cas mag van mij elk gelabeld bakje omver kieperen maar op het einde van de dag, voordat de TV aangaat wordt alles wel opgeruimd. Ik mag dan wel kunnen relativeren maar ik mag mezelf niet verloochenen: om zelf rust te hebben, heb ik een prikkelvrije en ordelijke ruimte nodig aan het einde van de dag. Opgeruimd huis, opgeruimd hoofd. 

Maar om in ons kleine appartement een opgeruimd uitzicht te hebben, is het noodzakelijk om af en toe te "ontspullen". Het is absurd hoeveel spullen een mens in huis heeft, zeker met kinderen! Het is nog absurder hoeveel van die spullen eigenlijk geen aandacht meer krijgen en dus gewoon plaats innemen. En dat geldt niet enkel voor kinderen! Als je nu in je kleerkast gaat kijken, hoeveel kledingstukken vind je dan die je het afgelopen jaar niet meer hebt gedragen? Waarschijnlijk bewaar je ze omdat je denkt dat je er volgende zomer wel weer zal in passen of omdat je denkt dat het ooit weer in de mode komt. Dat kan, maar tot die tijd hangt het daar maar en vangt het alleen maar mot. Hetzelfde met kunstwerkjes van je kleine artiest(en). Het is oké om één geschilderde boom te bewaren en de andere 83 weg te doen. Het is oké om enkel dat kunstwerkje in gebakken klei waarin je iets van een vorm meent te herkennen, te bewaren. Zelf ontspul ik graag: wat ik niet nodig heb, niet draag of gebruik of waar ik geen plaats voor heb, doe ik weg. Uiteraard heb ik meer schoenen dan ik voeten heb maar dat noem ik "gelden beleggen". Het enige waar ik maar geen vat op krijg, is die berg speelgoed van Cas.

Soms, wanneer Cas er niet is en ik geniet van mijn geschikte zetelkussens, rommel ik in de Ikea-bakken die 3/4e van onze woonoppervlakte inpalmen. Speelgoed waarnaar hij al maanden niet meer heeft omgekeken, gaat eruit. Als je dit thuis ook wil proberen, raad ik je aan om dat stap per stap te doen, autootje per autootje, pop per pop. Te veel in één keer valt op en dan heb je andere problemen! Het is misschien gemeen maar om de rust in ons huis en dus in mijn hoofd te garanderen, heb ik geen andere keuze. Of we moesten verhuizen naar een magazijn. Cas was aanvankelijk een Playmobil-kindje dus toen die collectie uitgroeide tot een mini-Europa, holde ik naar Ikea voor één van hun gesöfistikeerde öpbergsistemen. Maar de Playmobil raakte in de vergetelheid en Lego begon te domineren. Ikea kon me niet meer helpen; er restte ons enkel nog een verhuis naar een magazijn. Te drastisch, dus ik stelde mijn zoon voor een dilemma: blokken of poppetjes met twijfelachtige kapsels. Hij koos voor de blokken. De poppetjes verdwenen in een grote doos, met label uiteraard, en verhuisden naar het tuinhuis.  

Na een jaar aan minimaliseren oftewel ontspullen, heb ik weer zicht op onze inboedel en heeft alles weer z'n plaatsje in huis. 's Avonds dan toch, overdag is dat plaatsje overal. Zelfs het speelgoed van Cas is onder controle. Het interieur is weer één passend geheel en vormt een gezellige thuis. Tot gisteren. Gisteren ging het mis...

Gisteren kondigde Cas aan dat hij graag nog eens met de Playmobil wilde spelen. Stilte. Ik moest dit even verwerken. Nee, ik had niks. Geen enkel tegenargument zou ook maar ergens op slaan. Mijn zoon vroeg in tijden van isolement om met poppetjes te spelen en zijn fantasie te gebruiken in plaats van aan een scherm geplakt te zitten. Hoe ontaard zou ik zijn als ik niet het tuinhuis zou induiken om de doos met label "Playmobil" te zoeken?! Even voelde ik diezelfde paniek als van tijdens mijn zwangerschap weer opduiken. Ik zag het voor me hoe Playmobil-poppetjes in Lego-huizen met onberispelijk interieur zouden toeven terwijl het mijne zou overgenomen worden door ridders en Romeinen van plastic. Het zou nachtje doordoen worden om dat allemaal opgeruimd te krijgen voor TV-tijd! Maar goed, ik wil het plezier van mijn kind niet ontnemen en ik dook dus dat tuinhuis in. Moet je weten dat al onze ontspulde spullen nog steeds in dat hok staan. Als je de deur überhaupt open krijgt, sta je voor een stapel dozen, tuinstoelen, moonboots, potgrond, een opblaasbare haai die om onduidelijke reden opgeblazen is, een sneeuwschop,... Je heb een ladder nodig om overzicht te krijgen op de inhoud van dat hok. Die staat er ook, die ladder, helemaal achterin... Het duurde twee uur om de juiste doos te vinden en ze uit het tuinhuis te krijgen want vanzelfsprekend staat dat we je zoekt, helemaal onderaan de stapel. 

Onze blauwe zetel (de beige/bruine werd echt te ranzig) fungeerde de afgelopen twee dagen als de zee waarop het Romeinse leger haar schip bestuurde. Op het okerkleurige tapijt prijken een sfinx en een piramide en staat een groepje Egyptenaren klaar om aan te vallen. Wie of wat is niet meteen duidelijk maar ik vermoed dat het van Lego zal zijn. En wanneer ik op mijn yoga-matje in de plankhouding sta, sta ik oog in oog met de trol die onze terrasdeur bewaakt. Zeg nu nog dat een stijlvol interieur en een kind in huis niet samengaan... 

De minister spant de corona

25/04/2020

De premier

De eerste minister heeft een golf aan gevoelens bij me losgemaakt tijdens haar persconferentie!

Eerst en vooral ben ik enorm trots op haar, echt waar! Het is immers niet gemakkelijk om als onervaren premier een persconferentie te geven, laat staan in tijden van crisis. Haar warme, moederlijke, persoonlijke uitstraling heeft me diep weten raken. Toen ze zuchtend van haar blaadje aflas dat we goed voor onszelf moeten zorgen en...ook...voor...de...anderen, zat ik in tranen door zoveel empathie.

Ze wist me bovendien enorm aan te moedigen om maatregelen te blijven respecteren want ik zag dat ze zelf écht geloofde in de loonbaarheid van onze inspanning en in het aanstekelijke effect van deze 'relatief visie' op onze motivatie. Stel je voor dat Jeanne d'Arc haar leger op deze manier had aangemoedigd. Ze had niet alleen de Engelsen maar de hele wereld kunnen veroveren!

Maar de eerste minister maakte me ook bang! Zij rekent op ons! En durf niet te falen want zag je die priemende vinger die eigenlijk net een fractie van een seconde te laat kwam om serieus genomen te worden? Het deed me een beetje denken aan de Uncle Sam-posters, maar dan een kladversie.

Maar goed, ik voel me vooral gerustgesteld na deze duidelijke visie op hoe we onze vrijheden gaan 'Erwinnen'. De visie is nu zo duidelijk dat er weer ruimte is voor rust in mijn hoofd en daar wil ik onze premier voor bedanken. 

In première

Een bloemlezing van de updates:

- Vanaf 'mier euh vier mei' mogen we terug gaan werken, behalve als je een winkel of horecazaak uitbaat. Een stoffenwinkel mag wel open en voortaan valt stof gaan kopen voor mondmaskers onder essentiële verplaatsingen. Andere handelszaken mogen vanaf 11 mei weer opengaan. De horeca moet waarschijnlijk zeker wachten tot 8 juni.

- Je naar het werk verplaatsen mag, liefst met eigen vervoer want het mag niet te druk worden op de bus. Je mag eigenlijk ook de bus niet nemen tijdens de spitsuren dus vraag je baas naar glijdende werktijden of weet je wat? Blijf toch maar gewoon thuiswerken. 

- Als je met de bus gaat, moet je een masker dragen. Het is niet verplicht handschoenen te dragen en aangezien de steunpalen in de bus niet na elke passagier ontsmet zullen worden, ga je best gewoon op de grond liggen zodat je niet kan omvallen als de zitjes bezet zijn.

- We mogen nu ook met 2 mensen ipv 1 afspreken om buitenactiviteiten te doen zolang we maar afstand houden en het gaat om activiteiten als fietsen, wandelen, golfen, kajakken en vissen. Tijdens het vissen moet je wel steeds rondjes rond de vijver lopen want je mag nog steeds niet stilzitten. 

- Je mag je moeder op 15 mei niet gaan bezoeken voor moederdag, dat is dan nog niet toegestaan. Of misschien wel maar dan in open lucht. Vergeet in dat geval dan niet in beweging te blijven dus je neemt haar best mee voor een kajaktocht. Je vader moet je wel thuislaten.

- Vanaf 18 mei kunnen we weer naar de kapper! Aangezien het hele land toe is aan een knipbeurt, neem je best een tentje en slaapzak mee wanneer je gaat aanschuiven. Of nee, kamperen valt onder korte uitstapjes en we weten nog niet of dat mag. Tenzij je speciale pasjes of privileges hebt. 

- Kinderen mogen dan ook weer naar school! Sommigen toch. Er moet wel plaats voorzien zijn om elk kind 4 vierkante meter ruimte te geven. Je gebruikt dus best de turn- of eetzaal als klaslokaal. Leerkrachten moeten mondmaskers op, dat lijkt me erg handig tijdens bijvoorbeeld het voorlezen. Wat nog onduidelijk is, is of de leerlingen op school mogen blijven eten. De cafetaria moet immers dicht blijven en buiten de brooddozen openen, lijkt iets te veel op een picknick.

- Grote evenementen mogen pas na 1 september weer plaatsvinden maar het ziet er wel naar uit dat we de wereld kunnen rondreizen tijdens de zomermaanden. Dat wordt 8 juni beslist. 

- Je lief gaan bezoeken mag ook nog niet. Tenzij je al heel lang samen bent. De definitie van heel lang, volgt nog. Je mag wel met je partner in open lucht afspreken en zoenen mag vanop 1,5m afstand. Je kan ook met hem/haar gaan golfen. Ik begrijp dat dat goed is voor de romantiek.

- Kinderen mogen grootouders nog steeds niet bezoeken. Eigenlijk mag niemand zijn bejaarde ouders gaan bezoeken. Tenzij ze ziek zijn, dan mag dat wel. Je mag ze ook in huis nemen! 

Voor verder en uitgebreid verslag, kan je terecht bij de eerste minister. Zij kan het veel beter uitleggen. 

Als de kat én muizen samen thuis zitten...

23/04/2020

Zondag 19/4/2020. Wanhoop in mijn moederhoofd. Zo erg, dat ik werd gedreven tot bijhorende ondoordachte acties. Ik moest iets ondernemen om het thuiszitten voor mijn 8-jarige zoon wat draaglijker te maken. Onze straat is één groot hinkelpad, we hebben gefietst, geschilderd, planten geplant, YouTube dansjes ingestudeerd, gespeeld, gebouwd,... je kan het zo gek niet bedenken; we hebben het gedaan. Maar onze creativiteit raakte uitgeput en voor een kind als Cas zijn 5 minuten al een eeuwigheid dus kan je je voorstellen wat 5 weken met hem doen! Ik moest dus het grof geschut boven halen... 

Cas plakte al aan de televisie toen ik in bed nog wat lag te tobben over dat grof geschut. Eigenlijk was ik me aan het afvragen of ik zou opstaan of nog een uur lang zou doen alsof ik sliep maar de gedachte ging heus wel door mijn hoofd! En toen had ik het. Onlangs had ik een artikel gelezen over leuke manieren om de lockdown door te komen; je vindt er wel wat de dag van vandaag. Daarin las ik het verhaal van een moeder - ik vermoed ook op het randje van de waanzin - die haar kinderen eens baas voor één dag had laten zijn: de ouders mochten geen "nee" zeggen en de kinderen namen de beslissingen. Was ik toch nog aan het slapen? Had ik per ongeluk een heel slaaptablet genomen de avond ervoor? Had ik plots mijn verstand verloren? Ik weet het niet, maar ik stormde mijn bed uit om Cas mee te delen dat hij baas voor één dag mocht zijn...

Cas was laaiend enthousiast! Meteen ging hij op de zetel staan springen (iets wat niet mag en daarmee was mijn geniaal idee al meteen in mijn gezicht ontploft), vuisten in de lucht. Zoals het een guerrillastrijder betaamt, stormde Cas luidkeels joelend richting snoeppot. Drie kikkertjes maakten geen schijn van kans en verdwenen simultaan in zijn mond. Ik keek met lede ogen toe; een tweede regel (nl. geen snoep voor de middag) werd daar en dan vernietigd. Even overweeg ik om terug naar bed te gaan. Als ik zou gaan doen alsof ik sliep, kon ik misschien opnieuw opstaan maar dan als een redelijk en wijs mens die gewoon eerstvolgend koffie gaat zetten en voorts niets zegt tegen diens kind. Het had geen zin. Damage was done. Cas stond iets te toeteren over die kikkertjes en donuts en televisie en frietjes van de frituur en de hele nacht opblijven. Ik hoorde één lange tuuuuuuuuut....

Ik ben niet goed in controle afgeven. Regels, instructies, plannetjes en lijstjes,... daar houd ik van; die geven rust. Toen ik naar de fluitketel stond te staren, wachtend op dat vreselijke geluid dat zegt dat ik koffie kan drinken, besefte ik wat ik mezelf had aangedaan: ik had anarchie een kans gegeven. Onbeperkte schermtijd; het meest gesuikerde en vettigste voedsel zou gegeten worden; er zou geen tandenborstel aan te pas komen vandaag en ik zou op handen en knieën moeten deelnemen aan waanzinnige taferelen waarin Cars auto's een Oud-Chinees klooster vol Ninja's gaan binnenvallen. Dat soort anachronismen zijn evenmin goed voor mijn brein. Gelukkig zijn de binnenspeeltuinen en trampolineparken gesloten! Die gedachte gaf moed...


Eigenlijk voed ik Cas niet op in termen van "ik ben de baas". Zo geef ik ook geen les. Er moet hiërarchie zijn, akkoord, maar dat mag van mij wel genuanceerder. We kennen allemaal de "omdat ik het zeg!" -kreet of de "waarom? - daarom!"-dialoog. Ik weet in elk geval nog dat, wanneer mijn vader dit tegen me zei, ik stilletjes afdroop vol ontzag voor zijn gezag. Maar niet elk kind is daarmee gerustgesteld - geïntimideerd, ja - maar de eigenlijke waarom-vraag van een kind blijft hiermee onbeantwoord en vaak is een antwoord de sleutel tot innerlijke rust, ook voor kinderen. 

De kinderen van vandaag zijn mondiger; zijn minder snel onder de indruk en laten zich niet meer zomaar afschepen. Eerlijk gezegd, het gebrek aan argumentatie zou mij ook net motiveren om stiekem te gaan ontdekken wat er achter die "daarom" schuilt. Ik ga er daarom ook prat op om mijn kind en mijn leerlingen uit te leggen waarom ik "nee" zeg of waarom ik iets minder goed vind. Het is makkelijker om gewoon "nee" te brullen en soms is net dat ook gewoonweg nodig maar dat neemt niet weg dat een woordje uitleg achteraf belangrijk is om de verstandhouding te garanderen. Kinderen mogen van mij ook fouten maken, graag zelfs! Dan kan ik hen begeleiden bij het zoeken naar het antwoord of naar wat goed is. Maakt mij dat een machtige baas? Waarschijnlijk niet. Ik heb die ambitie ook niet - niet als ouder en niet als leerkracht - en stel me liever op als coachende ouder/leerkracht. Ik ga uit van wederzijds respect, van dialoog en van compromissen. De ideeën en gevoelens van een kind zijn evengoed de moeite waard om bij stil te staan voor we zeggen "omdat ik het zeg!". Ik durf mezelf ook kwetsbaar opstellen in het bijzijn van mijn kind: wanneer ik communiceer dat ik me ontzettend verdrietig voel omdat Cas dit of dat mispeuterd heeft, maakt dat op hem meer indruk dan wanneer ik ga roepen en ga straffen. Keert zich dat soms tegen mij? Oh ja! Maar gelukkig is er ook ruimte voor groei en ontwikkeling voor mij als ouder.


Maar goed, vandaag was Cas dus baas. Even vergat hij zijn nieuwe functie toen hij me zoetjes vroeg of hij toast met confituur mocht. "Jij bent baas", zei ik, "vandaag beslis jij". Hij betaalde me uit met de meest stralende glimlach en stuurde me vervolgens naar de keuken. 

Cas besloot dat hij de hele dag ging chillen. Chillen voor een 8-jarige betekent Pinky Malinky bingewatchen. Voor een ouder betekent dat hoofdpijn in het kwadraat dus ik plugde de hoofdtelefoon in mijn telefoon en luisterde de hele dag naar zwoele muziekjes die de zeden verzachten. Ik las de krant online, droedelde wat, loste een doorloper op en begon me op de duur stierlijk te vervelen. We zouden naar de frituur gaan dus ik hoefde ook geen groenten te snijden en fijn te malen tot één of andere mousseline zodat mijn kind ze zou eten... Op zich had ik de tijd van m'n leven! Cas vroeg niet om aandacht; ik moest geen dinosauriërs naar de maan laten vliegen; ik had toegang tot mijn afspeellijsten in Spotify en deed lekker waar ik zin in had. Het aantal TV-uren voor Cas was pedagogisch onverantwoord maar hé, ik had congé! Gelukkig waren de smaak en goesting na pakweg 13 kikkertjes ervan af voor Cas want de pot bleef verder onaangeroerd. Naarmate de dag vorderde, vond ik het echt saai worden. Ik plofte bij Cas in de zetel en ging superstorend aan zijn oren frullen of in zijn gezicht blazen en overdreven luid zuchten. Dingetjes die hij anders zou doen. "Mama, waarom ga je niet even yoga doen?", zei hij rustig. Dit werd maar al te gek! Ik moest deze chaos halt toeroepen. "Ik heb al geyogat vandaag", mompelde ik infantiel. Zuchtend zette Cas de televisie uit en stelde vervolgens voor om een spelletje te spelen. Ik was door het dolle heen, zo opgelucht dat Pinky Malinky eindelijk de mond werd gesnoerd en dat we weer contact zouden hebben. Wederom besefte ik het belang van schermtijd-regels en ik was er trots op dat we die in ons huis zo zorgvuldig hanteren. Niemand heeft er baat bij als diens kind op het einde van de dag praat als een worstje met een pleister op zijn hoofd (Pinky Malinky, nvdr.) maar het is vooral hoogst ongezellig om in tijden van isolement, ook geen contact te hebben met je huisgenoten.

De rest van de avond speelden we spelletjes; maakten we een wandeling; stonden we in de rij aan de frituur te dansen en kropen we knus tegen elkaar tijdens het boeken lezen-moment. Vlak voor Cas in slaap viel, fluisterde hij: "Mama, ik heb toch liever dat we samen beslissingen nemen; ik werd een beetje moe van baas zijn". Ik drukte een zoen op zijn blonde hoofd en fluisterde terug: "Dat is oké, vriendje, je hebt nog tijd genoeg; wees maar lekker lang klein en kind". Vervolgens viel ik - zwevend tussen een lach en een traan van ontroering door zoveel onschuld - in slaap. Ik was ten slotte vroeg opgestaan...

Me, myself & Bob Saget 

17/04/2020

Eerder deze week plaatste ik een ludiek fotootje online: ikzelf lag vredig in een yoga-pose; mijn zoon vond het een prima moment om te knuffelen. Op zich schattig allemaal maar wat me vooral opviel aan die foto, was de enorme rand uitgroei zo vlak boven mijn voorhoofd! Daar de kapsalons nu gesloten zijn, heb ik me er bij neergelegd dat mijn anders pittige pixie begint te lijken op het kapsel van Bob Saget in de beginperiode van Full House. Maar dat wil niet zeggen dat mijn Bob Saget-coupe een grijs-peper-zout-blond kleurtje moet gaan vertonen. Ik weet het, ik pleit voor naturel en puur enzo en toch verstop ik de haarkleur die mijn ouders me liefelijk meegaven. Hypocriet? Nee, ik kies voor een haarkleur zo donker als de nachten in Transylvanië. Zie? Geheel naturel.

Hoe het ook zij, er moest iets gebeuren dus ik lichtte mijn kind in over het fietstochtje dat we zouden gaan maken. Deze week had Cas al heel wat gedrag vertoond dat verdacht veel leek op dat van een puber. Niks was goed; alles was saai of stom; als hij honger had, wilde hij niet eten en als hij moest opstaan wilde hij slapen. Alle spelletjes zijn gespeeld; alle films bekeken; alle Lego-sets uiteen gehaald en weer opgebouwd. Hetgeen ik nog uit mijn creatieve hoed kon toveren, maakte geen indruk meer. Cas was helemaal klaar en vooral klaar met deze hele Corona-toestand. Hij had mij ook wel genoeg gezien vond hij en wilde naar zijn vrienden. Dus toen ik hem inlichtte over het fietstochtje naar de winkel, volgde er zo'n gezucht en geblaas dat mijn haar uit zijn grijs-peper-zout-blonde Bob Saget-coupe viel. Het dreigement dat ik zowel mijn als zijn haar zelf zou gaan knippen, overtuigde hem toch om op de fiets te springen. Grappig genoeg zette hij zijn helm op zonder morren.

Eens in de supermarkt bewogen we ons Ninja-stijl door de gangen om maar niets te moeten aanraken of mensen geen kans te geven om nog maar naar ons te kijken. Gigantische winkelkar aan de hand. Op zoek naar Transylvaniaans nachtzwart. Een rek vol doosjes met nep naturel staarde ons aan. Moet ik hieruit kiezen!? Verbouwereerd stond ik naar het gamma te kijken. Cas deelde behulpzaam mee dat we maar 30 minuten in de winkel mochten blijven. "Dank u, schat", glimlachte ik zuurtjes. Toen ik de achterkant van zo'n doosje stond te lezen, hoorde ik Cas van de ene voet op de andere wippen. Ik begon te zweten; ik wist dat ik moest gaan opschieten. Het was een kwestie van tijd voor rayon 7 onder ontploft kinderhoofd zou gaan hangen. Maar, in plaats daarvan greep een kinderhandje plots naar één van zo'n doosjes en overhandigde het mij de oplossing voor mijn haarprobleem. "Oh lieverd, je hebt...". Ik slikte de rest van mijn zin in terwijl ik stond te kijken naar het doosje platinablond in mijn hand. Ik keek Cas vragend aan. "Kunnen we dan nu gaan", vroeg hij vroompjes, "je hebt toch wat je nodig hebt?" Ik durfde niet te antwoorden dus glimlachte en knikte vaag. Terwijl ik de kar richting kassa manoeuvreerde, gooide ik snel het doosje platinablond tussen de sjaaltjes en greep ik naar het doosje dat ik het laatst vast had gehad, hopend dat mijn hoofd er Transylvaniaans nachtzwart zou gaan uitzien...

Terug thuis ging ik even op de drempel van onze terrasdeur zitten mijmeren. Eigenlijk was ik ook wel klaar met de hele toestand. Het nieuws van afgelopen woensdag dat de overheid het wel een puik idee vond om rusthuisbewoners weer te gaan bezoeken, had mij helemaal ontwricht. Waarschijnlijk was dat de oorzaak van die plots enorme rand grijs-peper-zout-blond boven mijn voorhoofd. Ik kon de logica ervan maar niet inzien en dat maakte me angstig. Door het gebrek aan alle verantwoordelijkheid, vastberadenheid en eensgezindheid van de leiders van dit land, waren de draken in mijn hoofd wild om zich heen gaan fladderen en hielden ze me uit mijn slaap. Mijn zus had me bovendien verteld dat een collega van haar was overleden aan de gevolgen van Corona; een gezonde, vrolijke vrouw van 60 jaar was plots niet meer en was eenzaam begraven. Ik dacht aan alle mensen die intussen op die manier zijn heengegaan en aan alle mensen die vast zitten in verdriet of in eenzaamheid of in hun eigen hoofd vol draken, alleen maar omdat de overheid er één grote puinhoop van maakt. Over die mensen wordt niet gesproken. Mensen raken de maatregelen moe en beginnen ze zelf te versoepelen, mezelf incluis! Ik vind het ook steeds moeilijker worden om me te gedragen. Maar kan je het de mens kwalijk nemen als het de grootste zotten zijn die van voor staan en ons zeggen wat we moeten doen?! Het deed me mijn haren uittrekken wat helemaal niet goed was gezien dat doosje nep naturel dat ik zopas had gekocht. En hoewel Cas helemaal niet stout was geweest maar gewoon - heel begrijpelijk - de situatie grondig beu was geraakt, voelde ik dat ik een momentje voor mezelf nodig had. De dolgedraaide regering, de draken in mijn hoofd, het pubergedrag, de shock van die uitgroei en tot slot de stressvolle supermarkt-ervaring. Halt. Mijn stekker moet er even uit. Ik besloot - zittend op de drempel van de terrasdeur en van vernieuwing - een vergadering in te roepen met Cas en zijn vader met als enige agendapunt:  mama's me-time. Zolang het geen school is, wens ik wekelijks één me-momentje te hebben. Het maakt me niet uit hoe lang maar één keer per week wil ik de tijd waarin ik kan doen waar ik zin in heb, alleen. Goede vergadering, iedereen ging akkoord. Ik denk dat ze ook niet anders durfden; mijn haar stond nog woest naar alle kanten en ik denk dat mijn ogen ook wat wild keken...

En zodoende zit ik hier nu in mijn eentje te doen wat ik graag doe: schrijven. Wijntje erbij en mijn muziekkeuze op de achtergrond. Eerder vandaag heb ik dat doosje haarkleurmiddel over mijn kruin gegoten en...het is weer Transylvaniaans nachtzwart. De coupe is erdoor niet verbeterd maar goed, ik hoor dat nektapijtjes weer helemaal in zijn. Ik legde een masker op mijn gezicht, lakte mijn nagels, zat in de zon te tekenen en flanste een vegetarische linzenburger in elkaar. Eigenlijk was het meer een vegetarische linzendrek. Er ging iets mis. Lekker, maar het zag er niet uit. Hoedanook, het doet deugd. Ik zou me uitermate schuldig en egoïstisch kunnen voelen maar,...nou nee. Cas en ik praten eerlijk met elkaar en weten wat we aan elkaar hebben dus ik gun hem zijn baal-momentjes, hij gunt mij m'n me-momentjes. Al ga ik hem morgen niet vertellen dat ik tijdens het ontbijt m'n benen op tafel had liggen en naar Graham Norton-filmpjes keek terwijl ik boterhammen at met meer paaseieren dan mijn darmen eigenlijk aankunnen. We kunnen dan wel eerlijk praten met elkaar maar ik bedoel, ik moet nog wel opvoeden...toch?

De voordeur

04/04/2020

We leven in een crisisperiode momenteel. Een vreemd virus maakt duizenden slachtoffers en houdt ons gegijzeld in ons kot. Het zorgt voor angst in ieders hart en voor een kortsluitingsachtige gewaarwording in ons hoofd. Van elk individu wordt maximale medewerking gevraagd en wordt een aanpassingsvermogen als dat van een kameleon geëist. Nooit eerder werden we zo gedwongen om blij te zijn met wat we hebben; om zuinig te zijn; om banale voorwerpen als toiletpapier te koesteren; om creatief en vindingrijk te zijn met tijd en ruimte en allerhande menselijke routines; om tolerant en geduldig te zijn; om een vlijmscherp gemis naar wat normaal is te voelen en om onze zintuigen te gebruiken om waar te nemen wat vlakbij is maar nooit eerder aandacht van ons kreeg. Het is crisis maar het heeft ook z'n mooie kantjes, indien juist gebruikt.

Achter elke voordeur spelen zich nu situaties af waarin de eigenaars van die voordeur zich nooit eerder bevonden. Neem nu de voordeur met de zware klopper in het midden. Achter die deur woont het dokterskoppel. In alle vroegte halen ze simultaan de Tesla en de BMW uit de garages en haasten ze zich naar hun plicht. Pas laat in de duisternis komen ze weer thuis. Even brandt er licht, daarna is het huis stil en donker voor een paar uurtjes. Ze hebben geen kinderen want ze hebben geen tijd. In deze periode zullen ze ook niet veel kunnen oefenen. 

Dan heb je de voordeur met zo'n grote, koude klink en bestaande uit melkglas. Achter die deur vind je twee pubers met een ellenlange lijst aan problemen en een ellenlange lijst aan boodschappen die absoluut noodzakelijk zijn in deze periode van boeit me niet: oortjes, Dorito's nieuwste smaak-nacho's, de roze I-Pad of Pod en échte Fanta. Vader probeert van thuis uit te werken maar ondervindt hinder door de zeer aanhankelijke hond van zijn vrouw. Zijn vrouw probeert het huishouden draaiende en de pubers tevreden te houden. Wanneer ze over de kat struikelt, belandt ze in de bijkeuken en haalt ze troost uit de fles Wodka.

Een beetje verderop heb je een deur uit wit PCV met aan weerskanten keurig hangende glasgordijnen. Een tuinkabouter houdt trouw de wacht naast de deur. Hij kijkt griezelig jolig. In de woonkamer ruikt het naar tapijt, koffie met melk en naar bruine zeep. Op de bank zit een bejaard koppel te genieten van Sturm der Liebe. Althans, zij is; hij doet alsof ie het leuk vindt uit liefde voor haar. Ze zitten hand in hand. Zij zijn bang want ze zijn oud maar wel gezond en dat willen ze zo houden. Zij blijven achter de deur want willen het lot niet tarten. Hun kinderen doen de boodschappen en zetten die dan naast de tuinkabouter. Niemand, zal er nog maar aan durven denken om die boodschappen aan te raken!

En dan heb je nog voordeuren waarachter verloofde koppels wonen die hun huwelijk moeten uitstellen. Dat overkomt mijn beste vriendin. Je hebt voordeuren waarachter zieke mensen in hun bed liggen en die hopen op het beste en misschien zelfs bidden tot de Man Hierboven dat het virus niet machtiger is dan zijzelf. Dat overkomt vele van ons, mezelf incluis al ben ik niet zo veel van zeg tegen de Man Hierboven.
Je hebt voordeuren waarachter vaders wonen die broodjes bruin staan te bakken en maaltijden staan te bereiden voor hun zieke kind en kleinkind. Mijn vader heeft zo'n voordeur.
Er zijn voordeuren waarachter leerkrachten aan het werk zijn; waarachter zorgverleners horen te wonen maar die deuren gaan al wekenlang niet meer open; waarachter kleine ondernemers met rekenmachines aan het vechten zijn om te kijken of hun zaak dit zal overleven. Je hebt ook van die kleine voordeurtjes, zo voor hamstertjes. Die deuren zijn niet mooi.

Achter onze voordeur wonen mijn zoon van 8 en ik. Onze voordeur is een combinatie van verschillende deuren zoals hierboven beschreven. Je kan ervan uitgaan dat wij niet simultaan dure auto's buiten rijden. Wij hebben geen tuinkabouter en onze deur heeft een normaal formaat. Ik heb geen amoureuze plannen, ben gelukkig eindelijk herstellende van Covid-19, heb geen aanhankelijke huisdieren en drink rode wijn in plaats van wodka. Mijn huishouden draait meestal vierkant dus dat is nu niet zo uitzonderlijk. Mijn zoons boodschappenlijstje beperkt zich tot koekjes en soep van opa en zijn grootste probleem is dat hij zijn Lego moet opruimen aan het einde van de dag en dat hij per dag 2 huishoudelijke taakjes moet doen. Ik verwacht elk moment de vakbonden aan mijn voordeur. Of Jeugdzorg. Misschien moet ik toch die tuinkabouter overwegen... 

De kinderarbeid die ik mijn zoon vandaag oplegde, bestond uit 1) de planten water geven en 2) de was mee in de kasten leggen. Ik stond was op te plooien terwijl Cas flink aan het spelen was met zijn Lego. De Ninja's en hij waren net op de maan aangekomen maar de één of andere mottigaard dreigde die missie te verstoren. Ik wist dat ik uitermate creatief en vindingrijk uit te hoek moest gaan komen, wilde ik dat Cas de was in de kasten zou gaan leggen. Dus ging ik plots luidkeels joelen dat ik de groene Ninja nodig had voor een belangrijke missie! De groene handdoekjes moesten immers terugreizen naar het toilet waar ze thuishoorden maar ik vreesde dat een snoodaard die reis wilde verstoren. Ik vond mezelf geniaal. Mijn kind... fronste? Ik geloof dat ik medelijden zag in zijn ogen. De groene Ninja schoot toch te hulp en zorgde ervoor dat mijn handdoekjes hun reis veilig konden maken. Ik verdien een ster voor doorzettingsvermogen want tegen beter weten in, begon ik een tijdje later opnieuw te joelen dat de rode handdoeken naar de badkamerkast moesten maar dat ze niet genoeg kracht hadden om er zelf te geraken. Ik zag aan zijn hele houding dat Cas besloot mijn spel mee te spelen om mij een plezier te doen maar dat hij mijn plan eigenlijk wel had doorzien. Opnieuw zag ik die spot en compassie in de ogen van mijn kind maar wederom bereikten de handdoeken wel hun bestemming. De rode Ninja was nu de superheld. Ik was niet te stoppen! Ik wilde Kapitein Onderbroek oproepen voor de volgende klus maar nog voor ik de eerste letter kon joelen, klonk het: "Ja, mama, het is nu wel lunchpauze voor superhelden, hoor". En daar...had ik even niet van terug. Ik wilde iets mompelen over het tijdstip van ónze lunchpauze maar ik voelde dat ik het net zo goed tegen een tuinkabouter kon gaan vertellen. Dus stond er vervolgens achter onze voordeur een moeder de was weg te leggen met een vleugje schaamte op de wangen en zat er een 8-jarig jongetje vanaf de maan te joelen dat hij iedereen kon verslaan. Eens de crisis voorbij is en de straten weer tot leven komen, ga ik naar het tuincentrum....

Quarantaine

16/03/2020

"U wordt verplicht 7 dagen in isolatie te blijven, mevrouw", klonk het aan de andere kant van de lijn. "Whaaaat the f*#&!?", klonk het in mijn hoofd. "En wat dan met mijn kind?", vroeg ik. Hij zou 's avonds immers terugkomen na een weekend bij zijn vader. De dokter was enorm vriendelijk, duidelijk, geduldig en keihard: "Als uw kind en zijn vader geen enkele ziekteverschijnselen vertonen, blijven zij beter bij u vandaan. Welke virale infectie u op dit ogenblik ook hebt, u bent besmettelijk." Dank u vriendelijk, ik ben nu ook niet meteen uw fan. 

Ik spoel even terug. Gisterenochtend stond ik op met keelpijn en een drukkend gevoel in mijn borstkas. Ik produceerde een hoest die klonk als een Sint-Bernard die z'n tonnetje niet kon vinden. "Niet onnozel doen, Bril!", zei ik streng tegen mezelf, "een bakje warme koffie om de boel te smeren en klaar." Ik volgde wijselijk mijn advies op. Een uur later was er niks veranderd behalve dan dat ik de bibber had door de hoeveelheid koffie en dat de druk in mijn borstkas groter was geworden door de lichte paniek die ik begon te voelen. "Nadenken, kind, en rustig blijven. Waar ben je geweest? Wie heb je gezien? Wat heb je aangeraakt? Of gelikt desnoods?" Ik reconstrueerde mijn voorbije week en stelde vast: handen veelvuldig wassen ✔, handen ontsmetten nadat ik een winkelkar of een klink heb aangeraakt ✔, kussen X, likken al evenmin behalve occasioneel aan een lolly.... Ik was in de supermarkt geweest, bij een vriendin, in de huisartsenpraktijk...kak....daar zal je 't hebben. "Nog altijd rustig blijven", zei ik tegen mezelf al klok het iets minder overtuigd, "Google wat je moet doen in geval van een nakende paniekaanval omdat je denkt dat je stervende bent aan een vleermuisvirus dat over de hele wereld slachtoffers aan het maken is."

Ik belde de huisartsenwachtpost, niet van de eerste keer maar toch raakte ik vrij snel binnen. De dame aan de andere kant noteerde kort te feiten en legde me uit dat een arts me zou opbellen voor een eerste evaluatie. In minder dan een uur tijd werd ik opgebeld. Het moet gezegd, het was allemaal goed geregeld en efficiënt aangepakt! De dokter was gerustgesteld omdat ik niet kortademig klonk en omdat ik geen verhoging had. Hij was ook geruststellend naar mij toe; legde me uit dat ik een virale infectie heb en dat ik mijn temperatuur moest blijven monitoren. Zodra er maar iets zou veranderen in mijn conditie, moet ik meteen terugbellen. Ik heb een auto-immuunziekte dus moet waakzaam zijn. Hij zei ook nog dat ik niet zou sterven zelfs al zou ik toch besmet zijn met covid-19. Da's wel mooi meegenomen, vond ik. En dus vervolgens sloot ie me op in mijn huis en bande hij mijn kind uit mijn moederarmen omdat hij, en gelukkig maar ook, gezond en wel is. Dat maakte me best triest. Het klonk ook zo...overdreven...

Maar, kon ik het risico nemen? Zou ik flirten met de opgelegde maatregelen omdat mijn zoontje en ik elkaar missen? Goed, het gaat maar om een luchtweginfectie maar er is geen uitsluitsel tot er een aantal dagen verstreken zijn. Heb ik een keuze? Nee, toch? Flatten the curve... Ik raakte helemaal ontregeld en er speelde zich een enorm conflict af in mijn moederhart: de verantwoordelijkheid die ik hoorde te nemen als moeder (hem beschermen) vs. de verantwoordelijkheid die ik hoorde te nemen als moeder (hem opvangen, er zijn voor hem, hem liefhebben en geruststellen). Het dilemma deed me emotioneel mijmeren en met dingen gooien enzo maar vooral ook nadenken over deze hele situatie.

Ik heb me lang willen verstoppen voor dit virus en het gedoe errond, ik ben namelijk nogal gevoelig aan dat soort dingen. Ik deed stoer mee met het veroordelen van de paniekzaaierij en wuifde de ernst wat weg. Tot er berichtgeving kwam van de school, van de huisartsenpraktijk, van de overheid... "Kop uit het zand halen, this is serious, tijd om de angst toe te laten!", scandeerde ik tegen mezelf. En plots ging alles zo snel: van handen wassen naar horeca sluiten, van lessen opschorten naar 's ochtends wakker worden met een hoest. En dan de informatie overload! Onheilspellende berichten van de overheid, berichten rond de invasie van supermarkten door hamsters, de stroom aan grappen over wc-papier, professoren met wetenschappelijke speeches, het blijf-in-uw-kot-mantra, adjectieven als draconisch en rampzalig en hels die rond vlogen als ware het een virus,... Deed het jullie niet duizelen? Mij wel... Ik selecteerde zorgvuldig de kanalen die ik nog wilde volgen en koos een aantal topics uit waarop ik me zou focussen. Eén topic sprong er uit...

Bloei, o land, in eendracht niet te breken

Het mooiste wat ik tot nu toe zag, waren de beelden van zingend Italië. Dat ontroerde me. Op sociale media verschenen oproepen van Belgen die ook nationaal wilde gaan zingen. Ik vroeg me meteen af in welke taal dat dan zou moeten gebeuren en zag dan vooral een nieuw politiek speelplaatsruzietje ontstaan. Maar wat ik er verder meteen bij dacht, was dat wij Belgen dit soort solidariteit niet echt kennen of toch vooral niet dat samenhorigheidsgevoel (behalve dan bij het WK voetbal misschien). Laat staan dat we ons eens zullen laten gaan op onze balkons! Daar zijn we toch veel te gereserveerd voor?! Hoe ik zoiets durf zeggen? Blijf nog even bij me, lees nog even verder... Deze opmerkingen baseer ik op wat ik heb gezien, gehoord en gevoeld in de afgelopen dagen...Ik ben geen politieker of wetenschapper, goeroe of psycholoog - die hebben we intussen ook wel genoeg gehoord - maar wel een doorsnee mens, the girl nextdoor, een mama, een (semi-)jonge vrouw met gezond verstand en toch in isolement. Misschien zet het sommige mensen aan tot nadenken wanneer ze het verhaal eens horen van een gewoon mens uit hun eigen omgeving, gekleed in een pyjama in plaats van in een maatpak...

If it's Okay for me, it is Okay for me

Eerder deze week zag ik (wij allemaal natuurlijk) mensen karren vol etenswaren naar buiten rijden. Parkings stonden afgeladen vol en aan de kassa's stonden mensen massaal op elkaar gepropt virussen en commentaar uit te wisselen. Commentaar op de medewerkers van de supermarkt omdat zij de rekken niet konden aanvullen binnen de tijd dat de klant dat vereiste. Ik stond perplex van de onverdraagzaamheid en het egoïsme. Zelf was ik in de supermarkt omdat ik ingrediënten wilde kopen om te koken voor mijn vader, kanker- en dus hoog-risicopatiënt. We hadden ludiek gesteld dat ik goulash zou maken en hij soep en die zouden we dan voor zijn deur zetten, ready to pick-up. Ik had verder wat basis dingetjes nodig: water, een brood, wijn, (we stonden voor 5 weken geen school in crisistijden dus ik wilde zeker zijn dat ik het spul 's ochtends al over mijn cornflakes kon gieten). Ik ging niet hamsteren, dat was toch niet nodig!? Maar wat ik zag gebeuren in supermarkten en dan vooral het gejammer over het personeel was hallucinant. Deze mensen konden niet harder en sneller werken dan ze al deden!

Toen ik een dame zeer onelegant 2 karretjes zag vooruit duwen over de parking richting haar Lexus, vroeg ik me ook af of deze mensen dachten aan mensen in armoede. Mensen die het zich niet kunnen veroorloven om in het midden van de maand in bulk voedingswaren aan te kopen. Mensen die eigenlijk op geen enkel moment van de maand comfortabel voedingswaren kunnen aankopen... Waar kunnen deze mensen nog terecht voor hun boodschappen als de welgestelden massaal massa's gaan inkopen? Of nodigen de mensen die nu 36 pakken pasta in huis hebben de buurman met zijn klein pensioentje of de alleenstaande moeder uit de wijk of tante Maria die net haar man verloor,... uit om te komen eten? Vast niet. Besmettingsgevaar enzo. 

(hand)Shake it off

Een ander interessant gegeven was de massa mensen die vrijdagavond uit eten of drinken ging. "Het is onze laatste avond op aarde. Laat ons de waarschuwingen vergeten en nog vollenbak van het leven genieten! Joehoe! Kus kus, lik lik, high five." Bravo. Ik probeer het niet te doen maar het spijt me, ik veroordeel jullie gedrag en verafschuw jullie lak aan respect en verantwoordelijkheid.

Hetzelfde aan die mensen die zich boven de wet stelden en zich goddelijker waanden dan the man himself en dan maar de grens overstaken voor een trappistje met een blokje kaas erbij. Voor hen heb ik veel vragen. Dacht je aan je ouders toen je stoer aan tafel schoof? Toen je de deur van het café opende vlak voor je binnenstapte, dacht je aan je collega met wie je maandag moet werken? Of aan diens kinderen? Dacht je aan al die mensen die de regels wél respecteren om zichzelf en anderen te beschermen en aan het idee dat jij ze in gevaar kan brengen? Dacht je aan de patiënten die al stierven, die nog vechten, die in afzondering zitten weg van al wie ze liefhebben? Dacht je aan het zorgpersoneel? Dacht je dat het jou misschien niet kon overkomen? Think again... Voel je schaamte intussen? Ik hoop het.

Iets is pas een probleem als je het er zelf van maakt

In mijn isolement en filosofische bui, bedacht ik me het volgende: dit corona-tijdperk is een prachtige kans om te zagen en te klagen, om met de vinger te wijzen of de andere vinger op te steken, om te doemdenken en verantwoordelijkheden door te schuiven, om aan zichzelf te denken en arrogantie hoogtij te laten vieren. Althans voor velen is dat zo. Zij zullen eerder sterven aan galproblemen of het zuur dan aan covid-19.

Maar we zouden dit corona-tijdperk ook kunnen bekijken als een prachtige kans om te reflecteren, om zorg te dragen voor elkaar, om creatief aan de slag te gaan met tijd en ruimte, om eens goed bang te zijn om dan weer te kunnen beseffen hoe goed we het eigenlijk hebben, om te delen en te helpen, om dingen te doen die er anders niet van komen. De voorraadkast opruimen of zo.

Ik zag al veel wandelaars de laatste dagen, dat maakt me vrolijk! Langs alle kanten werden er tips en middelen aangereikt om de kinderen te entertainen en de ouders te ondersteunen. Fantastisch toch! Ziekenhuizen, overheidsdiensten,... het heeft zelden zo efficiënt gedraaid! Enkel een aantal individuen draaien vierkant.

Natuurlijk is het niet zo rozengeurig en manenschijnend, dat besef ik ook heel goed hier tussen de vier muren van mijn huis terwijl ik vandaag mijn kind gedag zwaaide door het raam. Ik begrijp de angst van de mens maar, grijp deze kans en doe iets goeds! Leef en beleef eens écht in plaats van alles als vanzelfsprekend te beschouwen. Ik begrijp de stress van de horecaondernemers maar mag ik jullie een voorstel doen? Doneer de voedselvoorraden aan de minderbedeelden, schenk ze aan warenhuizen of opvangcentra of aan mensen in quarantaine, breng ze naar mensen die niet konden gaan hamsteren door ziekte of armoede, breng het naar de ziekenhuizen waar het uitgeput personeel wel een maaltijd kan gebruiken. Je krijgt er het inkomensverlies niet mee opgelost maar je krijgt iets heel moois in de plaats: dankbaarheid. Ik begrijp ook de frustratie van kleine zelfstandigen maar ik bewonder ze omwille van hun begrip en flexibiliteit. Voor mij een reden te meer om achteraf dáár mijn inkopen te doen.

En dan dat zorgpersoneel... Zij huilen achter hun maskers van verdriet, van angst, van onmacht en vermoeidheid. Beledig hen in godsnaam niet door de regels aan je laars te lappen! Integendeel, laat ons hen helpen door massaal beha's te verknippen tot maskers!

'O solo io

Ik besloot niet te gaan klagen. Er is trouwens niemand hier en ik heb geen zin om naar mijn gezeur te luisteren. Natuurlijk mis ik mijn zoontje heel erg! Ik vind het ook sneu dat ik mijn vader niet kan bezoeken of vergezellen naar het ziekenhuis en ik zou het leuk gevonden hebben als ik later deze week mijn verjaardag kon vieren met mijn lievelingen bij me in dezelfde kamer. Maar, uiteindelijk bleek mijn dilemma geen dilemma te zijn. Ik lees mijn zoontje nu voor via de telefoon en zo hoor ik hem alsnog in slaap vallen. Mijn vader is in goede handen en wat is een beter verjaardagscadeau dan een gezond gezin?

De Belgen zullen nooit gezamenlijk op balkons gaan staan om te zingen. Dat zit gewoon niet in ons en dat is oké. Maar het gaat niet om het zingen an sich als wel om er het beste van te willen maken, om eenheid te creëren en solidair te zijn, om voortaan eerst aan de volgende persoon die je zal tegenkomen te denken vóór je aan jezelf denkt. Pas dan is er reden om te zingen.